Andreas (André) du Pon (Rotterdam, 18 november 1912 - Vlaardingen, 24 juli 2018) stond in het jaar van overlijden te boek als oudste veteraan uit de Nederland in de Tweede Wereldoorlog.
Hij was zoon van Cornelia Pieternella Montijn en meldbezorger Johannes du Pon.Stadsarchief Rotterdam: Geboorteakte Andres du Pon. Hijzelf was vanaf 1939 getrouwd met Johanna Catharina (Annie) Molenaar.Stadsarchief Rotterdam: trouwakte Du Pon, Molenaar Het echtpaar kreeg drie kinderen.
In 1932 vervulde hij zijn dienstplicht als infanterist. Hij werd in 1939 (opnieuw) opgeroepen in de mobilisatie om bij Dodewaard gelegerd te worden. Daarna kwamen in verband met toenemende oorlogsdreiging en uitbreken van de oorlog al snel Opheusden met Kesteren (graven loopgraven). Hij zou nog verplaatst worden naar de Grebbeberg, maar werd op het laatste moment ingedeeld om de brug bij Vianen te verdedigen. Hij zei in later leven, dat dat zijn leven gered had; bij de Slag om de Grebbeberg zijn/waren veel doden waren gevallen.
Hij kwam de hongerwinter door, door bij familie in Friesland te verblijven. Hij ging pas weer terug naar Rotterdam toen de oorlog voorbij was, maar kon daar de ellende van het bombardement van Rotterdam niet verwerken. Hij trok door naar Vlaardingen. Eenmaal terug in de Rijnmond ging hij werken voor Copp Supermarkten, zat op amateurvoetbal, was lid van het Christelijk Nationaal Vakverbond (CNV) en was lid van de Bescherming Bevolking (BB). Na zijn pensioen deed hij vrijwilligerswerk binnen de schuldhulpverlening. Nog tijdens zijn leven schreef (niet professioneel schrijver) John Rijsdijk zijn biografie: Een eeuw kersenbrandewijn; Herinneringen uit het leven van André du Pon. De titel verwijst naar zijn dagelijkse scheutje alcoholische drank om een prettig leven te hebben.
Hij werd in 2018 nog als sergeant buitendienst uitgenodigd voor Nederlandse Veteranendag, maar moest vanwege ziekte afzeggen. In dat jaar ontving hij het Mobilisatie-Oorlogskruis aangevraagd, hetgeen werd ingewilligd. Tevens werd hij in april 2018 benoemd tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau, aangevraagd door burgemeester Annemiek Jetten van Vlaardingen. Hij werd daarmee de oudste Nederlander die een koninklijke onderscheiding kreeg.
Hij overleed kort daarop op 105-jarige leeftijd.
Categorie:Nederlands militair in de Tweede Wereldoorlog Categorie:Nederlands honderdplusser