Françoise Sagan, pseudoniem van Françoise Quoirez (Cajarc, Lot, 21 juni 1935 — Honfleur, Calvados, 24 september 2004), was een Franse schrijfster en filmregisseuse. Ze maakte deel uit van de Nouvelle Vague-stroming.
Biografie Sagans moeder stamde uit een rijke familie van grootgrondbezitters. De familie van haar vader vergaarde fortuin in de industrie. Haar ouders hielden van het goede leven, feesten en snelle auto's. Dit bepaalde de thematiek in het werk van Sagan. Haar favoriete thema's waren een gemakkelijk leven, snelle wagens, villa's en herenhuizen, de zon, een mengeling van cynisme, sensualiteit, onverschilligheid en nutteloosheid.
Ze publiceerde haar eerste roman, Bonjour tristesse, in 1954 op de leeftijd van 18 jaar. Deze roman maakte haar in één klap wereldberoemd. Haar vader wilde niet hebben dat hij zijn naam op de cover van een ordinaire roman zou zien staan. Franҫoise koos daarom een pseudoniem: ze noemde zichzelf naar de Prince de Sagan, een personage uit Marcel Prousts A la recherche du Temps Perdu (1913-1927).
Van haar eerst verdiende geld (uit auteursrechten) kocht Sagan een tweedehands Jaguar XK120. In de literatuurgeschiedenis wordt ook een Jaguar XK140 genoemd.
Nog in 1954 begon ze op verzoek van Hélène Gordon-Lazareff, de directrice van het tijdschrift Elle, een serie artikelen over Italië. Ze gaf elke aflevering titels als "Bonjour Naples", "Bonjour Capri" en "Bonjour Venise". Dit "Bonjour" werd haar handelsmerk.
Haar buitensporige gebruik van drugs en alcohol brachten haar regelmatig in moeilijkheden. In februari 1995 werd ze veroordeeld tot één jaar gevangenis met uitstel en werd ze door de rechter verplicht een ontwenningskuur te volgen, nadat ze werd betrapt met cocaïne. In 1957 ging ze met haar auto (een Aston Martin DB2/4 cabriolet) over de kop en bleef 36 uur bewusteloos, in 1985 zweefde ze na een zware hartaanval dagenlang tussen leven en dood. Whisky, gokken en Ferrari's zijn beter dan de huishouding doen, gaf ze in een interview te kennen.
In 2002 deed een haveloze Sagan op tv haar beklag dat ze aan de grond zat door gokschulden. In hetzelfde jaar werd ze veroordeeld wegens fraude tot één jaar voorwaardelijk, omdat ze in 1994 omgerekend 838.469 euro en in 1995 omgerekend 610.000 euro aan de fiscus had vergeten op te geven. Ze had het geld gekregen van het olieconcern Elf Aquitaine om haar goede vriend François Mitterrand investeringen in Oezbeekse olievelden aan te praten.
Françoise Sagan was gescheiden van de uitgever Guy Schoeller en vervolgens ook van Robert Westhoff, met wie ze een zoon Denis had. Ze stierf in september 2004 in het ziekenhuis aan de gevolgen van een longembolie.
In 2008 verscheen een film over haar bewogen leven onder de titel Sagan en naar regie van Diana Kurys. De rol van Sagan wordt hierin vertolkt door de Franse actrice Sylvie Testud. De film begint vlak voordat Sagan het bericht krijgt dat haar debuut Bonjour Tristesse zal worden gepubliceerd en bestrijkt een groot aantal van haar schandalen en hedonistische levensstijl, tot aan haar dood in 2004. Sagan werd geportretteerd als een zwaar aan drank, sigaretten en cocaïne verslaafde en uiteindelijk totaal ontredderde vrouw. De film ging ook in op haar biseksualiteit en haar liefdesaffaires met mannen en vrouwen.
Bibliografie Romans 1954 - Bonjour tristesse, bekroond met de Prix des Critiques (1954), vertaald als Bonjour tristesse door onder anderen Hubert Lampo, en laatstelijk door Marianne Gossije (2009) 1955 - Un certain sourire, vertaald als Een verre glimlach door Hubert Lampo 1957 - Dans un mois, dans un an, vertaald als Over een maand, over een jaar door Hubert Lampo (oorspronkelijke Nederlandse titel: Binnen een maand, binnen een jaar) 1959 - Aimez-vous Brahms?, vertaald als Houdt u van Brahms... door Th. Oegema van der Wal 1961 - Les Merveilleux Nuages, vertaald als De wonderlijke wolken door Remco Campert 1965 - La Chamade, vertaald als Het sein tot overgave door Hubert Lampo 1968 - Le Garde du coeur, vertaald als Met hart en hand door G.A. Prinsen 1969 - Un peu de soleil dans l'eau froide, vertaald als Een beetje zon in het koude water door Simone Dubois 1972 - Des bleus à l'âme, vertaald als Blauwe plekken op de ziel door Simone Dubois 1974 - Un Profil perdu, vertaald als Een verloren profiel door Simone Dubois 1977 - Le Lit défait, vertaald als Het onopgemaakte bed door Marianne Minier 1980 - Le Chien couchant, vertaald als Een slaafse hond door Daniël Visser 1981 - La Femme fardée, vertaald als De geverfde vrouw door Angèle Manteau 1983 - Un Orage immobile, vertaald als Een roerloos onweer door Angèle Manteau 1985 - De guerre lasse, vertaald als De oorlog beu door Margreet Hirs 1987 - Un Sang d'aquarelle, vertaald als Bloed van waterverf door Margreet Hirs 1989 - La Laisse, vertaald als Aangelijnd door Hepzibah Kousbroek 1991 - Les Faux-Fuyants, vertaald als Uitvluchten door Hepzibah Kousbroek 1994 - Un Chagrin de passage, vertaald als Een korte pijn door Marijke Arijs 1996 - Le Miroir égaré, vertaald als De verloren spiegel door Marijke Arijs 2019 - Les Quatre Coins du cœur, vertaald als De hoeken van het hart, door Saskia Taggenbrock en Martine Woudt
Novellen 1975 - Des yeux de soie, vertaald als ogen van zijde door R. Koneck 1979 - Les fougères bleues 1981 - Musique de scène, vertaald als Tranen in de rode wijn door Saskia van der Sommen 1985 - La maison de Raquel Vega
Toneelstukken 1958 - Le Rendez-vous manqué 1960 - Château en Suède, bekroond met de Prix du Brigadier (1960), vertaald als Kasteel in Zweden door Remco Campert 1961 - Les violons parfois 1963 - La Robe mauve de Valentine, vertaald als De mauve jurk van Valentine door Remco Campert 1964 - Bonheur, impair et passe, vertaald als De laatste troef door Remco Campert 1966 - Le Cheval evanoui, vertaald als Het flauwgevallen paard door Remco Campert 1970 - L'Écharde 1970 - Un piano dans l'herbe, vertaald als Een piano in het gras door Ankie Peypers 1978 - Il fait beau jour et nuit 1987 - L'Excès contraire
Biografie 1987 - Sarah Bernhardt : le rire incassable, vertaald als Sarah Bernardt: de onverwoestbare lach door Margreet Hirs
Memoires 1984 - Avec mon meilleur souvenir, vertaald als Dierbare herinneringen door Greetje van den Bergh 1998 - Derrière l'épaule
Filmografie 1958 - Bonjour tristesse, naar haar gelijknamige roman, in een regie van Otto Preminger 1963 - Landru, script en dialogen, in een regie van Claude Chabrol; scenario vertaald als Landru door Remco Campert 1970 - Le Bal du comte d'Orgel, dialogen, in een regie van Marc Allégret, naar een roman van Raymond Radiguet 1974 - Encore en hiver, script en regie 1977 - Les Borgia ou le sang doré, gedeelte van het script, televisiefilm in een regie van Alain Dhenault 1977 - Les Fougères bleues, adaptie voor film en regie, naar haar kortverhaal Les Fougères bleues 1979 - Voorzitster van het Filmfestival van Cannes 1990 - La Femme Fardée, naar haar gelijknamige roman, in een regie van José Pinheiro 2008 - Sagan, film over haar leven, in een regie van Diane Kurys
Prijzen 1954 : de Prix des Critiques voor Bonjour Tristesse 1960 : de Prix du Brigadier (die voor het eerst uitgereikt werd), voor Château en Suède zoals opgevoerd in het Théâtre de l'Atelier 1985 : de Prix Albert de Monaco voor haar volledig oeuvre
Biografen 1988 - Jean-Claude Lamy, Sagan 2004 - Alain Vircondelet, Un Charmant petit monstre 2005 - Geneviève Moll, Madame Sagan 2008 - Marie-Dominique Lelièvre, Sagan à toute allure 2004 - Sophie Delassein, Aimez-vous Sagan... 2007 - Annick Geille, Un amour de Sagan
Categorie:Frans schrijver Categorie:Frans filmregisseur Categorie:Pseudoniem