Arnold (Nol) Bueno de Mesquita (Amsterdam, 23 februari 1908 – aldaar, 16 maart 2002) was een Nederlands binnenhuisarchitect, meubelontwerper, medeoprichter van de Federatieve Stichting Goed Wonen en verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Bueno de Mesquita was zowel actief als interieurarchitect als meubelontwerper en legde de nadruk op kwalitatieve, praktische, eenvoudige en betaalbare meubelen die een breed publiek aanspraken. Als oprichter van Distribuantenvereniging Goed Wonen, die later opging in de Federatieve Stichting Goed Wonen, pleitte hij voor de verbetering van de Nederlandse wooncultuur. Als binnenhuisarchitect speelde Bueno de Mesquita in het naoorlogse Nederland een sleutelrol bij de ontwikkeling van de interieurarchitectuur.
Levensloop Arnold Bueno de Mesquita werd geboren in Amsterdam op 23 februari 1908. Hij was de zoon van Mozes (Dick) Bueno de Mesquita en Esther Pimentel, en groeide op in een Joods gezin. Zijn voorouders waren Sefardische Joden die tijdens de inquisitie in Portugal naar Nederland waren gevlucht. Bueno de Mesquita was de oudste van drie kinderen: hij had een jongere broer Izaak en een jongere zus genaamd Mathilda. miniatuur|Advertentie Bureau voor Binnen-Architectuur (1940) Net als zijn vader werd Bueno de Mesquita actief in het interieurvak. Hij werkte bij drie verschillende interieurzaken en werd zo opgeleid tot 'binnenhuisman'. Na zijn opleiding nam hij de meubelwinkel van zijn vader over. Het 'bureau voor Binnen-Architectuur' was gevestigd aan de Nieuwe Herengracht 123. Als interieurarchitect ontwierp Bueno de Mesquita interieurs, kleurenschema's en decoratieve voorwerpen zoals mozaïeken en emailpanelen. Voor woninginrichtingen voor particulieren gebruikte hij meubilair en producten van fabrikanten zoals Gispen, Pastoe en Weverij de Ploeg, alsmede meubelen die hij zelf ontwierp. Daarnaast was zijn meubelwinkel leverancier voor het Amsterdamse warenhuis Metz & Co dat bekend stond om zijn vooruitstrevende meubelaanbod.
Tweede Wereldoorlog Op 12 juni 1940 trouwde Bueno de Mesquita met verpleegkundige Tertia (Ter) Kolthoff met wie hij twee dochters kreeg. Direct na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in Nederland sloten zij zich aan bij het verzet. Ze waren betrokken bij meerdere verzetsgroepen, waaronder Verzetsgroep Van Dien die opereerde vanuit Tehuis Oosteinde. Vanaf 1942 raakten ze betrokken bij sabotage-acties op Duitse voorzieningen en aanslagen op Duitse militairen en collaborateurs. In de woning van Bueno de Mesquita en Kolthoff aan de Nieuwe Herengracht vingen ze onderduikers op en werden brandbommen gemaakt. Na de arrestatie van verzetsstrijder Samuel (Sally) Dormits op 17 oktober 1942 werden meerdere Amsterdamse verzetsstrijders opgepakt, maar Bueno de Mesquita en Kolthoff wisten aan arrestatie te ontsnappen doordat zij door verzetsstrijder Krijn Breur waren gewaarschuwd. Bueno de Mesquita en Kolthoff doken hierna onder. Hun twee dochters verbleven op een ander onderduikadres.
Tijdens zijn onderduik werkte Bueno de Mesquita aan De sociale functie van den binnenhuisarchitect na den oorlog dat na de bevrijding in 1945 gepubliceerd werd. Het werk was tot stand was gekomen door gesprekken met beeldend kunstenaar Dick Elffers, docent aan het Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs Johan Niegeman en meubelontwerper Mart Stam. Bueno de Mesquita concludeerde dat goede producten niet betaalbaar waren voor mensen uit de arbeidersklasse. Hij stelde dat arbeiders streefden naar een 'schijnstatus en -welvaart' ter compensatie van hun ellendige bestaan. Doordat er in de toekomst meer welvaart zou ontstaan, was deze schijnluxe volgens Bueno de Mesquita niet meer nodig noch gewenst. Goede meubelen waren volgens hem zowel kwalitatief en praktisch, eenvoudig van vorm en kleur, betaalbaar en sloten ze aan bij een breed publiek. Hij ijverde voor een hechtere samenwerking tussen, fabrikanten, winkeliers, ontwerpers en de overheid. Volgens hem was het aan de ontwerpers om het publiek, de handel en de industrie te overtuiging van de noodzaak van goede vormgeving, maar moesten zij rekening houden met de smaak van de consument. De samenwerking zou volgens hem leiden tot een verbetering van de Nederlandse wooncultuur.
Naoorlogse jaren miniatuur|Vrouw monteert een PIRU meubelstuk (1948) Bueno de Mesquita richtte in 1945 de Distribuantenvereniging Goed Wonen op. Deze vereniging had als doel 'het bevorderen van het goede wonen bij zo breed mogelijk lagen der bevolking' door 'het in distributie brengen van gekeurde, goede producten door haar leden; het verenigen van distribuanten op het gebied der woninginrichting en het samenwerken met andere lichamen, die een soortgelijk doel nastreven'. De vereniging telde bij de oprichting 25 leden uit heel Nederland.
In 1946 ontstond uit de Distribuantenvereniging Goed Wonen, de Rotterdamse afdeling van de vereniging Ons Huis en de Gebonden kunstenaars federatie (Gkf) de Federatieve Stichting Goed Wonen. De stichting publiceerde het maanblad Goed Wonen waar Bueno de Mesquita, samen met onder anderen Bé Niegeman-Brand, Paul Bromberg, Willem Hendrik Gispen en Hein Salomonson, zitting had in de redactie. Daarnaast was Bueno de Mesquita bestuurslid bij de stichting en was hij betrokken bij de inrichting van modelwoningen.
Bueno de Mesquita ontwierp enkele meubelen die pasten binnen de ideologie van Goed Wonen. Onder meer de Trits kast, een praktische kast op poten met veel bergruimte, en het PIRUPIRU is de afkorting van Praktisch in Iedere RUimte. meubelsysteem waren van zijn hand. Met Bureau Bueno de Mesquita ontwierp hij interieurs voor zowel particuliere als commerciële opdrachtgevers waaronder KLM, NVV Hoogovens en Colgate Palmolive. Als binnenhuisarchitect speelde Bueno de Mesquita in het naoorlogse Nederland een sleutelrol bij de ontwikkeling van de interieurarchitectuur in Nederland.
Hoewel het zakelijk voor Bueno de Mequita voor de wind ging, was het privé voor hem lastiger. De oorlogsjaren hadden een grote impact op het echtpaar gehad en het huwelijk tussen hen liep in mei 1947 stuk. De relatie met zijn dochters verliep daarbij erg moeizaam. Bueno de Mesquita hertrouwde in 1954 en kreeg drie zoons met zijn tweede echtgenote.
In de jaren zestig veranderde de publieke opinie ten opzichte van de Stichting Goed Wonen. De boodschap van de stichting werd ervaren als paternalistisch en bevoogdend. Dit had tevens invloed op Bureau Bueno de Mesquita. Naar eigen zeggen betaalden cliënten niet, ontstond er een gebrek aan opdrachten en waren er problemen met werknemers. Door tegenvallende financiële resultaten moest Bueno de Mesquita in 1969 aanspraak maken op een uitkering van Stichting 1940-1945.
Bueno de Mesquita overleed in Amsterdam op 16 maart 2002 en begraven op Zorgvlied. Na zijn dood werd zijn archief overgedragen aan Het Nieuwe Instituut.
Categorie:Nederlands verzetsstrijder in de Tweede Wereldoorlog Categorie:Nederlands interieurarchitect