Willem Christiaan Poelstra (Nijmegen, 10 mei 1956 – Amsterdam, oktober 2018)Berichten van overlijden WIllem Poelstra op Mensenlinq (geraadpleegd 28 april 2026) was een Nederlands fotograaf. Poelstra was een laatbloeier binnen de fotografie.
Achtergrond Hij was zoon van Johanna Lucie Henriëtte Vingerhoets en ingenieur Albertus Christiaan Poelstra.Stadsarchief Amsterdam Archiefkaart Willem Poelstra Vader (1920–2011) had in de Tweede Wereldoorlog voor Nazi-Duitsland in een locomotieffabriek gewerkt. Die werden niet zelden gebruikt op Joden te deporteren. Zijn Joodse moeder (1927–2003) had door onder te duiken ternauwernood die oorlog overleefd, meerdere familieleden vonden hun dood in de concentratiekampen. Er werd thuis nauwelijks (meer) over die tijd gesproken. Op school was het een lastige jongen, moest enkele keren van school wisselen. Vanaf zijn achttiende was hij werkzaam binnen de zeevaart en offshore-industrie, onder andere als duiker en sloper bij Smit Tak. Hij klom op van dekjongen tot operationeel manager en reclame.
Fotografie Wanneer hij van zijn balkon valt moet hij een tijd lang revalideren van een gebroken ruggenwervel en besluit te gaan fotograferen onder inspiratie van fotograaf Raghu Rai. Hij studeerde fotografie aan de Fotoacademie in Amsterdam. Zijn afstudeerproject bestond uit een fotoreportage over de ambulancedienst van Amsterdam, die een interesse in het (ontbreken van ) sociale leven van anderen liet zien. Dit zou later leiden tot het fotoboek 112 Ambulance Amsterdam. Zo werd hij pas op zijn 49e jaar gediplomeerd fotograaf. Poelstra was liefhebber van zwartwit foto’s. Dit was ook terug te zien in zijn fotoserie DHZW (Den Haag Zuid West). Dit werd gevolgd door een serie foto’s over de (naderende) onafhankelijkheid van Kosovo (boekwerk: For Hanna, future stories from the past), dat een vervolg kreeg met exposities in zowel Pristina (2017) als Belgrado (2018). For HannaFor Hanna (geraadpleegd 28 april 2026) werd een stichting (maatschappelijk betrokken fotoprojecten), van hun geld kon Geert van Kesteren de video-expositie The believers produceren.
De laatste drie jaar moest hij steeds vaker verstek laten gaan door een vorm van sarcoom. Hij kreeg twee maal de Zilveren Camera (112-Ambulance en DHZW) . Hij overleed op 62-jarige leeftijd; afscheid vond plaats in Pakhuis De Zwijger. Hij werd in kleine kring gecremeerd. Zijn Bericht van overlijden citeert Echo & the Bunnymen: All at sea again (Ocean rain)
Bronnen en referenties
Categorie:Nederlands fotograaf