Huidig werelderfgoed UNESCO schrijft locaties in op basis van tien criteria; elke inschrijving moet aan ten minste een van de criteria voldoen. Criteria i tot en met vi zijn cultureel en vii tot en met x zijn natuurlijk.
+ Werelderfgoederen Site Afbeelding Locatie Jaar van inschrijving Beschrijving Centraal deel van de stad Angra do Heroísmo op de Azoren Terceira 1983 206; iv, vi (cultureel) De stad werd aan het einde van de 15e eeuw gesticht tijdens het tijdperk van de ontdekkingsreizen. Gedurende vierhonderd jaar, tot de komst van stoomschepen, diende de stad als aanloophaven voor schepen die op weg waren naar Equatoriaal Afrika en de Oost- en West-Indië, en terug naar Europa. Tot de verdedigingswerken van de stad behoren de forten São Sebastião en São João Baptista. Er zijn verschillende barokke kerken. De stad werd zwaar beschadigd door een aardbeving in 1980, maar is sindsdien grotendeels gerestaureerd. Mosteiro dos Jerónimos en Torre de Belém in Lissabon Lissabon 1983 263bis; iii, vi (cultureel) Zowel het klooster als de toren, gelegen in de wijk Belém van Lissabon langs de Taag, zijn symbolisch verbonden met het tijdperk van de ontdekkingsreizen, toen Portugal de wereld verkende. Het klooster werd gesticht ter nagedachtenis aan Hendrik de Zeevaarder en zodat de monniken konden bidden voor de koning en de zeelieden. De toren (afgebeeld) werd gebouwd ter herinnering aan de reis van Vasco da Gama en ter bescherming van de haven. Beide gebouwen werden aan het begin van de 16e eeuw in manuelstijl gebouwd. In 2008 vond een kleine wijziging van de begrenzing van het werelderfgoed plaats. Klooster van Batalha Batalha 1983 264; i, ii (cultureel) Het dominicanenklooster van Batalha werd aan het begin van de 15e eeuw gebouwd ter herdenking van de Portugese overwinning op de Castilianen tijdens de Slag bij Aljubarrota in 1385. Het klooster is een meesterwerk van de gotische architectuur, met latere toevoegingen in de manuelstijl. Gedurende meer dan twee eeuwen diende het als een belangrijke werkplaats voor de Portugese monarchie, waar de kenmerkende kenmerken van de nationale kunst werden bepaald. Convent van Christus in Tomar Tomar 1983 265; i, vi (cultureel) Het klooster werd in de 12e eeuw gesticht als een bolwerk van de Tempeliers. Toen de orde in de 14e eeuw werd opgeheven, werd de Portugese tak omgevormd tot de Orde van Christus, die later de Portugese ontdekkingsreizen over zee in de 15e eeuw ondersteunde. Het klooster werd gedurende meerdere eeuwen gebouwd en bevat elementen van de romaanse architectuur, gotische, manuelstijl, renaissance-, maniëristische en barokke architectuur. Historisch centrum van Évora Évora 1986 361; ii, iv (cultureel) De stad Évora is het beste voorbeeld van een stad uit de gouden eeuw van Portugal (aangezien Lissabon grotendeels werd verwoest tijdens de aardbeving van 1755). De stad bezit monumenten uit verschillende perioden, waaronder de Romeinse tempel (afgebeeld), Moorse vestingwerken en kerken en paleizen die werden gebouwd nadat Évora vanaf de 15e eeuw de residentie van de Portugese monarchen werd. Een kenmerkend onderdeel van de stad zijn de witgekalkte huizen uit de 16e tot de 18e eeuw. Deze zijn versierd met beschilderde tegels (de azulejo's) en smeedijzeren balkons. De monumenten van Évora vormden een inspiratiebron voor de Portugese koloniale architectuur in Brazilië. Klooster van Alcobaça Alcobaça 1989 505; i, iv (cultureel) Het cisterciënzerklooster werd in de 12e eeuw gesticht en werd een regionaal cultureel, religieus en politiek centrum. De kerk en de kloostergebouwen werden in de 13e eeuw in gotische stijl gebouwd, terwijl de gevel in de 18e eeuw in barokstijl werd gerenoveerd. Ook de keuken dateert uit de 18e eeuw. De kerk bevat de dubbele graftombes van koning Pedro I en Inês de Castro uit 1360, die fraaie voorbeelden zijn van gotische grafsculpturen. Cultuurlandschap van Sintra Sintra 1995 723; ii, iv, v (cultureel) Het cultuurlandschap van Sintra ligt in de bergen rondom de stad Sintra. In de 19e eeuw werd het gebied een centrum van de romantische architectuur. Belangrijke bezienswaardigheden zijn het Palácio da Pena, een verwoest klooster dat werd omgebouwd tot een kasteel in een eclectische combinatie van stijlen, het Paleis van Sintra (afgebeeld), Quinta da Regaleira, het Paleis van Monserrate en het Castelo dos Mouros. De parken naast de paleizen herbergen verschillende exotische plantensoorten. Historisch centrum van Porto, Luis I-brug en Mosteiro do Serra do Pilar Porto 1996 755; iv (cultureel) De stad Porto ligt aan de monding van de Douro. Oorspronkelijk was de stad een Fenicische handelsnederzetting en sindsdien is zij onafgebroken bewoond geweest sinds de Romeinse tijd. De monumenten in de stad dateren uit verschillende perioden: de Kathedraal van Porto werd in romaanse stijl gebouwd, de kerk van Santa Clara in manuelstijl en het Palácio da Bolsa in neoclassicistische stijl. Prehistorische rotskunst in de Coa Vallei en de Siega Verde * Douro-regio 1998 866bis; i, iii (cultureel) Dit werelderfgoed bestaat uit twee locaties met rotstekeningen in de openlucht. De Portugese locatie, die in 1998 werd ingeschreven, bevindt zich in de Côa-vallei. De locatie Siega Verde in Spanje werd in 2010 als uitbreiding toegevoegd. De tekeningen, waarop vooral dieren zijn afgebeeld (meer dan 5000 figuren), werden gedurende meerdere millennia gemaakt, van het laatpaleolithicum tot het Magdalénien/epipaleolithicum (22.000 tot 8.000 v.Chr.). Laurisilva van Madeira Madeira 1999 934; ix, x (natuurlijk) De laurierbossen van Madeira zijn een overblijfsel van een bostype dat 40 tot 15 miljoen jaar geleden grote delen van Zuid-Europa bedekte. Het bos bestaat voornamelijk uit groenblijvende bomen en struiken met platte, donkergroene bladeren. Het ecosysteem, dat voornamelijk uit oorspronkelijk bos bestaat, is de leefomgeving van veel planten- en diersoorten, waarvan verschillende endemisch zijn. Historisch centrum van Guimarães en de zone van Couros Guimarães 2001 1031bis; ii, iii, iv (cultureel) Als woonplaats van de hertogen die in de 12e eeuw de onafhankelijkheid uitriepen, is Guimarães een belangrijke stad in de geschiedenis van Portugal. Het diende als de eerste hoofdstad van het land. De ontwikkeling van de middeleeuwse stad vond plaats rond het kasteel en het kloostercomplex. Tussen het einde van de 15e en de 17e eeuw werden adellijke huizen en openbare gebouwen gebouwd in het historische centrum, dat goed bewaard is gebleven. Gespecialiseerde bouwtechnieken die zich in de middeleeuwen in Guimarães ontwikkelden, werden overgedragen aan Portugese kolonies in Afrika en Amerika. De zone van Couros met leerlooierijen werd in 2023 toegevoegd. Wijnregio Alto Douro Provincie Trás-os-Montes e Alto Douro 2001 1046; ii, iv, v (cultureel) Het dal van de Douro en zijn belangrijkste zijrivieren vormt een cultuurlandschap waar al ongeveer twee millennia wijn wordt geproduceerd. Het landschap is gevormd door menselijke activiteiten, met terrasvormige wijngaarden, quinta's (landgoederen waar wijn wordt geproduceerd), wegen en kapellen. Sinds het midden van de 18e eeuw is het bekendste product van de regio portwijn. Landschap van de wijncultuur op het eiland Pico Pico 2004 1117rev; iii, v (cultureel) De wijnproductie op het eiland Pico begon in de 15e eeuw. Om de boerderijen en wijngaarden tegen wind en zeewater te beschermen, bouwden boeren een netwerk van lange stenen muren over het eiland. Gebouwen die verband houden met de wijnbouw zijn onder meer herenhuizen uit het begin van de 19e eeuw, wijnkelders, havens en kerken. De wijnproductie op het eiland bereikte haar hoogtepunt in de 19e eeuw en nam daarna af. In de 21e eeuw wordt de productie op kleinere schaal voortgezet. Garnizoensgrensstad Elvas en haar vestingwerken Elvas 2012 1367bis; iv (cultureel) De stad Elvas ligt dicht bij de grens met Spanje. Portugal herwon in 1640 zijn onafhankelijkheid van Spanje en rond de stad werd een complex systeem van vestingwerken met droge grachten en bolwerken (een sterrenfort) gebouwd. Het werd ontworpen door de Nederlandse jezuïetenpriester Joannes Cieremans (padre Cosmander), in overeenstemming met de nieuwste Nederlandse defensieve ontwikkelingen. Het werelderfgoed omvat ook het Fort Nossa Senhora da Graça uit de 18e eeuw en het Amoreira-aquaduct uit de 16e eeuw. In 2013 vond een kleine wijziging van de begrenzing van het werelderfgoed plaats. Universiteit van Coimbra – Alta en Sofia Coimbra 2013 1387bis; ii, iv, vi (cultureel) De Universiteit van Coimbra werd aan het einde van de 13e eeuw gesticht op de heuvel met uitzicht over de stad (Alta). In 1537 verhuisde zij naar het Koninklijk Paleis van Alcáçova en later ontwikkelde zich een reeks colleges. De universiteit diende als voorbeeld voor universiteiten in de Portugeestalige wereld. De stad Coimbra is sterk verweven met de universiteit. Enkele belangrijke gebouwen zijn de 12e-eeuwse Oude Kathedraal, de barokke Joanina-bibliotheek, de kapel van São Miguel en de colleges langs de Rua da Sofia in de stad. In 2019 vond een kleine wijziging van de begrenzing van het werelderfgoed plaats. Koninklijk gebouw van Mafra – Paleis, basiliek, klooster, Cerco-tuin en jachtpark (Tapada) Mafra 2019 1573; iv (cultureel) Het paleiscomplex van Mafra werd aan het begin van de 18e eeuw gebouwd in opdracht van koning João V. Het complex omvat een basiliek, paleizen voor de koning en koningin, een klooster en een bibliotheek. Het werd gebouwd in de Italiaanse barokstijl, waarbij het in het bijzonder werd geïnspireerd door de architectuur van Rome. Het werelderfgoed omvat ook de Cerco-tuin, naast het paleis, en de koninklijke jachtgronden. Heiligdom van Bom Jesus do Monte in Braga Braga 2019 1590; iv (cultureel) Het heiligdom ligt op de hellingen van de Monte Espinho boven Braga en is een voorbeeld van een heilige berg als bedevaartsoord. De belangrijkste gebouwen werden in barokstijl gebouwd; het meest emblematische onderdeel is de Trap van de Vijf Zintuigen (afgebeeld).
Voorgesteld Werelderfgoed Naast de sites die op de Werelderfgoedlijst zijn ingeschreven, kunnen lidstaten een lijst van voorlopige sites bijhouden die zij mogelijk voor nominatie in aanmerking willen laten komen. Nominaties voor de Werelderfgoedlijst worden alleen aanvaard als de site eerder op de voorlopige lijst stond. Portugal heeft elf sites op zijn voorlopige lijst staan.