Watford Junction is een spoorwegstation van National Rail in Watford in Engeland. Het station is eigendom van Network Rail en wordt beheerd door West Midland Trains.
Geschiedenis 19e eeuw Het eerste treinstation dat in Watford werd geopend, lag aan de noordkant van St Albans Road, ongeveer 200 meter verderop op aan de lijn. Dit kleine, gelijkvloerse rode bakstenen gebouw werd gebouwd in 1836-7 toen het eerste deel van de London and Birmingham Railway (L &BR) werd geopend tussen Londen en Boxmoor. Het station had eerste- en tweedeklas wachtkamers, een opstelterrein, een wagenloods en een machinehuis. De perrons bevonden zich in een sleuf die toegankelijk was via een trap. In zijn 21 jaar van exploitatie diende het ook als een station voor de koninklijke familie; in de korte periode (1846-1849) dat de douairière koningin Adelaide in Cassiobury House woonde werd dit station gerenoveerd om haar een koninklijke wachtkamer te bieden, en het werd naar verluidt ook gebruikt door koningin Victoria en prins Albert tijdens een reis om Sir Robert Peel te bezoeken in november 1843, toen ze over de weg van Windsor Castle reisden om een trein van Watford naar Tamworth te nemen. Het oorspronkelijke station sloot toen het werd vervangen door een nieuw, groter station, dat op 5 mei 1858 werd geopend. Het nieuwe Station Watford Junction lag ten zuiden van St Albans Road om ook de nieuw aangelegde aftakking naar St Albans te kunnen bedienen. Het knooppuntstation werd herbouwd in 1909 en werd uitgebreid herontwikkeld in de jaren 1980. Het monumentale Old Station House staat nog steeds op St Albans Road 147A, een zeldzaam overgebleven voorbeeld van architectuur uit het begin van het spoorwegtijdperk, en vandaag de dag wordt het gebouw bewoond door een tweedehands autodealer. In 1862 opende de Watford and Rickmansworth Railway een aftakking van Watford naar Rickmansworth (Church Street). Nu grotendeels gesloten, begon deze route door naar het zuiden en westen te lopen naar een meer centraal station aan Watford's High Street, dat nog in gebruik is. Vanaf 1846 werd de L&BR opgenomen in de London and North Western Railway (LNWR) en Watford Junction werd nu gerund door dit grote, ambitieuze bedrijf. De LNWR bouwde in 1856 een locomotievendepot naast het station in 1856, dat in 1872 werd vervangen door een groter gebouw dat op zijn beurt in 1890 werd vergroot. British Railways sloot dit depot in maart 1965.
20e eeuw Om te concurreren met lokale bussen en trams, bouwde de LNWR in de vroege jaren van de 20e eeuw een elektrische voorstadslijn van Euston naar Watford, nu bekend als de Watford DC Line, als verwijzing naar de gebruikte gelijkstroom (DC in het Engels). Deze lijn loopt goeddeels parallel aan de West Coast Main Line, maar volgt tussen Bushey en Watford Junction een andere route door het centrum van Watford. Een tweede zijlijn werd gebouwd van High Street westwaarts naar Croxley Green om nieuwe woningbouwprojecten in dat gebied te dienen. Beide takken werden later geëlektrificeerd als onderdeel van een verbeterplan, op hetzelfde DC-drierailsysteem. De Rickmansworth-tak was via twee sporen verbonden met de Main Line met een splitsing aan de noordzijde; deze sporen zijn inmiddels deels overbouwd en de overige zuidelijke delen maken deel uit van het huidige eindpunt van de Overground. Ooit werden metro-achtige treinstellen op deze takken gebruikt om een spanningsval als gevolg van het ontbreken van een onderstation in de buurt van Rickmansworth te voorkomen.
In 1917 begon ook de metro tot Watford Junction te rijden toen de Baker Street and Waterloo Railway, de latere Bakerloo line, haar metrostellen ten noorden van Queens Park liet doorrijden over de Watford DC line. In 1982 werden de metrodiensten geschrapt uit de dienstregeling. In 1984 kwam de slopershamer voor de Victoriaanse stationsgebouwen die vervangen werden door een modern kantoorgebouw bovenop het reisbureau en kaartverkoop op de begane grond. Het kantoorgebouw werd in gebruik genomen door bus- en vrachtwagenfabrikant Iveco. Sommige 19e-eeuwse wachtkamers bleven staan maar werden in 1987 alsnog gesloopt. De uitbreiding van het parkeerterrein betekende dat de sporen naar St.Albans werden verplaatst en een van de oorspronkelijke sporen tussen de perrons bleef als kopspoor bestaan. Dit kopspoor wordt nu voornamelijk gebruikt door Southern rail.
De elektrificatie van de hele West London Line gedurende de jaren 90 van de 20e eeuw maakte het haalbaar om diensten tussen Watford Junction en Clapham Junction te onderhouden zonder dat reizigers onderweg moeten overstappen. Southeren rail onderhoudt dan ook een doorgaande dienst tussen Milton Keynes en East Croydon via Watford Junction, met aansluitingen naar Brighton en Gatwick. De voorstadsdiensten kwamen in 1997 in handen van Silverlink en 10 jaar later gingen ze over naar Transport for London die ze onderbracht in haar overground net.
Er bestaat de bekende uitdrukking "North of Watford" die wordt gebruikt om het noorden van Engeland aan te duiden en ruimer een plaats die afgelegen is ten opzichte van Londen. De variant "North of Watford Junction" werd in het verleden gebruikt voor hetzelfde doel met verwijzing naar het station. Sommige bronnen suggereren dat er sprake is van een verwijzing naar verzorgingsplaats Watford Gap, hetgeen onwaarschijnlijk is omdat de uitdrukking al ruim voor de opening van deze verzorgingsplaats in 1959 bestond.
21e eeuw Het voorplein van het station werd in 2013 heringericht waarbij de hoefijzervormige taxistandplaats werd verplaatst naar de zijkant van het gebouw, zodat voor het station een groter voetgangersgebied ontstond, en het busstation werd uitgebreid. Door een slechte aansluiting op de omliggende wegen was dit busstation echter onbereikbaar voor de bussen en ook de toegang tot het verplaatste parkeerterrein liet te wensen over. LNWR overwoog daarom in 2014 een herziening van het ontwerp. Verder ligt er een 10 jaren plan om het station en de toegangspunten te verbeteren. Het plan omvat een nieuwe parkeergarage met meerdere verdiepingen en een nieuwe toegangsweg naar het station, die de A412 verbindt met Colonial Way en dus met de verbindingsweg A4008 M1. Het tijdschema is ongewis omdat het plan rond Watford Junction in een afwegingsprocedure van het ministerie van verkeer is opgenomen, waar om financiering te verkrijgen een plan moet worden voorgelegd. Indien haalbaar worden de plannen rond Watford Station ingebracht in een ontwikkelingspool, waar meer dan 24 transportprojecten zullen concurreren voor ongeveer £ 600 miljoen.
Ongelukken en incidenten 1954 Op 3 februari 1954 ontspoorde een sneltrein in de Watford tunnel als gevolg van een gebroken spoorstaaf. De achterste drie rijtuigen raakten los van de trein, waarvan er een op het perron terecht kwam. Een andere sneltrein schampte de wrakstukken maar raakte slechts licht beschadigd. 15 personen raakten gewond.
1975 Op 23 januari 1975 ontspoorde een sneltrein van Manchester naar Euston vlak ten zuiden van het station nadat het stellages had geraakt die op het spoor waren gevallen. Vervolgens botste hij met de slaaptrein van Euston naar Glasgow. De machinist van de trein uit Manchester kwam om het leven, acht reizigers en drie spoorwegbeambten raakten gewond. De stellages bleken afkomstig van een goederentrein die auto onderdelen van Dagenham naar Halewood vervoerde voor Ford. Hoewel de wagens bij vertrek uit Dagenham verzegeld waren, bleken er van drie de deuren geopend toen de trein na het ongeluk werd gecontroleerd. Het onderzoek stelde vast dat de deuren door dieven of vandalen waren geopend toen de trein stilstond bij Gospel Oak.
1996 In augustus 1996 reed een treinstel, Class 321, van Network SouthEast door rood. passed a signal at danger. De inmiddels stilstaande trein werd ongeveer 700 meter ten zuiden Watford Junction aangereden door een leeg treinstel van dezelfde serie.
2014 Op 26 oktober 2014 raakte een elektrisch treinstel, class 350, van London Midland de deur van een schakelkast langs de lijn. De trein was om 6:42 uur uit Milton Keynes vertrokken en liep schade op aan een aantal deuren, niemand raakte gewond. De RAIB onderzocht het incident en concludeerde dat de deur van de schakelkast de vorige nacht niet goed was vastgezet tijdens onderhoudswerkzaamheden. Het onderzoek merkte ook op dat de onderhoudsploeg waarschijnlijk oververmoeid was als gevolg van een patroon van consistent nachtdienstwerk, regelmatig overwerk en slaapgebrek op korte termijn.
2016 Op 16 september 2016 botste treinstel 350 264 bij de ingang van de Watford Tunnel op een aardverschuiving, veroorzaakt door zware regenval de vorige nacht, en ontspoorde. Vervolgens botste treinstel 350 233 op de ontspoorde trein met twee gewonden tot gevolg. Het treinverkeer was de drie volgende dagen ontregeld.
Stationschefs W. Austin 1852 - 1880 Alfred Willis Briggs 1883 - 1885 (voorheen stationschef in Banbury) Edward Brook 1885 - 1889 George Tuley 1889 - 1898 (daarna stationschef bij Rugby) Frederick Arthur Hawkins 1898 - 1902 (daarna stationschef bij Rugby) William Hedge 1902 - 1908 (daarna stationschef bij Rugby) James Glass 1908 - 1914 E.W. Kruis 1914 - 1929 S. Bunker 1929 - ???? (voorheen stationschef op Wembley (voor 3 weken)) T. Finch ???? - 1943 (daarna stationschef in Birmingham New Street) G. H. Rogers 1943 - 1944 (daarna stationschef in Nottingham) Frank Shelley 1944 - 1946 (daarna stationschef te Carlisle) F.T. Hawkins 1946 - 1947 John Ellwood 1947 - 1951 (voorheen stationschef Barrow in Furness) A. Stabler ca. 1962 - 1965 J. Bates 1965 - ???? (voorheen stationschef bij Bricket Wood)
Ligging en inrichting Het station ligt in Hertfordshire aan de West Coast Main Line (WCML) op 28 kilometer van London Euston bij de aansluiting van de Abbey Line, een aftakking naar St Albans. Vlak ten zuiden van het station ligt het viaduct over de Colne vallei, iets ten noorden van het station ligt de Watfordtunnel. Reizen naar Londen duren tussen de 16 en 52 minuten, afhankelijk van de gebruikte treindienst: kortere tijden op snelle non-stop treinen en langzamer op de overground op de Watford DC-line. Daarnaast rijden ook treinen naar Clapham Junction en East Croydon via de West London Line. Het station is ook een belangrijk knooppunt voor lokale busdiensten en het opstapstation voor bussen van de Warner Bros. Studio Tour London - The Making of Harry Potter.
Het station wordt bemand door treindienstleiders van London Northwestern Railway, het is het zuidelijkste en het dichtst bij Londen liggende station dat wordt beheerd door London Northwestern Railway binnen haar netwerk; London Overground heeft hier ook een standplaats voor het personeel. De Overground gebruikt alleen de sporen 1-4 maar heeft een aansluiting op spoor 6 ten behoeve van materieeluitwisseling via de WCML van/naar Londen Euston.
De sporen 1-4 zijn kopsporen voor de London Overground over de Watford DC Line naar Londen Euston. Spoor 5 werd tot 1982 gebruikt door de Bakerloo line en werd opgebroken tijdens de verbouwing van 1984. Spoor 6 wordt gebruikt door sneldiensten van Avanti West Coast 1 x per uur naar Birmingham New Street, 1 x per uur naar Schotland (afwisselend Glasgow Central of Edinburgh), en die van London Northwestern Railway naar het noorden. Spoor 7 wordt gebruikt door dezelfde verbindingen richting Londen, waarbij Avanti alleen stopt voor uitstappers. Spoor 8 wordt gebruikt door stoptreinen en interregiotreinen van London Northwestern Railway in noordelijke richting en een beperkt aantal diensten van Southern naar Hemel Hempstead. Spoor 9 wordt gebruikt door dezelfde verbindingen in de andere richting, waarvan een aantal doorrijdt naar East Croydon via Kensington Olympia, Selhurst, Balham en Clapham Junction.