thumb|Toegangsdeur (juni 2026) Weteringschans 106 is een gebouw aan de Weteringschans te Amsterdam-Centrum.
Achtergrond De Weteringschans, dan nog alleen Schans geheten, diende eeuwenlang als vesting- dan wel stadswal van Amsterdam. Dit in combinatie met Lijnbaansgracht en Singelgracht. In het eerste kwart van de 19e eeuw, toen Amsterdam (alweer) aan uitbreiding dacht, werden die stadswallen afgebroken. Op de vrijkomende plek moest woningbouw komen, maar er kwamen in eerste instantie ook bedrijventerreinen, eind 19e eeuw weer vervangen door woningbouw. De woonbebouwing van de Weteringschans tussen de Weteringplantsoenen en het Frederiksplein kwam pas op gang in het laatste kwart van de 19e eeuw, toen Amsterdam ook begon te bouwen aan haar 19e-eeuwse gordel buiten de Singelgracht. Ter plaatse was dat De Pijp. Daar waar in De Pijp revolutiebouw plaatsvond (kopen grond, goedkoop bouwen, verkopen/verhuren, volgend stuk grond kopen), werden aan de Weteringschans woningen van het betere soort neergezet voor de gegoede burgerij. De gevelwand laat daarbij binnen bebouwen van perceel tot perceel een opmerkelijke samenhang in architectuur zien; (bijna) alle werden in historiserende of neostijlen opgetrokken.
Gebouw Opdrachtgever voor dit gebouw zou zijn notaris W. Krabbendam, dan wel Willem Eliza Boom van Verzekeringskantoor Boom & Gooszen.Amsterdam op de kaart / Monumenteninventarisatie Project (geraadpleegd 1 juli 2026) Dit gebouw is opgetrokken met als voorbeeld een grachtenpand, maar dan wel gemoderniseerd. De algehele stijl wordt aangeduid als neorenaissance. Het geheel is gebouwd op een souterrain (basement) achter een natuurstenen pui. In die pui is ook de toegangsdeur tot het gehele gebouw gesitueerd. Deze toegangsdeur is een monumentje op zich; de deur is omlijst met ionische pilasters en is aan de bovenzijde voorzien van een hoofdgestel. De Dienst Monumenten en Archeologie omschrijft het als aediculamotief. Dat motief is ook terug te vinden in de topgevel. De deurpartij heeft in dat aedicula een bovenlicht met glas-in-lood. Links van de toegangsdeur bevindt zich de (bel)etage. Een lijst en Frans balkon geven de overgang aan naar de eerste verdieping. De raampartijen daarvan worden afgesloten met lijsten; de centrale sluitstenen boven die lijsten bevatten beeldhouwwerk. Daarboven volgt nog een verdieping, voordat de gevel afsluit met een geornamenteerde daklijst, ondersteund door consoles. Ornamenten zijn trouwens bij elke gevelopening wel te vinden (diamantkoppen, bolvormige decoraties en mensenkopjes). Daarboven bevindt zich de topgevel, de terugkeer van de omlijsting van de toegangsdeur, Achter het gevelelement bevindt zich een schilddak, ook weer afgesloten door een lijst, die om het schilddak is geplaatst.
Het gebouw is een gemeentelijk monument (209059); minpuntje daarbij was de aantekening dat het gebouw toen al moderne dakramen had gekregen. Redengeving voor het monumentschap werd gevonden in de modern toegepaste Hollandse renaissance, de decoraties en het keurig uitgebalanceerd ontwerp. Langhout ontwierp ook Weteringschans 253, dat ook een gemeentelijk monument is en schuin tegenover dit gebouw staat. De plaatsing van even tegenover oneven huisnummers loopt ver uiteen door de weinige bebouwing aan de even zijde aan het begin van de Weteringschans ( en luxueuze villa's) en de ingenomen ruimte van het Tweede Weteringplantsoen.
Langhout, Boom en Gooszen kenden elkaar vanuit hun functie als makelaar.
Categorie:Bouwwerk in Amsterdam-Centrum Categorie:Gemeentelijk monument in Amsterdam