thumb|300px|Vickershardheidstest miniatuur|Microschaal weergave van de indruk die is ontstaan door de piramidevormige indruklichamen in duplex roestvaststaal. Bij de Vickers-hardheidstest wordt een diamanten vierzijdige piramidevormige indruklichaam met een tophoek van 136° in het te meten substraat of object gedrukt met een kracht F. De kracht wordt binnen 2 tot 8 seconden opgebouwd en vastgehouden gedurende 10 tot 15 seconden. Na het wegnemen van de kracht worden de beide diagonalen (d1 en d2) van de indruk opgemeten met behulp van een meetmicroscoop. Door het weggedrukte oppervlak te bepalen, kan men met behulp van onderstaande formule de bijbehorende hardheidswaarde worden bepaald. Deze waarde wordt uitgedrukt in "hardheid volgens Vickers" (HV).
In de meeste gevallen is de tophoek 136°, dan wordt de uitdrukking:
α = tophoek piramide [°] F = testkracht [N] d = rekenkundig gemiddelde diagonalen [mm]
Geschiedenis en gebruik De Vickershardheidstest werd in 1925 door Smith en Sandland ontwikkeld en genoemd naar de Britse vliegtuigbouwer Vickers. De testmethode is vastgelegd in de internationale norm DIN EN ISO 6507.alt=Moderne Vickers hardheidsmeter met software|rechts|400x400px|Moderne Vickers hardheidsmeter met software voor automatische bepaling van oppervlakte hardings diepte en hardheid over lasnaden.
In de eerste Vickers testers werden zogenaamde "dode gewichten" gebruikt voor het aanbrengen van de indrukkracht. Via een hefboomwerking kon de kracht worden versterkt en oliedempers werden toegepast om de schok op te vangen. Deze systemen hebben diverse scharnierpunten die frictie kunnen veroorzaken en hebben op termijn onderhoud nodig aan de oliedemper.
In modernere systemen wordt gebruik gemaakt van een spelingsloze kogelomloopspindel en een aandrijfsysteem met loadcell om de aandrukkracht nauwkeurig en reproduceerbaar te regelen.
De Vickerstestmethode is vergelijkbaar met de Brinell-test, maar indruk bij een Vickerstest is gemakkelijker af te lezen dan de cirkelvormige indruk bij de Brinellmethode. Voor aflezing kan een meetmicroscoop worden gebruikt, of geavanceerde software met AI-ondersteunde beeldanalyse.
Oppervlaktehardingsdiepte bepalen De Vickers methode is bijzonder geschikt om de hardheid van machine onderdelen zoals tandwielen te bepalen. Nadat de onderdelen een harding hebben ondergaan, wordt vaak een Case Hardening Depth studie gedaan, waarbij op meerdere plekken de hardheid wordt gemeten. Hoewel dit handmatig kan worden gedaan, is het aanmerkelijk sneller en nauwkeuriger om een geautomatiseerd systeem met bewegende stage en software te gebruiken. Met deze systemen is het mogelijk om automatisch en volgens de norm op meerdere plaatsen hardheidsgradiënten te meten en de effectieve hardingsdiepte in geharde materialen te bepalen.
Op een vergelijkbare manier kunnen lasnaden worden gecontroleerd op hardheid, waarbij naast de las en het moedermateriaal, ook de zones die door hitte zijn beïnvloed kunnen worden gemeten.
Zie ook Brinellhardheid Hardheidsschaal van Mohs Rockwellhardheid
Categorie:Hardheid Categorie:Vickers