De warmteoverdrachtscoëfficiënt (symbool , uitgedrukt in W/m²K) is een maat voor de warmteoverdracht bij convectie (in tegenstelling tot warmteoverdracht door geleiding).
Voor de warmteoverdracht geldt:
waarin de warmtestroom is (in W), het oppervlak waardoor de warmteoverdracht plaatsvindt (in m²) en het temperatuurverschil (in K).
De waarde van wordt bepaald door de stroming van lucht langs een warmte-afgevend of warmte-ontvangend oppervlak. Hoe sterker de stroming, des te hoger zal zijn. Halverwege de vorige eeuw werd de volgende formule gebruikt voor het vaststellen van de warmteoverdrachtscoëfficiënt:
Waarbij 10 de warmte in kcal/(m²·h·°C) en v de snelheid van de lucht, getalsmatig, in meters per seconde is.Polytechnisch Zakboek, 1975 Voor die formule geldt nu:
in W/(m²K).
Overzicht warmteoverdrachtscoëfficiënten in verschillende situaties volgens TNO en de Gasunie: {| class="wikitable" |- ! sitiuatie !! m/s ± || W/(m²K) |- | net boven een radiator || 0,5 || 8,5 |- | binnenkant van een buitenmuur bij koud weer || 0,25 || 6 |- | buitenkant van die buitenmuur || 4 || 24
In berekeningen wordt meestal uitgegaan van de omgekeerde waarde van de warmteoverdrachtscoëfficiënt, de overgangsweerstand (NEN 1068;2004), aangeduid door Rsi (binnen) en door Rse (buiten). Rsi = 1/(6 W/m²·K) = 0,166 m²·K/W ; volgens NEN 1068 Rsi = 0,13 m²·K/W. Rse = 1/(24 W/m²·K) = 0,04 m²·K/W ; volgens NEN 1068 Rse = 0,04 m²·K/W.
Categorie:Fysische transportverschijnselen