Bertrand de Saint‑Martin (Arles, ca. 1220 – Lyon, 29 maart 1277) was een Franse benedictijn, bisschop, aartsbisschop en kardinaal van de Rooms-Katholieke Kerk. Hij bekleedde achtereenvolgens de bisschoppelijke zetels van Fréjus, Avignon en Arles, en werd in 1273 door paus Gregorius X tot kardinaal‑bisschop van Sabina gecreëerd. Hij speelde een belangrijke rol in de kerkelijke politiek van Zuid‑Frankrijk en Italië tijdens het midden van de 13e eeuw.
Biografie Bertrand werd geboren in het Zuid-Franse Arles en trad toe tot de Benedictijnen. Hij werd deken van de abdij Saint‑André de Villeneuve-lès-Avignon, een invloedrijke benedictijnse instelling nabij Avignon., Gallia christiana novissima: Aix, Apt, Fréjus, Gap, Riez et Sisteron (Montbeliard 1899), p. 354 Zijn juridische en bestuurlijke reputatie maakte hem tot een geschikte kandidaat voor hogere kerkelijke ambten.
In 1248 werd Bertrand gekozen tot bisschop van Fréjus. Hij werd op 9 augustus 1248 gewijd. Op 5 maart 1264 werd Bertrand door paus Urbanus IV overgeplaatst naar Avignon. Hij stond bekend als een bondgenoot van Karel I van Napels. Paus Clemens IV belastte hem in 1265 met het optreden tegen tegenstanders van de pauselijke autoriteit in Rome. Op 11 oktober 1266 werd Bertrand geïnstalleerd als aartsbisschop van Arles.
Paus Gregorius X benoemde Bertrand op het consistorie van 3 juni 1273 tot kardinaal‑bisschop van Sabina., Hierarchia catholica medii aevi, I, editio altera (Monasterii 1913), p. 8 Hij nam deel aan het Tweede Concilie van Lyon (1274), waar hij actief betrokken was bij de conciliedebatten en juridische kwesties. Hij nam deel aan de drie pausverkiezingen van 1276, die de pausen Innocentius V, Adrianus V en Johannes XXI voortbrachten.
Bertran de Saint‑Martin overleed op 29 maart 1277 in Lyon.
Categorie:Frans kardinaal Categorie:Benedictijn