thumb|class=skin-invert-image|Voorbeeld thumb|class=skin-invert-image|Letters VAL met overhang (kerning) thumb|class=skin-invert-image|Letters VAL zonder overhang
Overhang is het aanpassen van de afstand tussen letters naargelang hun vorm het toelaat, zodat er geen 'onnatuurlijk' grote of kleine ruimtes zijn. Meestal worden ze dichter bijeen geschreven, zoals bij de bekende V·A-combinatie (VA), maar verbreding komt ook voor, bijvoorbeeld bij lettertypen waar de F en de T of de r en de n dreigen te versmelten: FT en rn. De gewenste overhang verandert niet altijd lineair met de lettergrootte.
De Engelse term kerning is tegenwoordig zeer gangbaar, vooral bij desktoppublishing, maar overhang is de eigenlijke Nederlandse drukkersterm.H. van Krimpen, Boek (1966), p. 18
Het woord kerning stamt af van het Engelse woord voor hoek, "corner", wat verwijst naar de hoeken van de letterblokjes in loodzetsel. Elke letter staat op een rechthoekig blokje, wat bij combinaties als V A een onnatuurlijk ogende diagonale witruimte oplevert die haast op een spatie lijkt. Dit bemoeilijkt het lezen. Als de V onderaan onthoekt (afgeschuind) wordt en de A bovenaan, kunnen de blokjes dichter bij elkaar geplaatst worden.
Om de ruimte tussen loodletters te verbreden, wordt er een dun loodstripje tussen gezet.
Overhang wordt vooral toegepast bij de A, T, V, W en Y, maar ook bij bolle letters zoals de C en de O.
Bij monospaceletters wordt overhang niet gebruikt, omdat dit strijdig is met het gebruiksdoel; daar staat de letterontwerper voor de taak om met ongelijke letters op gelijke blokjes een evenwichtig beeld te creëren door te spelen met de letteranatomie; dat lukt niet helemaal, zodat de leesbaarheid vaak minder is.
Bij digitale lettertypen kan de overhang gedefinieerd worden voor specifieke letterparen, maar bijvoorbeeld ook voor letter-spatie-combinaties.
Zie ook Ligatuur (typografie)
Noten
Categorie:Schriftteken Categorie:Typografie