Victor Bendix voltooide zijn Symfonie nr. 4 in d-mineur in 1906. Het resultaat was in zijn eigen ogen teleurstellend.
Na een enigszins vernieuwende stijl in zijn derde symfonie keerde Bendix toch weer terug naar de romantiek, in dit geval de laat-romantiek. Van vernieuwing was slechts een enkele keer sprake. Dat vond het publiek dat naar deze symfonie ging luisteren kennelijk ook. Het werk maakte geen indruk en de componist was daardoor dermate teleurgesteld, dat hij het werk nooit heeft laten uitgeven.
De symfonie heeft de klassieke vierdelige opzet: Allegro animato Intermezzo: molto moderato in b-mineur Adagio non troppo in E-majeur Finale: Allegro animato
De symfonie is melodieus, doch de melodieën lijken geen doel te hebben; het werk sluit af met een onbestemd eind. Ook na deze symfonie behield de componist zijn behoudendheid ten opzichte van vernieuwende muziek. Van de vijfde symfonie van Carl Nielsen zei hij: het is een vuist in het gezicht van de luisteraars bestaande uit een behoorlijk snobistisch publiek en smerige muziek.
Orkestratie Aan de hand van de vorige symfonieën zal de instrumentatie nauwelijks afwijken van: 2 dwarsfluiten, 2 hobo’s, 2 klarineten, 2 fagotten 4 hoorns, 3 trompetten, 3 trombones, 1 tuba pauken, 1 harp violen, altviolen, celli, contrabassen
Discografie Uitgave Danacord; het Omsk Philharmonisch Orkest o.l.v. Jevgeni Sjestakov. Het werk is dan wel weinig vernieuwend; dit Russisch orkest verslikte zich toch in dit werk, veel ongelijkheid in de partijen.
Zie ook Lijst van vierde symfonieën
4 Bendix Categorie:Compositie van Victor Bendix Categorie:Compositie voltooid in 1906