thumb|Verkiezingsaffiche van Michel Daerden, parlementsverkiezingen juni 2010 Michel J. Daerden (Baudour, 16 november 1949 – Fréjus, 5 augustus 2012) was een Waals-Belgisch politicus van de PS.
Biografie Opleiding en beroepsleven De voorvaderen van Michel Daerden waren afkomstig uit Vlaanderen, Zuid-Limburg en emigreerden bij de industrialisering naar Luik. Zijn vader was spoorarbeider.
Na zijn middelbare studies behaalde Daerden verschillende hogere diploma's. In 1971 werd hij licentiaat in de handels- en financiële wetenschappen aan de Hautes Etudes Commerciales (Handelshogeschool) in Luik en in 1975 licentiaat in de Toegepaste Economische Wetenschappen aan de Universiteit van Bergen, waar hij in 1977 tevens het diploma van bedrijfsrevisor verwierf. Hij opende zijn eigen bedrijfsrevisorenkantoor in Loncin, binnen de socialistische partij een ongewoon beroepsprofiel, en richtte zich daarbij op de controle van de rekeningen van ziekenfondsen en hun ziekenhuizen, sociale woonmaatschappijen en vakbonden, alsook van de socialistische krant La Wallonie. Omdat de activiteiten zich opstapelden, richtte hij met een vennoot in 1986 het kantoor Daerden et Cie op, waarvan hij tot aan zijn aantreden als minister in 1994 zaakvoerder bleef. Nadien bleef Daerden enkel nog aandeelhouder, tot hij al zijn aandelen in 2001 verkocht aan zijn zoon Frédéric. Daerden et Cie zou tevens de rekeningen opvolgen van het netwerk aan Luikse intercommunales dat door Daerdens politieke mentor André Cools was opgericht. Daarnaast was hij van 1976 tot 1995 docent aan de handelshogeschool HEC.
Dat het revisorenkantoor van vader en zoon Daerden de financiën van een belangrijk deel van de Waalse publiek(-private) sector superviseerde, leidde meermaals tot vermoedens van belangenvermenging en nepotisme. Als Waals en Frans Gemeenschapsminister van Begroting zou Daerden in de periode 2000-2004 met de Waalse regering verschillende contracten ondertekend hebben met het kantoor van zijn zoon, met name over de boekhoudkundige controle van overheidsdiensten als arbeidsbemiddelaar Forem, Ecureuil, het pensioenfonds voor ambtenaren van de Franse Gemeenschap, en Sofico, het Waalse investeringsfonds voor infrastructuurwerken, hetgeen begin 2010 bekend raakte.Gerecht buigt zich over "dossier-Daerden", VRT NWS, 18 januari 2010. Dit was strijdig met de wetgeving op openbare aanbestedingen, al werd die volgens Daerden op het moment van het afsluiten van de contracten nog niet toegepast bij dergelijke overeenkomsten. De federale gerechtelijke politie voerde daarom een strafonderzoek, maar het kwam nooit tot een strafrechtelijke vervolging.
Politieke carrière Daerden kwam uit een socialistische familie en was aan zijn carrière in de partij begonnen als raadgever van machtigste Luikse PS-politicus van dat ogenblik, André Cools, met name bij het beheer van intercommunales.
Zijn eerste politieke mandaten bekleedde Daerden in de gemeentepolitiek van Ans. Hij was er van 1977 tot 1982 OCMW-raadslid en werd in oktober 1982 voor het eerst verkozen tot gemeenteraadslid, hetgeen hij bleef tot in mei 2012. Van juli 1991 tot november 1993 was Daerden in Ans schepen van Sport, Leefmilieu en Financiën. In november 1993 volgde hij François Heine op als burgemeester van de gemeente. Onder zijn burgemeesterschap behaalde de PS bij de lokale verkiezingen keer op keer een absolute meerderheid in Ans. Door zijn ministeriële functies was hij vanaf december 1994 echter enkel titelvoerend burgemeester. Aan het einde van zijn burgemeesterschap kwam het tot een machtsstrijd met de groep rond zijn partijgenoot en voormalige rechterhand Stéphane Moreau, die een putsch in gang zette door een alternatieve meerderheid te vormen die Daerden afzette als burgemeester.De Standaard Online - PS lost Michel Daerden In 2012 verhuisde hij om politieke redenen naar Saint-Nicolas, waar hij als lijsttrekker voor de PS een gooi zou doen naar het burgemeesterschap, maar zijn vroegtijdige overlijden verhinderde dit.
Na de verkiezingen van december 1987 kwam hij als verkozene voor het arrondissement Luik voor het eerst in de Kamer van volksvertegenwoordigers, waar hij deel uitmaakte van de commissie Tewerkstelling en Sociaal Beleid (1988-1989), Financiën (1988-1991), Handels- en Economisch Recht (1988-1991) en Sociale Zaken (1989-1991). Daarna was Daerden voor hetzelfde arrondissement van november 1991 tot mei 1995 rechtstreeks gekozen senator. In de Senaat was hij van 1992 tot 1994 ondervoorzitter van de commissie Financiën en lid van de commissie Economische Aangelegenheden. Door de toen bestaande dubbelmandaten zetelde Daerden tussen 1988 en 1995 tevens in de Waalse Gewestraad en de Franse Gemeenschapsraad. In de eerste assemblee was hij van 1988 tot 1989 secretaris van de commissie Begroting, Financiën en Huisvesting, van 1989 tot 1992 secretaris van de commissie Financiën, Begroting en Transport, van 1992 tot 1994 lid van de commissie Ruimtelijke Ordening, Huisvesting en Begroting en in 1994 lid van de commissie Binnenlandse Aangelegenheden, Openbaar Ambt en Begroting, en in het andere parlement was hij in 1988 even lid van de commissie Gezin en Sociale Bijstand en van 1992 tot 1994 lid van de commissie Algemene Zaken en Financiën. In 1992 was hij kort secretaris van de Waalse Gewestraad. Bij de verkiezingen van mei 1995 opteerde Daerden voor de Kamer, waar hij als verkozene voor het kiesarrondissement Luik en vanaf 2003 voor de provinciale kieskring Luik in juni 1999, mei 2003 en juni 2007 werd herkozen. Door zijn ministeriële functies moest hij echter telkens na korte tijd laten vervangen door een opvolger. In juni 2009 werd hij verkozen in het Waals Parlement en het Parlement van de Franse Gemeenschap, waar hij tot aan het einde van zijn ministerschappen in december 2011 werd vervangen en daarna tot aan zijn dood in augustus 2012 volwaardig parlementslid was. Bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010 werd als lijstduwer in de kieskring Luik met meer dan 70.000 voorkeurstemmen voor een laatste keer verkozen in de Kamer, maar hij nam zijn zetel niet in.
Binnen de Luikse federatie van de PS had Michel Daerden zich geleidelijk van zijn mentor Cools verwijderd en toenadering gezocht tot Guy Mathot, een ander boegbeeld van de federatie. Binnen de Luikse PS-federatie namen Daerden en Mathot in de jaren 1990 daardoor een middenpositie in tussen de twee machtigste groepen, de groep rond de vermoorde André Cools enerzijds en de groep rond José Happart anderzijds. Van 1993 tot 1995 was hij voorzitter van de Luikse federatie van de PS en wist in deze functie een zekere pacificatie in de federatie tot stand te brengen.
In december 1994 werd Daerden voor het eerst minister. In de federale regering Dehaene I kreeg hij toen een ministerpost met als bevoegdheden Wetenschapsbeleid en Infrastructuur, een bevoegdheid die hij overnam van Jean-Maurice Dehousse, die burgemeester van Luik werd. Na de verkiezingen van 1995 werd hij in juni dat jaar minister van Verkeer in de regering Dehaene II en kreeg hij te maken met dossiers over bijvoorbeeld de hst-aanleg naar Nederland en Duitsland, het faillissement van de Regie voor Maritiem Transport, het verminderen van de schulden van de NMBS, de overname van Sabena door Swissair en de vraag vanuit Antwerpse havenkringen om de IJzeren Rijn opnieuw in gebruik te nemen.
Na federale en regionale verkiezingen in 1999 stapte Daerden op ministerieel niveau over naar het regionale niveau. Hij werd eerst in juli 1999 minister van Beroepsopleiding en Huisvesting in de Waalse regering, vanaf april 2000 werd hij viceminister-president van deze regering met als bevoegdheden Begroting, Huisvesting, Uitrusting en Openbare Werken en vanaf juli 2003 tegelijkertijd minister van Begroting in de Franse Gemeenschapsregering. Na de regionale verkiezingen van 2004 werd hij in juli dat jaar viceminister-president in zowel de Franse Gemeenschapsregering met als bevoegdheden Financiën en Begroting en vanaf juli 2007 ook Ambtenarenzaken en Sport, als in de Waalse regering, met als bevoegdheden Begroting, Financiën, Uitrusting en tot juli 2007 tevens Erfgoed. Hij bleef regionaal minister tot in juli 2009. Op 17 juli 2009 legde Daerden de eed af als minister van Pensioenen en Grootstedenbeleid in de regering-Van Rompuy I. Hij nam deze bevoegdheden over van partijgenote Marie Arena, die bij de herschikking uit de regering verdween. Daerden behield deze functies in de regering-Leterme II en bleef uiteindelijk minister tot in december 2011.
In juli 2012, kort voor zijn overlijden, werd Daerden nog benoemd tot gedelegeerd bestuurder van W Fin, een dochteronderneming van Tecteo die de participaties van deze Luikse intercommunale in kredietondernemingen beheerde.Michel Daerden wordt CEO van "W Fin", VRT NWS, 24 juli 2012.
Vermeende dronkenschap tijdens optredens Daerden stond bekend als een levensgenieter en viel op door meerdere optredens waarbij hij al dan niet een beschonken indruk maakte. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 becommentarieerde hij in enkele interviews op de RTBF en de lokale televisie zijn verkiezingsoverwinning in Ans en leek daarbij volgens sommigen dronken. Deze interviews werden internationaal ongewoon populair als filmpjes op YouTube. Hijzelf had dit over de zaak te vertellen: "[Of hij gedronken had?] Niet meer dan gewoonlijk. (…) Sinds een twintigtal jaar beelden de mensen zich op geregelde tijdstippen in dat ik dronken ben. Maar geloof mij, ook al lijk ik joviaal, langzaam pratend en houterig, toch is alles goed doordacht." De filmpjes op YouTube met Daerden op 8 oktober 2006 werden meer dan anderhalf miljoen keer bekeken. Daerden werd na de verkiezingen de populairste politicus van Wallonië. Ook op de Olympische Zomerspelen 2008 leek hij dronken.Waalse politicus dronken bij Spelen, De Telegraaf, 14 aug 2008
Daerden kwam begin januari 2010 opnieuw in opspraak toen hij kennelijk dronken in de Senaat optrad. De pers beschreef zijn optreden als "giechelend en lijzig" en citeerde hem: "Ik presenteer eerst een groenboek en daarna een witboek. Hi hi."NU.nl, Standje voor Belgische minister na 'dronkenschap', 10 januari 2010. Gearchiveerd op 28 september 2022. Opnieuw verdedigde Daerden zich door te stellen dat hij absoluut niet dronken was en zijn vreemd taalgebruik wellicht veroorzaakt werd doordat hij Nederlands in plaats van Frans sprak. Desalniettemin waarschuwde de Belgische premier Yves Leterme dat dit optreden niet voor herhaling vatbaar was.
Opvallend was dat dergelijke fel bekritiseerde optredens zijn politieke succes niet schaadden. Dat hij zich graag in volkse milieus liet zien en zichzelf daarbij "papa" noemde, was daar niet vreemd aan.
Overlijden Op 26 juli 2012 werd Michel Daerden, 62 jaar oud, tijdens een vakantie in Frankrijk getroffen door een dubbele hartaanval, waarna hij in een kunstmatige coma werd gehouden.Michel Daerden in kunstmatig coma na hartaanval, 26 juli 2012, deredactie.be Op 5 augustus 2012 overleed hij na enkele vruchteloze pogingen om hem uit coma te halen. Op maandag 13 augustus 2012 vond de begrafenis plaats.
Trivia Daerden had aan het begin van zijn carrière een Porsche, wat hem de bijnaam "kameraad Porsche" opleverde. Guy Mathot, eveneens PS-kopstuk, was vriend van Daerden en ze hadden beiden een villa in het Zuid-Franse Saint-Raphaël in dezelfde straat. De zoon van Daerden, Frédéric Daerden, werd eveneens politicus voor de PS en burgemeester in Herstal, voormalig lid van het Europees Parlement en volksvertegenwoordiger. Daerdens broer Jean-Louis Daerden werd OCMW-voorzitter van Ans. Daerden was een vrijmetselaar.
Externe links Persoonlijke website Michel Daerden Fiche Michel Daerden, connaitrelawallonie.be.
Categorie:PS-politicus (België) Categorie:Minister in de Belgische regering Categorie:Belgisch senator Categorie:Belgisch volksvertegenwoordiger Categorie:Waals Parlementslid Categorie:Volksvertegenwoordiger van de Franse Gemeenschap Categorie:Burgemeester van Ans