Wat Phra Mahathat Woramahawihan (Thais: วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร) is de belangrijkste boeddhistische tempel (of wat) van de provincie Nakhon Si Thammarat in het zuiden van Thailand, een cruciaal handelsknooppunt tussen de Indische en de Stille Oceaan op de smalle landengte gevormd door de landengte van Kra en het schiereiland Malakka. Opgericht in de 8e eeuw, waar rond de 5e–8e eeuw een hindoeïstisch heiligdom stond, is het klooster sindsdien een regionaal religieus centrum. De hoofdstoepa van de tempel, Phra Borommathat Chedi ('grote nobelrelikwie-stoepa'), werd gebouwd door koning Sri Dhammasokaraja in het begin van de 13e eeuw om een symbool te vormen voor de Theravada-boeddhistische sekte in de regio. De tempel herbergt een reliek van Gautama Boeddha.
Dankzij de transoceanische handelsnetwerken werd het klooster beïnvloed door diverse religieuze en architecturale tradities, waaronder het brahmanisme, hindoeïsme, Mahayana-boeddhisme en theravada-boeddhisme uit het noordoosten van India, centraal Java, Sri Lanka en de Mon-regio in Zuid-Myanmar. Deze invloeden zijn geïntegreerd in haar religieuze gebouwen, rituelen en culturele tradities. De onderscheidende artistieke en architectonische expressies hebben een brede en blijvende invloed uitgeoefend in heel Thailand en Zuidoost-Azië. De religieuze en lokale tradities zijn al meer dan 1.500 jaar voortgezet in het klooster, waaronder de Nakhon Si Thammarat-kroniektraditie, de jaarlijkse doekwikkelceremonie voor het Grote Relikwie en het Nora-dansdrama. Wat Phra Mahathat Woramahawihan, Nakhon Si Thammarat Unesco World Heritage Convention, De beschrijving is beschikbaar onder licentie CC-BY-SA IGO 3.0
Geografisch gezien ligt de tempel in de stad Nakhon Si Thammarat in het subdistrict Nai Mueang op een oude strandrug die zo’n 6.000 tot 8.000 jaar geleden is ontstaan, ongeveer 2 tot 5 meter hoog en 1 tot 5 kilometer breed, en die in noord-zuidelijke richting loopt, parallel aan de kustlijn van de Golf van Thailand die in het oosten ligt.
De Wat Phra Mahathat Woramahawihan, Nakhon Si Thammarat is de naam van de inschrijving op de Unesco werelderfgoedlijst die op 25 juli 2026 bij de 48e sessie van het Werelderfgoedcomité werd gebruikt toen het comité deze Thaise wat erkende als materieel cultureel werelderfgoed. De beschermde sites beslaan een gebied, 130 meter breed en 400 meter lang, van 5,356 hectare, en zijn omgeven door een bufferzone waarin ook beschermende beperkingen gelden met een oppervlakte van 113,156 hectare. Deze langgerekte bufferzone langs de oude strandrug is substantieel genoeg om het gebied te omvatten dat de oude stad omvat.
De tempel was sinds 27 september 1936 beschermd door Thaise wetgeving, die in 1961 en 1992 nog werd aangescherpt, opgenomen in de Wet op Oude Monumenten, Antiek, Kunstvoorwerpen en Nationale Musea. De bufferzone genoot nationale bescherming door de Bekendmaking van de Grens van de Oude Stad van Nakhon Si Thammarat uit 2010 en andere relevante regelgeving, om de ontwikkeling in het stedelijk gebied en factoren die een negatieve invloed hebben op de uitzonderlijke universele waarde van de site te beheersen.
Thailand droeg de tempel in 2012 voor middels de lijst van tentatieve werelderfgoedinschrijvingen waarmee het nominatieproces startte.
Categorie:Werelderfgoed in Thailand