Lauriergracht achter 39 is een gebouw met een adres aan de Lauriergracht in Amsterdam-Centrum.De adresverdeling is sinds 1993 als volgt: begane grond 39, bovenverdiepingen 37a en 37b, met daarachter kapelgebouw zonder adres, aldus het omgevingsdossier.
Achtergrond De Lauriergracht werd aangelegd tijdens het volbouwen van de Jordaan in de 17e eeuw. Dat betekende dat perceel voor perceel werd bebouwd in een tijd dat er nog geen adressen bestonden. Bijna alle gebouwen kregen daardoor een ander uiterlijk. Anders dan bijvoorbeeld de noordelijker gelegen Rozengracht en zuidelijk gelegen Elandsgracht werd de Lauriergracht niet gedempt. De kades van de gracht bleven dus bestemd voor plaatselijk verkeer, daar waar die andere twee gedempte grachten belangrijke verkeersaders werden naar Amsterdam-West.
Gebouw Dit gebouw stamt uit 1882 en kwam in gebruik als kapel voor het RK Gesticht De Voorzienigheid, gesticht staande voor verblijfplaats. Die schakelde architect Adrianus Bleijs in voor het ontwerp. Op een binnenterrein achter Lauriergracht 39 werd geheel aan het zicht onttrokken een kerkgebouw neergezet. Daar waar andere gebouwen aan de Lauriergracht in juli 1970 (centrale registratie) werden bijgeschreven in het rijksmonumentenregister, gebeurde dat met deze kerk pas op 13 mei 1992. Het register omschrijft het als
Deze omschrijving wordt aangevuld met een omschrijving van details van de interne bouw, zoals gietijzeren kolommen met bladkapitelen op achtzijdige sokkels, half- en kwartsuilen, spitstonggewelf, etc. Opvallend is de lage galerij met daklichten die rondom het gebouw te vinden is; vanwege latere verbouwingen behoort die niet tot het monument.
Als reden voor het monumentschap gaf men de neogotische architectuur, het materiaalgebruik en details. Deze architectonische kwaliteiten werden aangevuld met cultuurhistorische waarde als zijnde een gebouw van een katholieke sociaal- en educatieve geschiedenis.
Amsterdam Monumentenstad vulde nog enigszins aan dat er meerdere neostijlen zouden zijn toegepast en dat de kapel de naam draagt van de ontwerper: Bleijskapel.Amsterdam Monumentenstad (geraadpleegd 5 augustus 2026)
Monument Het gebouw werd in 1992 mede een rijksmonument, omdat het gebouw en de terreinen op de nominatie stonden verkocht te worden aan een projectontwikkelaar, die hier 108 nieuwe appartementen wilde bouwen. Omwonenden tekenden bezwaar aan tegen sloop en nieuwbouw. Daarbij werd gewezen op de onbekendheid van deze relatief kleine kapel/kerk uit 1881; ze is vanaf de kade niet zichtbaar. De omwonenden werden gesteund door een gemeenteraadslid namens het CDA, die wees op het zeldzame gebruik van gietijzeren pilaren en spitsbogen en overgeschilderde muurschilderingen. Dit trok gemeente Amsterdam uiteindelijk over de streep om het tot monument te laten verklaren, nadat ze zelf het belang daartoe niet inzagen. Verder kwam de rijksdienst nog met de opmerking dat dit de enige kapel van Bleijs zou zijn. De projectontwikkelaar overwoog juridische stappen; onbekend is of dat daadwerkelijk plaats zou vinden.
Omgeving Ter plaatse aan de kade werd huisnummer 39 tegelijkertijd gebouwd. Dit gebouw past volgens Amsterdam Monumentenstad keurig binnen de toegepaste architectuur van de zuidelijke plaatselijke gevelwand. Het is drie vensterassen breed, maar met veel bredere baksteenconstructies tussen de ramen dan elders aan de gracht. Op de begane grond is er centraal een toegangsdeur, geflankeerd door relatief kleine vensters. Vensters en deur hebben bovenlichten met glas-in-lood met 19e-eeuws motief. Daarboven zijn drie langwerpige raampartijen te zien, die vanwege hun gerektheid doen denken aan kerkramen. Op die verdieping zijn aan de buitenzijde van en tussen die vensterblindnissen te vinden. De gevel wordt afgesloten met een bakstenen daklijst, gedragen door consoles; trigliefmotieven zijn zichtbaar. Onder het platte dak met voorschild zijn dan vijf dakkapellen zichtbaar onder boogfrontons.
Afbeeldingen
Categorie:Bouwwerk in Amsterdam-Centrum Categorie:Rijksmonument in Amsterdam-Centrum