Mima (Japans: 美馬市, Mima-shi) is een Japanse stad die vrij centraal ligt in de prefectuur Tokushima (徳島県, Tokushima-ken) op het eiland Shikoku (四国), het vierde hoofdeiland van Japan. Enkele andere gemeentes die aan de stad Mima grenzen zijn de stad Takamatsu (高松市, Takamatsu-shi) in het noorden, de stad Yoshinogawa (吉野川市, Yoshinogawa-shi) in het oosten, het dorp Naka (那賀町, Naka-chō) in het zuiden en de stad Miyoshi (三好市, Miyoshi-shi) in het westen.
Geografie left|thumb|De rivieren de Yoshino (midden), de Anabuki (links) en de Sōedani (rechts) Begrensd door het Sanukigebergte (讃岐山脈, Sanuki Sanmyaku) in het noorden en het Shikoku Berg District (四国山地, Shikoku Sanchi) in het zuiden bestaat Mima voor ongeveer 80% uit bos. De totale oppervlakte van Mima bedraagt 367,38 km² , waarvan slechts 20,7% (76,22 km²) bewoonbaar is. De rivier de Yoshino (吉野川, Yoshino-gawa), de langste rivier van Shikoku met een lengte van 194 km, stroomt in oostelijke richting dwars door het noorden van de stad. Enkele rivieren die in Mima samenkomen met de Yoshino zijn de Anabuki (穴吹川, Anabuki-gawa), de Sōedani (曽江谷川, Sōedani-gawa) en de Ōtani (大谷川, Ōtani-gawa). Aan weerskanten van rivier de Yoshino bevinden zich open vlaktes.
Geschiedenis thumb|Het stadhuis van Mima De stad Mima (美馬市、Mima-shi; achtervoegsel -shi betekent stad) bestaat uit vier voormalige dorpen die op 1 maart 2005 fuseerden tot het huidige Mima. Dit waren de dorpen Mima-chō (美馬町) in het westen, Wakimachi (脇町) in het noorden, Anabuki-chō (穴吹町) in het centrum, en Koyadaira-son (木屋平村) in het Zuiden. Deze fusie was absoluut noodzakelijk teneinde een kostenbesparing op het lokale ambtenarenapparaat en overheidsvoorzieningen te realiseren, aangezien veel werkende en (lokale-) belasting betalende jongeren richting grote steden als Kobe, Ōsaka en Kioto waren getrokken, waardoor de dorpen vergrijsd en verarmd achterbleven. Echter in de Edo periode (1603-1867) waren deze dorpen zeer welvarend, en met name Wakimachi speelde een belangrijke rol als lokaal handelscentrum van indigo uit de regio Awa (阿波, Awa is de oude naam van de provincie Tokushima).
Bevolkingsopbouw Op 1 juli 2012 telde de stad Mima 32.150 inwoners (verdeeld over 12.889 huishoudens) bestaande uit 15.371 mannen en 16.779 vrouwen. De bevolkingsdichtheid van Mima kwam hiermee terecht op 87,51 personen per vierkante kilometer.
Historische locaties Graftombes in de wijk Dan thumb|Tana-tsuka graftombe in de wijk Dan (段の塚穴, Dan-no-Tsukaana) In de wijk Dan bevinden zich twee graftombes die dateren uit de 6e of 7e eeuw na Chr., met andere woorden uit het einde van de Japanse Kofunperiode (±250-±700). Elke van deze graftombes bestaat uit een ronde stenen kamer aan het eind van een horizontale stenen tunnel (横穴式石室, Ōketsushiki Ishimuro) die zich bevindt in een aarden grafheuvel (古墳, Kofun). De oostelijke graftombe heet “Taiko-tsuka” （太鼓塚), de westelijke (en kleinere) graftombe heet “Tana-tsuka” (棚塚)). Omdat deze twee graftombes, door de Japanse regering, als de mooiste van hun soort in de prefectuur Tokushima werden gezien, kregen ze in 1942 de status van “Nationaal Erkende Historische Locatie” (国指定史跡、Kuni-shitei Shiseki).
Taiko-tsuka grafheuvel: = 37 m (L) × 33 m (B) × 10 m (H); Lengte tunnel + kamer = 13,1 m Tana-tsuka grafheuvel: 20 m (L) × 20 m (B) × 7 m (H); Lengte tunnel + kamer = 9,2 m thumb|Tempeloverblijfselen in de wijk Kōzato (tekening)
Tempeloverblijfselen in de wijk Kōzato (郡里廃寺跡, Kōzato-Haiji-no-Ato) Tijdens opgravingen die plaatsvonden in de wijk Kōzato (郡里) in 1967-1968 werden de overblijfselen ontdekt van de oudst bekende boeddhistische tempel van de prefectuur Tokushima. Dit was de Ryūkō Tempel (立光寺, Ryūkō-ji), een uitgebreid tempelcomplex dat meer dan 1.300 jaar geleden in de Hakuhō periode (midden 7e - begin 8e eeuw) was gebouwd, en dat bestond uit zeven gebouwen (waaronder een pagode, een centrale hal en een zuidelijke toegangspoort) op een oppervlakte van 100 × 100 m². De stijl van dit complex was waarschijnlijk gelijk aan die van de Hokki Tempel (法起寺, Hokki-ji) in de stad Nara (奈良市, Nara-shi). Daarnaast toont de enorme schaal van dit complex, gelijk aan die van de Hōryū Tempel (法隆寺, Hōryū-ji) in Nara, aan dat dit gebied ruim 1.300 jaar geleden een zeer vooraanstaande positie innam op het culturele vlak. In 1976 kregen de overblijfselen onder de naam “Tempeloverblijfselen in de wijk Kōzato” de status van “Nationaal Erkende Historische Locatie” (国指定史跡、Kuni-shitei Shiseki).
Udatsu Straat thumb|Udatsu (うだつの町並み, Udatsu-no-Machinami) In Wakimachi, een buurt die vroeger floreerde als handelscentrum van Awa indigo, staan een aantal rijtjeshuizen die dateren uit de Edoperiode (1603-1867). Deze panden dragen nog immer de sporen van hun verleden als welvarende handelshuizen en pakhuizen, voorzien van ouderwetse Hongawara (本瓦) dakpannen, aaneengesloten dakgoten, wit gestucte muren, alsook gestucte udatsu waaraan deze straat zijn naam ontleent. Udatsu zijn verticaal uitstekende muurtjes, gebouwd op de scheidslijn tussen twee panden (meestal op de eerste verdieping) die een brandwerende functie hebben door het overslaan van een brand naar het naastliggende pand te voorkomen. In de Edo periode was er sprake van een heftige competitie tussen rijke handelsfamilies in het bouwen van de meest luxueuze panden met de hoogste udatsu. Het huidige Japanse spreekwoord “Zijn udatsu worden hoger” (うだつが上がる, udatsu ga agaru = zijn rijkdom groeit) komt hiervandaan. In 1988 werd de Udatsu Straat door de Japanse regering uitgeroepen tot “Conserveringsgebied voor een Cluster van Belangrijke Traditionele Gebouwen” (重要伝統的建造物群保存地区, Jūyō Dentōteki Kenzōbutsugun Hozonchiku).
Residentie van de familie Miki left|thumb|Residentie van de familie Miki (三木家住宅, Miki-ke Jūtaku) De Residentie van de familie Miki is naar schatting gebouwd rond het begin van de Edo periode (1603-1867), en vertoont als zodanig de karakteristieke elementen van een oud samuraihuis (武家屋敷, Buke Yashiki) dat werd bewoond door bergstrijders (山岳武士, Sangaku Bushi). Dit traditionele houten huis met rieten dak (茅葺き屋根, Kayabukiyane) kreeg in 1976 de status “Nationaal Erkend Belangrijk Cultureel Erfgoed” (国指定重要文化財, Kuni-shitei Jyūyōbunkazai), alszijnde het oudste bewaard gebleven privéhuis in de prefectuur Tokushima. Ook zijn er in de Residentie van de familie Miki 45 antieke boekrollen teruggevonden die dateren uit de Kamakura periode (1185-1333) en Muromachi periode (1336-1573). Deze oude geschriften kregen de status “Provinciaal Erkend Cultureel Erfgoed” (県指定文化財, Ken-shitei Bunkazai). Volgens verscheidene middeleeuwse teksten uit de regio Awa (tegenwoordig de prefectuur Tokushima) onderhield de familie Miki indertijd nauwe banden met de Awa Inbe clan (阿波忌部氏, Awa Inbe-shi) die zorde voor ceremoniële zaken aan het Japanse keizerlijke hof. Vandaag de dag draagt het 28e hoofd van de familie Miki zorg voor het onderhoud van dit bijzondere huis.
Oude Residentie van de familie Aoki thumb|Oude Residentie van de familie Aoki (旧青木家住宅, Kyū Aoki-ke Jūtaku) De familie Aoki (青木) die vroeger als boerenfamilie een kapitaal vergaarde met de productie van indigo (en tegenwoordig actief is in de bouwsector) liet dit huis in 1912 bouwen om er van een oude dag te gaan genieten. Op 3590 vierkante meter grond, omgeven door aarden muren (土塀, Dobei) en stenen muren (煉瓦塀, Rengabei), bevinden zich: een centraal woonhuis (母屋 of 主屋, Omoya), een schuur (納屋, Naya) en diverse aarden pakhuizen (土蔵, Dozō) en houten pakhuizen (倉庫, Sōko). Het woonhuis was indertijd een opvallende verschijning met zijn luxueuze dak in Irimoya-stijl (入母屋造り, Irimoya-tsukuri = dak dat onderaan wijd uiteen loopt / “dak met heupen”), dakgoten aan elke zijde van het huis, gestucte witte muren en raamkozijnen met ingewerkt motief op de eerste verdieping. In 1998 kreeg de residentie de status “Nationaal Geregistreerd Materieel Cultureel Erfgoed” (国登録有形文化財, Kuni-tōroku Yūkeibunkazai).
Oude Residentie van de familie Nagaoka left|thumb|Oude Residentie van de familie Nagaoka (旧長岡家住宅, Kyū Nagaoka-ke Jūtaku) Dit oude woonhuis stond oorspronkelijk op de voet van de zuidelijke helling van het Sanuki Gebergte (讃岐山脈, Sanuki Sanmyaku) in het noorden van Mima in de wijk Aza-Nishiōtani (字西大谷). Echter, in 1979 werd het huis ontmanteld en herbouwd op een nieuwe locatie in Wakimachi. De lengte van het huis bedraagt 12 meter, de breedte bedraagt 6,6 meter, en het is voorzien van een Yosemune-stijl (寄棟造り, Yosemune-tsukuri) rieten dak dat ruimschoots over de zijdes van het huis heen steekt. De buitenmuren zijn niet gemaakt van de gebruikelijke cederboomschors (杉皮, Sugikawa) of houten planken, maar van modder en aarde, wat karakteristiek is voor woonhuizen van de zuidelijke voet van het Sanuki Gebergte (waar het weinig regent). In 1976 kreeg deze residentie de status “Nationaal Erkend Belangrijk Cultureel Erfgoed” (国指定重要文化財, Kuni-shitei Jyūyōbunkazai).
Einsteins Vriendschapsmonument thumb|Einsteins Vriendschapsmonument thumb|Dr. Einstein en Dr. Miyake aan boord van de Kitano-Maru (アインシュタイン友情の碑, Ainshutain-Yūjō-no-Hi) In de wijk Anabuki (穴吹町, Anabuki-chō) bij de Kōsen Tempel (光泉寺, Kōsen-ji) staat voor een graf een gedenksteen die dateert uit 1954 en de volgende Duitse inscriptie draagt:
Hier ruhen Dr. Hayasi Myake, und dessen Frau Miho Myake. Sie wirkten vereint fur das Wohl der Menschen, und scheiden vereint als Opfer von deren Verirrungen - Albert Einstein. (Hier rusten Dr. Hayashi Miyake en zijn vrouw Miho Miyake. Zij werkten gezamenlijk voor het welzijn der mensen, en lieten gezamenlijk het leven als offer voor het falen der mensen - Albert Einstein.)
Het gaat hier om een handgeschreven graftekst van niemand minder dan de Duitse (later Amerikaanse) theoretisch fysicus Dr. Albert Einstein. In 1922 werd Dr. Einstein (toen 43 jaar) door de Japanse uitgeverij “Kaizōsha” (改造社) uitgenodigd om in Japan een lezing te komen geven. In hetzelfde jaar was de gerenommeerde Japanse chirurg Dr. Miyake Hayari (1866-1945, toen 55 jaar oud) in Europa om als Japans afgevaardigde deel te nemen aan een internationaal chirurgie congres. Hierna bezocht hij Amerika en verschillende Europese landen en maakte aanstalten om huiswaarts te keren. Bij wijze van toeval stapten beide geleerden op hetzelfde postschip richting Japan (de "Kitano-Maru" (北野丸) dat van Marseille naar Kōbe voer) en doordat Dr. Einstein onderweg ernstig ziek werd, en Dr. Miyake besloot om samen met zijn vrouw Miho voor Einstein te zorgen, raakten de twee goed bevriend. Deze vriendschap zou hun hele leven standhouden. Helaas kwamen op 29 juni 1945 Dr. Miyake Hayari en zijn vrouw op tragische wijze om het leven tijdens een Amerikaanse luchtaanval (bombardement) op de stad Okayama (岡山市, Okayama-shi), tijdens welke de twee schuilden in de schuilkelder van het huis van hun oudste zoon Hiroshi. Toen Albert Einstein in 1954 (toen 78 jaar) hoorde van het plan om een grafsteen voor het gesneuvelde paar in Mima te plaatsen stuurde hij bovenstaande tekst om zijn diepe medeleven te betuigen. Deze handgeschreven tekst van Einstein is uitvergroot als inscriptie in een gedenksteen gegraveerd, en deze steen staat tegenwoordig in Mima bekend als "Einsteins Vriendschapsmonument".
De Rijke Anti-Erosiedam thumb|De Rijke Anti-Erosiedam