Louis Trezevant Wigfall (Edgefield, 21 april 1816 – Galveston, 18 februari 1874) was een Amerikaans politicus en militair. Hij was een slaveneigenaar en een Fire-Eater, een groep van radicale Democraten die sterke voorstanders waren van secessie en voor het versterken van de Zuidelijke elite die hun inkomsten haalden uit landbouw en slavenarbeid.
Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog diende hij kort als brigadegeneraal in het Confederate States Army. Hij was bevelhebber van de Texas Brigade tot hij ontslag nam uit het leger om te zetelen in de Zuidelijke senaat. Hij stond bekend voor zijn redenaarstalent en zijn stevig drinken die in combinatie met zijn strijdlustige natuur en sterk eergevoel hem tot een geduchte tegenstander maakte op het politiek toneel.
Vroege jaren Louis T. Wigfall werd geboren op 21 april 1816 in Edgefield, South Carolina. Hij was de zoon van Levi Durant Wigfall en Eliza Thomson. Zijn vader was een succesvolle zakenman uit South Carolina voor hij zich vestigde in Edgefield waar hij in 1818 overleed. Zijn moeder telde Franse Hugenoten onder haar voorouders. Ze overleed toen Wigfall dertien jaar oud was. Zijn oudere broer Hamden overleed tijdens een duel. Zijn andere broer zou bischop worden in de Episcopaalse Kerk.Ritter, pg. 434 Tot in 1834 kreeg Wigfall privé-les. Hij bracht een jaar door in Rice Creek Springs School, een militaire school bij Columbia, South Carolina. Wigfall vervolgde zijn opleiding aan de University of Virginia waar hij iemand uitdaagde tot een duel. Deze werd op een vredevolle manier opgelost.Cashion, p. 58.
In 1836 vervolledigde hij zijn opleiding aan de South Carolina College. Hij raakte geïnteresseerd in rechten en wetgeving en was lid van de Euphradian Society. Toch bracht hij het meeste van zijn tijd door in tavernes in plaats deze te wijden aan zijn studies.Green, p. 49. Toen de Tweede Seminole-oorlog uitbrak, gaf hij zich op als vrijwilliger. Hij zou de rang van luitenant bereiken. Na de oorlog keerde hij terug om zijn studies af te ronden. Hij studeerde af in 1837.Walther, pp. 161-162
Wigfall keerde in 1839 terug naar Edgefield waar hij het advocatenkantoor van zijn broer overnam. Door zijn exurbitante levensstijl was zijn erfenis als snel opgesoupeerd en maakte hij al snel veel schulden.
Hij trad in 1841 in het huwelijk met Charlotte Maria Cross. Ze was zijn achternicht en dochter van een vooraanstaand advocaat uit Charleston, namelijk kolonel George Warren Cross. Het koppel kreeg drie dochters: Francis Halsey, Louise Sophie en Mary Frances (Fanny) en een zoontje die de kindertijd niet zou overleven.
Politieke aspiraties Tijdens de gouverneursverkiezingen in South Carolina van 1840 ondersteunde Wigfall de kandidatuur van John Peter Richardson II die het opnam tegen de radicale James H. Hammond. Dit leidde tot woordenwisselingen en wederzijdse beledigingen. In een periode van vijf maanden ging Wigfall op de vuist, vocht hij twee duels uit en daagde nog drie anderen uit voor een duel en werd hij beschuldigd van moord. Dit politiek geweld culmineerde in 1840 in een duel tussen Wigfall en Preston Brooks. Wigfall werd geraakt in zijn been terwijl Brooks een schotwonde in de heup kreeg.New York Times archive on Brooks-Wigfall duel Brooks zou voor de rest van zijn leven een wandelstok nodig hebben. Het was met deze wandelstok dat hij in 1856 senator Charles Sumner aanviel in het congress. Hammond zou de verkiezingen verliezen.
Zijn eerste stappen op het politiek toneel en het duel met Brooks had een nefast gevolg voor zijn advocatenkantoor. In 1844 werd hij verkozen tot delegatielid van de Democratische conventie in South Carolina maar zijn gewelddadig temperament en zijn bemoeizucht fnuikte zijn politieke ambities. Om zijn schulden af te betalen diende hij zijn huis in Edgefield te verkopen. Een neef uit Texas en voormalig gouverneur van South Carolina James Hamilton nam Wigfall onder de vleugels en maakte hem vennoot in een advocatenkantoor.Burton, p. 70, Jewett, p. 16 Na deze nieuwe start gaf Wigfall het duelleren op.Wright, p. 32
Texas Wigfall nam het voorstel van zijn neef aan en vestigde zich in 1848 in Texas. Hij werd partner in het advocatenkantoor van William B. Ochiltree en betrok een huis in Marshall. Hij stortte zich opnieuw in de politiek en zetelde tussen 1849 en 1850 in het Texas House of Representatives en tussen 1857 en 1859 in de Texas Senate. Wigfall werd een fel tegenstander van Sam Houston. Toen Houston zich in 1857 verkiesbaar stelde voor het gouverneurschap volgde Wigfall hem overal. Bij iedere halte op zijn tour viel hij Houston verbaal aan en verweet hem een verrader te zijn voor de Zuidelijke zaak.Walther, pg. 169
De radicale ideeën van Wigfall verdwenen na de overwinning van Houston op de achtergrond, maar zouden opnieuw aan belang winnen na de raid van John Brown op Harpers Ferry.
Federaal senator In 1859 werd Wigfall verkozen tot senator in de federale senaat om de plaats in te vullen van J. Pinckney Henderson. Na de dood van Henderson had Matthias Ward zijn plaats ingenomen (tussen 27 september 1858 tot 5 december 1859) tot Wigfall beëdigd werd. Wigfall zetelde in de senaat tot 23 maart 1861 toen hij zich terugtrok na de secessie van verschillende Zuidelijke staten en de oprichting van de Geconfedereerde Staten van Amerika. Hij werd officieel geschrapt als senator op 11 juli 1861. Terwijl hij senator was, werd hij verkozen als lid van de Voorlopig Congres van de Geconfedereerde Staten van Amerika die een voorlopige regering zou aanstellen en Jefferson Davis tot president van de Geconfedereerde Staten zou verkiezen. Ook na de secessie van Texas op 1 februari 1861 bleef Wigfall actief in de federale senaat waar hij de Zuidelijk zaak met vuur verdedigde. Hij gaf belangrijke informatie door aan de nieuwe Zuidelijke regering en kocht wapens aan. Toen hij zijn zitje opgaf maakte hij een tussenstop in Baltimore, Maryland om soldaten te rekruteren voor het Confederate States Army.Maryland was een slavenstaat die uiteindelijk voor de unie koos, maar veel Zuidelijke sympathisanten dienden in de Zuidelijke legerEicher, p.12. Wigfall zou ook een complot gesmeed hebben om de zittende president James Buchanan te ontvoeren zodat de vice-president John C. Breckinridge, een persoonlijke vriend de macht zou kunnen overnemen.
Amerikaanse Burgeroorlog thumb|left|upright|Louis Wigfall in 1861 Na de verkiezingsoverwinning van Abraham Lincoln en de secessie van verschillende Zuidelijke staten was Wigfall een voorstander om Fort Sumter in South Carolina en Fort Pickens in Florida in te nemen om zo de weifelende staten zoals Virginia aan hun kant te krijgen.
Net toen de Aanval op Fort Sumter zou beginnen arriveerde Wigfall in Charleston. Volgens Mary Chestnut, die een dagboek zou bijhouden tijdens de burgeroorlog, was hij de “gelukkigste persoon die ik tegenkwam”.Chestnut, p. 34 Wigfall diende als aide-de-camp voor brigadegeneraal P.G.T. Beauregard tijdens het bombardement op het fort en zou zonder toestemming naar het fort gaan om de overgave het het Noordelijke garnizoen te eisen.Wright, p. 41, Walther, p, Eicher, p. 47 Dit incident maakte Wigfall “wereldberoemd” in de Zuidelijke staten. Pas achteraf raakte het bekend dat hij voorwaarden had toegestaan die reeds door Beauregard waren verworpen.Eicher, p. 47
Confederate States Army Wigfall werd op 28 augustus 1861 benoemd tot kolonel van het 1st Texas Infantry Regiment. en werd een kleine twee maanden later op 21 oktober 1861 bevorderd tot brigadegeneraal.Sifakis. p. 712. Hij kreeg het bevel over de "Texas Brigade". Hij diende in februari 1862 zijn ontslag in om een zitje op te nemen in het Zuidelijke congress. Hij werd vervangen door John Bell Hood.Heidler, pg. 2104
Confederate States senator Bij het begin van de oorlog was Wigfall goed bevriend met president Jefferson Davis. Zoals zoveel politieke allianties tijdens zijn loopbaan zou hij eerst een goede bondgenoot zijn van de president om uiteindelijk zijn felste tegenstander te worden. Davis probeerde een gecentraliseerd bestuur op te zetten om de uitdagingen van de oorlog aan te kunnen. Wigfall was een grote voorstander van de individuele rechten van de staten en probeerde de wetgeving ten voordele van de president te blokkeren zoals de oprichting van een hooggerechtshof. Hij was goed bevriend met generaal Joseph E. Johnston en had een uitgesproken opinie over militaire aangelegenheden. Wigfall probeerde reeds van bij het begin van de oorlog om Robert E. Lee tot opperbevelhebber van het Zuidelijke strijdkrachten te benoemen.
Latere jaren Na de Zuidelijke nederlaag vluchtte Wigfall eerst naar Texas en dan in 1866 naar LondenEicher, p. 12 waar hij tweespalt probeerde te krijgen tussen de Britse en de Amerikaanse regering. Hij keerde in 1870 terug naar de Verenigde Staten en kocht een mijn in Clear Creek, Colorado.Casson, p. 24. Hij woonde een tijdje in Baltimore en daarna in Galveston, Texas waar hij op 18 februari 1874 overleed aan de gevolgen van een beroerte. Hij werd begraven op het Trinity Episcopal cemetery in Galveston.Billups, pg. 144
Zie ook Lijst van generaals in de Amerikaanse Burgeroorlog (Confederatie)
Categorie:Amerikaans generaal Categorie:Generaal van de Geconfedereerde Staten Categorie:Democraat (Verenigde Staten) Categorie:Amerikaans senator