In de psychoanalyse van Sigmund Freud is Nachträglichkeit een “verlaat begrip of retroactieve transcendentie van een moeizame of traumatische gebeurtenis uit het verleden". Nachträglichkeit wordt ook wel vertaald met posterioriteit, uitgestelde actie, retroactie, après-coup, of afterwardsness.Teresa de Lauretis, Freud's Drive: Psychoanalysis, Literature and Film (Basingstoke 2008), p. 118 Zoals een andere geleerde het samenvatte: 'In zekere zin kan Freuds theorie van uitgesteld handelen eenvoudig worden geformuleerd: het geheugen wordt als het ware opnieuw afgedrukt in overeenstemming met ontluikend begrip'.Adam Phillips, On Flirtation (London 1994), p. 33
In modern gebruik is Nachträglichkeit een psychosomatische ervaring van verlaat begrip, emotionele ontknoping en integratie van een onverwerkte gebeurtenis.
Geschiedenis en ontwikkeling van de term
Freud Het psychoanalytische concept van Nachträglichkeit verscheen aanvankelijk in Freuds geschriften in de jaren 1890 in de gangbare vorm van het Duitse bijvoeglijk naamwoord-bijwoord "daarna" of "uitgesteld" (nachträglich): zoals Freud schreef in het onvoltooide en niet-gepubliceerde "A Project for a Scientific Psychology" uit 1895, 'een herinnering wordt onderdrukt pas na de gebeurtenis een trauma is geworden'. De theorie van uitgestelde actie was echter al [openbaar] naar voren gebracht door Freud in de Studies naar Hysterie (1895)Sigmund Freud, Case Histories II (London 1991), p. 278n, en in een artikel uit 1898 werkt hij het idee van uitgestelde actie verder uit: 'het pathogene effect van een traumatische gebeurtenis die zich in de kindertijd voordoet... dat zich retrospectief manifesteert wanneer de volwassene een nieuwe fase van ontwikkeling bereikt'.Jean-Michel Quinodoz, Reading Freud (London 2006), p. 34
Zie ook
Taalleemte Zen
Categorie:Psychologie Categorie:Zen Categorie:Trauma- en stressorgerelateerde stoornissen