Nottingham Forest Football Club is een Engelse voetbalclub uit Nottingham die in 1865 werd opgericht. Daarmee is het een van de oudste nog bestaande voetbalclubs ter wereld, maar jonger dan stadsgenoot en aartsrivaal Notts County. De club komt sinds het seizoen 2022/23 uit in de Premier League en speelt haar thuiswedstrijden op de City Ground.
Nottingham Forest verwierf wereldwijde faam door in 1979 en 1980, geheel onverwacht, tweemaal op rij de Europacup I te winnen. Hiermee behoort de club tot de zes Engelse teams die deze prestigieuze prijs hebben veroverd en is het internationaal een van de dertien clubs die de beker meerdere keren hebben gewonnen. Tevens is Nottingham Forest de enige Europese club die vaker de Europacup I/UEFA Champions League won dan dat het landskampioen werd.
Geschiedenis Beginjaren In 1865 richtte een groep shinty-spelers Nottingham Forest Football Club op, drie jaar na de oprichting van stadsgenoot Notts County. Sinds de oprichting is het 'Garibaldi-rood' de clubkleur. Haar wedstrijden ging de club spelen op het Forest Racecourse, waarvan wordt aangenomen dat het woord 'Forest' in de clubnaam vandaan komt.
De eerste officiële wedstrijd van de club werd op 22 maart 1866 gespeeld tegen Notts County. Op 23 april 1870 speelde Nottingham Forest haar eerste officiële competitiewedstrijd, waarin William Henry Revis het eerste doelpunt scoorde.
In de beginjaren was Nottingham Forest een multi-sport club, met naast voetbal en shinty ook nog bandy en honkbal als activiteiten van de club. Forest hielp verschillende voetbalclubs, waaronder Liverpool, Arsenal en Brighton & Hove Albion, bij de oprichting. Zo stelde het bij de oprichting van Arsenal shirts ter beschikking, de reden dat de Londenaren nog altijd in rode shirts speelt. Daarnaast doneerde ze ook shirts aan Everton en hielpen ze Brighton & Hove Albion aan een vaste speellocatie.
In 1878/79 nam Forest voor het eerst deel aan de FA Cup. In de eerste ronde werd Notts County met 3-1 verslagen, maar de club werd uiteindelijk in de halve finale uitgeschakeld door Old Etonians.
In 1888 werd de English Football League opgericht en werd het eerste landskampioenschap gespeeld, maar Nottingham Forest werd niet toegelaten tot de competitie en sloot zich een jaar later aan bij het concurrerende Football Alliance. In deze competitie werd het voorlaatste.
Bij een wedstrijd tegen Bolton Wanderers, in 1890, werden er voor het eerst in de geschiedenis netten gebruikt in het doel. Dit idee sloeg zo aan dat het na een tijdje verplicht werd bij elke wedstrijd en inmiddels de standaard geworden is.
Entree in de Football League Het volgende seizoen werd de club vijfde in de competitie van de Football Alliance, waarna in 1891/92 een kampioenschap volgde met twee punten voorsprong op Newton Heath, het latere Manchester United. Na dat seizoen fuseerde de Football Alliance met de Football League en belandde de meeste Alliance-teams in de nieuw opgerichte Second Division. Vanwege het behaalde kampioenschap mocht Nottingham Forest echter aantreden in de First Division. In de beginjaren kwam Forest niet verder dan een eindklassering in de middenmoot van de competitie.
Nadat de club reeds vier keer was uitgeschakeld in de halve finale in de strijd om de FA Cup lukte het bij de vijfde poging, in 1897/98, de club wél de finale te bereiken. Nadat het in die halve finale Southampton had verslagen moest Forest het in de finale opnemen tegen Derby County. Enkele dagen voor de finale troffen beide ploegen elkaar ook. Die wedstrijd eindigde in een 5-0 overwinning voor Derby County. De finale, onder toeziend oog van 62.000 toeschouwers, werd echter met 3-1 gewonnen door Nottingham Forest.
Forest werd in 1900 en 1902 opnieuw uitgeschakeld in de halve finales van de FA Cup. In 1900/01 behaalde de club een vierde plaats op de ranglijst, het beste resultaat tot dan toe. Na nog enkele middelmatige seizoenen degradeerde de club in 1906 voor het eerst. Echter werd de club meteen kampioen van de Second Division en beperkte het zo de afwezigheid bij de elite tot één seizoen. De daaropvolgende seizoenen bleef Nottingham Forest in de middenmoot hangen tot er een nieuwe degradatie volgde in 1911. Ditmaal kon de club niet meteen terugkeren en eindigde het zelfs in de lagere middenmoot van de Second Division. Het dieptepunt volgde in 1914 toen de club allerlaatste werd in de competitie en zelfs een aanvraag moest indienen om herverkozen te worden als deelnemer aan de competitie. De uitbraak van de Eerste Wereldoorlog voorkwam dit, maar resulteerde er ook in dat de reguliere competitie werd gestaakt.
Met ingang van het seizoen 1919/20 zou de First Division worden uitgebreid met twee teams. Nottingham Forest was een van de acht teams die zich hiervoor aanmeldde, maar zag de extra plaatsen naar Arsenal en Chelsea gaan. Na de oorlog bleef Forest matig presteren totdat in 1922 de titel werd behaald. Het lukte ze de volgende twee seizoenen degradatie af te wenden en in de First Division te blijven, maar na het derde seizoen viel het doek. De resultaten op een niveau lager waren wisselvallig, waarbij de club zelfs degradatie naar het derde niveau ternauwernood ontliep door een beter doelsaldo te hebben dan Barnsley in 1938.
Naoorlogse periode Nadat de competitie werd onderbroken vanwege de Tweede Wereldoorlog modderde de club bij de hervatting verder aan en degradeerde het voor het eerst in haar bestaan naar de Third Division. Twee seizoenen later werd Nottingham Forest kampioen en promoveerde zo terug naar het tweede niveau.
Na een aantal keer dicht bij promotie naar de First Division te zijn geweest duurde dit nog tot 1957 voordat het behaald was. Na meer dan twintig jaar afwezigheid maakte de club daardoor haar rentree bij de elite. In het eerste seizoen terug op het hoogste niveau behaalde het de tiende plaats. Het volgende seizoen won de club voor de tweede keer de FA Cup. Deze keer nam Forest het op tegen Luton Town. De winst kreeg een nare bijsmaak door de beenbreuk van Roy Dwight na amper 33 minuten spelen.
De volgende jaren eindigde Forest in de middenmoot of net boven de degradatiezone in de First Division. Inmiddels had Nottingham Forest rivaal Notts County ingehaald als grootste club van de stad. In 1965 eindigde de club eindelijk weer eens in de top vijf. Twee jaar later eindigde het als runner-up achter kampioen Manchester United, omdat de ploeg werd geteisterd door blessureleed eindigde het op een punt achterstand en werd het door Tottenham Hotspur uitgeschakeld in de halve finale van de FA Cup.
Het leek desalniettemin een seizoen om op voort te bouwen, maar de club zakte langzaam aan af door een slechte organisatie. In 1972 degradeerde Forest naar de Second Division.
Gouden Tijdperk thumb|Standbeeld van Clough in Nottingham Op 6 januari 1975 werd Brian Clough aangesteld als hoofdtrainer van de club, nadat Forest op Tweede kerstdag had verloren van Notts County. Toen Clough aantrad stond de ploeg op de dertiende plaats, maar uiteindelijk eindigde ze dat seizoen op de zestiende plaats. In het eerste volledige seizoen onder zijn leiding werd Nottingham Forest achtste in de Second Division.
In de zomer van 1976 haalde Clough zijn voormalig assistent Peter Taylor binnen bij de club, waar hij dezelfde functie ging bekleden. Taylor lichtte de selectie door en kwam tot de conclusie dat deze niet voldeed aan het niveau waarop Forest actief was. Het duo Clough-Taylor bracht een aantal nieuwe spelers naar de club en zorgde ervoor dat het prestatieniveau omhoog ging. In december 1976 werd het eerste zilverwerk sinds 1959 gewonnen door Leyton Orient te verslaan in de strijd om de Anglo-Scottish Cup. Doordat Bolton Wanderers op de slotdag van datzelfde seizoen punten liet liggen behield Forest een van de promotieplaatsen.
Landskampioenschap Nottingham Forest startte haar terugkeer in de First Division met een 3-1 overwinning op Everton. Doelman Peter Shilton werd nog aangetrokken om het team dat seizoen te versterken en zou uiteindelijk tot 202 competitiewedstrijden voor de club komen. Forest verloor slechts drie van haar eerste zestien wedstrijden en de rest van het seizoen slechts één. Hiermee werd de club in 1978 kampioen van de First Division met zeven punten voorsprong op Liverpool. Het team incasseerde slechts 24 doelpunten in 42 competitiewedstrijden. Ook in de League Cup werd er afgerekend met de club uit Liverpool, waardoor Forest beslag legde op de dubbel.
Europees succes Het seizoen 1978/79 werd begonnen met een 5-0 overwinning op Ipswich Town in de strijd om het Charity Shield. Dat seizoen mocht het deelnemen aan de Europacup I en kreeg het een zware loting in de eerste ronde van het toernooi. Het werd namelijk gekoppeld aan Bob Paisley's titelverdediger Liverpool dat de voorbij drie jaar respectievelijk de UEFA Cup en twee keer de Europacup I had gewonnen. Nottingham Forest won en maakte daarmee een einde aan de Europese hegemonie van The Reds. Op 9 december 1978 maakte Liverpool vervolgens een einde aan Forest's reeks van 42 ongeslagen competitiewedstrijden op rij. De reeks was het equivalent van een volledig seizoen en verbrak het record van 35 duels van Burnley in 1920/21. Het duurde nog tot 2004 voordat het record van Forest werd verbroken door Arsenal met 49 competitiewedstrijden op rij zonder nederlaag.
In februari 1979 gaf Nottingham Forest als eerste Engelse voetbalclub 1 miljoen pond uit aan een speler; Trevor Francis kwam over van Birmingham City. In de halve finale van de Europacup I schakelde het, mede door een doelpunt van Ian Bowyer, het Duitse Köln uit. In de finale, gespeeld in het Olympiastadion te Berlijn, trof het Malmö. De wedstrijd eindigde in een 1-0 overwinning door een doelpunt van Francis. Later prolongeerde het ook de League Cup door met 3-1 te winnen van Southampton. In de competitie eindigde het team van Clough als tweede achter Liverpool.
Forest besloot niet deel te nemen aan de strijd om de Wereldbeker voetbal voor clubteams, waarna Malmö hun plek innam. In de strijd om de UEFA Super Cup nam Forest het op tegen Barcelona. Ze versloegen de Spanjaarden over twee wedstrijden met 2-1 en konden dus nog een Europese prijs toevoegen aan hun erelijst. In de League Cup bereikte de club haar derde finale op rij. Ditmaal werd er met 1-0 verloren van Wolverhampton Wanderers. In de Europacup I rekende Nottingham Forest af met Berliner FC Dynamo in de kwartfinale en Ajax in de halve finale, voordat het in de finale Hamburger SV tegenkwam. Deze finale, gespeeld in Estadio Santiago Bernabéu, werd met 1-0 gewonnen, waardoor het team de beker met succes verdedigde. Hiermee is Forest nog steeds de enige club in Europa die vaker de Europacup I heeft gewonnen dan de eigen landstitel. In de First Division eindigde de ploeg van Clough als vijfde.
De UEFA Super Cup werd niet met succes verdedigd, die werd gewonnen door het Spaanse Valencia. In een nieuwe strijd om de Europacup I werd Forest al in de eerste ronde uitgeschakeld door het Bulgaarse CSKA Sofia. Ditmaal nam de club wél deel aan de Wereldbeker voetbal voor clubteams, maar deze werd verloren van Club Nacional de Football uit Uruguay.
Het succesvolle team werd verkocht om de waarde van de spelers om te zetten in geld. Zowel Clough als Taylor beschouwde dit later als grote fout. Er werd een nieuw team opgebouwd, maar deze wist niet mee te spelen om de prijzen.
In de halve finale van de UEFA Cup in 1983/84 werd Nottingham Forest uitgeschakeld door het Belgische Anderlecht. De wedstrijd was erg controversieel nadat een doelpunt van Forest werd afgekeurd en Anderlecht een zeer omstreden strafschop kreeg. In 1997 zou blijken dat Anderlecht-voorzitter Constant Vanden Stock de scheidsrechter voor die wedstrijd een lening van 1,2 miljoen Belgische frank had beloofd.
Uitgesloten