De Vlaamse Ankerprijs was een Vlaamse onderscheiding die in het leven werd geroepen om ondernemers en bedrijven te belonen die erin slaagden hun hoofdzetel en beslissingsmacht in Vlaamse handen te houden. De prijs werd georganiseerd in het kader van het initiatief Vlaanderen-Europa.
De prijs werd uitgereikt van 1994 tot 2002 om de zogenaamde "verankering" van Vlaamse economie aan te moedigen. Bekende laureaten en genomineerden uit die periode waren: 1994: Aimé Desimpel (Steenbakkerijen Desimpel): Hij was de eerste laureaat van de prijs. 1995: August Van Put (HBK) Participatief ondernemen., Bol.com, boek Participatief Ondernemen, 23 juni 2026 1996: Jo Lernout en Pol Hauspie (Lernout & Hauspie) 1996: Christian Dumolin (Terca) 1997: niet uitgereikt 1998: niet uitgereikt 1999: niet uitgereikt 2000: Luc Vansteenkiste (Recticel): Won de prijs in 2000, specifiek voor de manier waarop hij het Wetterse kunststoffenbedrijf losweekte uit de Generale Maatschappij van België.
De economische realiteit bleek weerbarstig, en een aantal van de laureaten verkocht hun bedrijven alsnog aan buitenlandse firma's. De prijs werd daarom in 2002 opgedoekt en vervangen door de Prijs voor de Vlaamse WereldspelerPrijs Vlaamse Wereldspeler laat anker los, De Morgen, 28 juni 2002. Die prijs moest Vlaamse bedrijven en ondernemers belonen die internationaal succesvol waren en wereldwijd excelleerden. De trofee werd in 2002 slechts één keer uitgereikt aan Jan Coene, de toenmalige topman van weefgetouwbouwer PicanolPicanol is Vlaamse Wereldspeler 2002, De Morgen, 28 juni 2002. De organisatie achter de prijs, de Vlaamse overheid, besloot hierna de steun stop te zetten en de prijs niet langer toe te kennen, omdat het 'ankeren' van de hoofdzetel in Vlaanderen geen haalbare voorwaarde meer bleek in de geglobaliseerde economie.
Categorie:Onderscheiding