André Jean-Marie Isoir (Saint-Dizier, 20 juli 1935 – Longpont-sur-Orge, 20 juli 2016) was een Franse organist en orgelpedagoog.
Muzikale loopbaan Isoir studeerde piano bij Germaine Mounier en orgel bij Édouard Souberbielle aan de École César Franck in Parijs (een afsplitsing van de Schola Cantorum de Paris). Hij studeerde in 1960 af bij Rolande Falcinelli aan het Conservatoire de Paris, met eerste prijzen voor orgel en improvisatie.
Daarna won hij verschillende internationale orgelwedstrijden. In 1965 won hij de improvisatiewedstrijd in St Albans Cathedral. Drie keer na elkaar won hij het tweejaarlijkse Internationaal Orgelfestival Haarlem als enige Franse vertolker aan wie de Challenge Prize is toegekend.
Isoir was in Parijs organist-titularis van de kerkorgels van de Église Saint-Médard (1952-1967) en de Église Saint-Séverin (1967-1973). Hij werd in 1973 benoemd aan de Église Saint-Germain-des-Prés. Vanaf 1974 was hij orgeldocent aan het Conservatoire d'Orsay, vanaf 1978 als hoogleraar. In 1983 werd hij benoemd aan het Conservatoire National de Region de Boulogne-Billancourt, waar hij tot 1994 les gaf. Tot zijn bekende studenten behoren François Espinasse, Michel Bouvard, Jean Boyer, Frédéric Desenclos, Jean-Louis Gil, Emmanuelle Haïm, Pascale Rouet, Liuwe Tamminga en Erwan le Prado.
Tot zijn meest gewaardeerde verdiensten behoorde zijn grondige kennis van het orgel. Volgens Isoir kon inzicht in alle facetten van het instrument bijdragen aan een betere benadering van zowel techniek als interpretatie.
André Isoir overleed aan de ziekte van Parkinson, precies op zijn 81e verjaardag, 20 juli 2016, in Longpont-sur-Orge.
Zijn zoon Daniel Isoir (Parijs, 1963) is pianist. Hij richtte in 2006 het ensemble La Petite Symphonie op en heeft zich gespecialiseerd in de historische uitvoeringspraktijk. Hij maakte opnamen van onder meer het pianowerk van César Franck.
Eerbewijzen Isoir werd benoemd tot zowel Chevalier de l'ordre des Arts et Lettres als Chevalier de l'ordre national du Mérite. Hij werd in 2000 uitgeroepen tot beste instrumentale solist van het jaar bij de 2e Victoires de la Musique, en ook tot "Choc de l'année 2000" door het tijdschrift Le Monde de la musique voor zijn interpretatie van Bachs Die Kunst der Fuge.
Zijn opnamen werden met de Grand Prix du Disque bekroond in 1972, 1973, 1974, 1975, 1977, 1980, 1989 en 1991, en ook ontving hij de «Président de la République»-prijs voor Le Livre d'Or de l'Orgue Français. In februari 1974 werd hij benoemd tot lid van de Vrienden van het Orgel voor zijn "Variations sur un psaume huguenot". In het bijzonder gelden zijn opnamen van de orgelwerken van Bach en César Franck nog steeds als toonaangevend, maar zijn repertoire was veel uitgebreider en omvatte een groot deel van de Franse orgelliteratuur.
Externe link Complete discografie van André Isoir op Discogs
Categorie:Frans organist Categorie:Frans muziekpedagoog