De Hamburger Sport-Verein e. V., kortweg Hamburger SV (HSV) is een Duitse omnisportclub uit Hamburg. HSV werd in 1887 opgericht en was tot 2018 de enige club die sinds de oprichting in 1963 onafgebroken in de Bundesliga speelde.Time and a Relentless Clock Weigh on Hamburg Soccer Team NY Times, 8 februari 2017. Gearchiveerd op 8 april 2023. Sterker nog, de club was nog niet eerder gedegradeerd sinds de fusie in 1919 die tot HSV leidde en speelde 99 jaar op rij op het hoogste nationale niveau. HSV is de enige club die een of meerdere keren de Europacup I won en in seizoen 2022/23 niet meer op het hoogste nationale niveau uitkwam. In seizoen 2024/25 wist HSV na een afwezigheid van zeven jaar weer te promoveren naar de Bundesliga.
Ontstaansgeschiedenis Hamburger SV noemt altijd 29 september 1887 als officiële oprichtingsdatum, maar feitelijk werd de huidige club pas opgericht op 2 juni 1919. Op deze dag fuseerde SC Germania von 1887 met Hamburger FC 1888 en FC Falke 06 uit het stadsdeel Eppendorf.
SC Germania von 1887 was een van de oudste voetbalclubs van het land. De club werd vijf keer kampioen in de begindagen van de stadscompetitie en nam één keer deel aan de eindronde om de Duitse landstitel.
De tweede voorganger was Hamburger FC 1888 dat op 1 juni 1888 werd opgericht. De club speelde de meeste seizoenen in de hoogste klasse en werd in 1919 samen met Victoria Hamburg Noord-Duits kampioen.
De derde voorganger was Falke 06, dat op 5 maart door studenten van de Oberrealschule opgericht werd in het stadsdeel Eppendorf. Falke speelde meestal in de lagere klassen en behaalde geen successen.
Op 2 juni 1919 fuseerden de drie clubs dan om zo het huidige Hamburger Sport-Verein e.V. te vormen. De clubkleuren rood-wit werden gekozen omdat het de kleuren waren van de Hanzestad Hamburg. In het wapen van de club werden blauw en zwart gekozen, de kleuren van SC Germania.
Geschiedenis Beginjaren HSV begon zijn eerste seizoen in de Hamburger Liga met een 8-0-overwinning op SC Concordia. HSV werd herfstkampioen, maar moest de uiteindelijke titel met één punt achterstand aan Victoria laten. Het volgende seizoen werd de club kampioen van Noord-Duitsland na twee duidelijk zeges tegen Hannover 96. Hierdoor plaatste de club zich voor het eerst voor de eindronde om de Duitse landstitel, waarin de club door Duisburger SpV werd uitgeschakeld.
De Noorse sterspeler Asbjørn Halvorsen versterkte het team, maar toch werd de club slechts derde in de Alsterkreis. Omdat ze in het voorgaande seizoen kampioen waren geworden mochten ze wel deelnemen aan de Noord-Duitse eindronde, die gewonnen werd. In de eindronde won de club in de kwartfinale met 5-0 van Stettiner FC Titania en in de halve finale met 4-0 van Wacker München. De finale was tegen titelverdediger Nürnberg in het Berlijnse Grunewaldstadion. Na drie uur en negen minuten werd de wedstrijd gestaakt bij 2-2 stand vanwege de invallende duisternis. Strafschoppen om een belangrijke wedstrijd te beslissen bestonden in die tijd nog niet. In de replay in Leipzig, zeven weken later, stond het na de reguliere speeltijd 1-1 gelijk. Nürnberg speelde nog maar met acht man (één rode kaart en twee blessures). Toen in de eerste verlenging een tweede speler van het veld gestuurd werd en Nürnberg nog maar met zeven was floot scheidsrechter Peco Bauwens de wedstrijd na de eerste verlenging af. Volgens de regels mocht er geen tweede verlenging meer komen als één partij nog maar zeven spelers telde. De voetbalbond kende de titel aan HSV toe wegens het onsportieve spel van Nürnberg. De verliezende ploeg protesteerde, maar in november 1922 kende de DFB de titel toch toe aan HSV. Voorzitter Henry Barrelet verklaarde enkele minuten later dat HSV geen aanspraak maakte op de landstitel van 1922.
Het volgende seizoen werd de club wel kampioen via de sportieve weg. Na Guts Muts Dresden en Königsberg werd in de finale Union 06 Oberschöneweide met 0-3 verslagen voor 64.000 toeschouwers. In 1923/24 doorliep de club hetzelfde scenario in de regionale competitie en in de eindronde werden Vereinigte Breslauer Sportfreunde en SpVgg 1899 Leipzig verslagen alvorens de finale te bereiken tegen Nürnberg. Deze keer trok Nürnberg aan het langste eind en won met 2-0. De volgende drie seizoenen plaatste de club zich telkens voor de eindronde, maar kon niet meer doorstoten naar de finale.
In 1927/28 bereikte de club wel weer de finale. In de eerste rondes werden Schalke 04 (4-2), VfB Königsberg (4-0) en Bayern München (8-2) met duidelijke cijfers verslagen. In die finale trof de club Hertha BSC en stond na twintig minuten al 3-0 voor, het werd uiteindelijk 5-2.
Het volgende seizoen brak er revolutie uit in Noord-Duitsland, negen Hamburgse clubs en Holstein Kiel splitsten zich van de bond af en begonnen hun eigen kampioenschap. HSV werd ongeslagen kampioen. Na zware onderhandelingen werden de elf reeksen van eerste klassen in Noord-Duitsland teruggebracht naar zes. HSV mocht de Noord-Duitse titel verdedigen en verlengde deze. In de Duitse eindronde werd de club echter in de kwartfinale uitgeschakeld door Fürth. In 1930 plaatste de club zich voor het eerst sinds 1921 niet voor de eindronde. HSV bereikte wel de groepsfase van de Noord-Duitse eindronde, maar werd laatste in een groep met Holstein Kiel, Arminia Hannover en Hannover 96.
HSV kreeg een jaar later eerherstel en werd weer Noord-Duits kampioen. In de eindronde versloeg de club Beuthen en Eintracht Frankfurt alvorens door de latere kampioen Hertha BSC uitgeschakeld te worden. De volgende twee jaar werd de club in de eindronde telkens vroegtijdig uitgeschakeld. In 1932 verloor de club in de competitie geen enkele wedstrijd en sterspeler Rudolf Noack scoorde dat seizoen 48 doelpunten.
Gauliga Nadat de NSDAP aan de macht kwam in 1933 werd de Duitse competitie hervormd. De Gauliga werd nu de hoogste klasse en telde 16 regionale reeksen. Alle kampioenen plaatsten zich voor de eindronde, er moest dus geen Noord-Duitse eindronde meer gespeeld worden. HSV ging in de Gauliga Nordmark spelen. In deze competitie speelden clubs uit Hamburg, Sleeswijk-Holstein en Mecklenburg. Stadsrivaal Eimsbütteler werd drie jaar op rij kampioen en weerde HSV zo telkens uit de eindronde. In 1936/37 slaagde HSV erin om kampioen te worden. De eindronde werd nu in groepsfasen gespeeld en HSV werd groepswinnaar zonder punten te verliezen in een groep met Hartha, Hindenburg Allenstein en Beuthen. De club plaatste zich voor de halve finale waarin het verloor van Nürnberg met 3-2. Er werd een wedstrijd gespeeld voor de derde plaats, die ze van Stuttgart verloren.
Het volgende seizoen eindigde HSV samen met Eimsbütteler op de eerste plaats, beide clubs waren ongeslagen, maar door een beter doelsaldo plaatste HSV zich voor de eindronde. In de groepsfase met Eintracht Frankfurt, Stettiner SC 1908 en Yorck Boyen Insterburg behaalde de club evenveel punten als Frankfurt, maar stootte ook deze keer door omdat ze een beter doelsaldo hadden. In de halve finale kwamen ze 2-0 voor tegen Hannover 96, maar gaven deze uit handen en verloren. In de wedstrijd om de derde plaats voor HSV van Fortuna Düsseldorf.
In 1938/39 werd de club voor de derde keer op rij kampioen en werd ook weer groepswinnaar in de eindronde. In de halve finale moest de club het afleggen van Admira Wien. Na de Anschluss werd Oostenrijk een deel van het Nazi-Duitsland en mochten de voetbalclubs ook deelnemen aan de eindronde. In de wedstrijd om de derde plaats verloor de club opnieuw, boosdoener van dienst was Dresdner. Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd de Gauliga Nordmark in twee groepen opgesplitst. HSV werd groepswinnaar en speelde de finale om het ticket naar de eindronde tegen Eimsbütteler en verloor met zware 10-1 cijfers over twee wedstrijden. In de Tschammerpokal, de voorloper van de DFB-Pokal bereikte de club als eerste Hamburgse club de kwartfinale en werd daar met 2-6 verslagen door Waldhof Mannheim.
Het volgende seizoen werd HSV kampioen en won zelfs alle wedstrijden. In de eindronde werd de club in groep 2 ingedeeld, deze groep was in twee groepen van drie clubs onderverdeeld. HSV won de groep met SV Jena en Königsberg, maar verloor in de groepsfinale van Schalke 04.
In 1942 werd HSV tweede achter Eimsbütteler en na dit seizoen werd de Gauliga Nordmark opgeheven. Door de Tweede Wereldoorlog werden de competities nog meer regionaal ingedeeld en de Gauliga Nordmark werd vervangen door de Gauliga Hamburg en Gauliga Schleswig-Holstein. De volgende twee seizoenen werden Victoria en nieuwkomer Luftwaffen-SV Hamburg kampioen. In 1944/45 werd de club ongeslagen kampioen en scoorde meer dan 100 keer in achttien wedstrijden. De meeste Gauliga's werden voortijdig beëindigd. Dat jaar was er geen Duitse eindronde door het nakende einde van de oorlog.
Oberliga Na de oorlog werd de Gauliga afgeschaft. In het zuiden van Duitsland werd de Oberliga opgericht, maar in het noorden werd er twee jaar lang op regionaal niveau gespeeld. In de Hamburger Liga werd HSV ongeslagen kampioen. Een Noord-Duits kampioenschap werd na de eerste ronde door de Britse bezetters afgebroken. Een jaar later werd HSV vicekampioen achter St. Pauli. Er kwam nu ook een eindronde in het Britse bezettingsgebied, die door HSV gewonnen werd.
Vanaf 1947 ging de Oberliga Nord met twaalf clubs van start. HSV eindigde samen met St. Pauli op de eerste plaats en had een slechter doelsaldo. Er kwam een beslissende wedstrijd die HSV met 2-1 won. In het tweede en laatste Britse kampioenschap trof de club opnieuw stadsrivaal St. Pauli en won met 6-1. In de eindronde om de Duitse titel verloor de club van TuS Neuendorf. Ook het volgende seizoen werd HSV in de eerste ronde uitgeschakeld, deze keer door Mannheim met 5-0.
In 1949/50 won de club voor het eerst het kampioenschap met een voorsprong op St. Pauli. In de eindronde werd SC Union 06 Berlin met 7-0 van het veld gespeeld, maar ook nu was de kwartfinale het eindstation na een nederlaag tegen Kickers Offenbach. Dit seizoen werd het betalen van de spelers ook wettelijk. Het volgende seizoen scoorde de club 113 keer in de competitie, waarvan 40 goals van Herbert Wojtkowiak. De eindronde werd hervormd en er kwamen nu twee groepen van vier clubs. Twee jaar op rij zorgde een nederlaag tegen Nürnberg ervoor dat ze niet naar de finale gingen. In 1952/53 bood de club weinig tegenstand en kon enkel tegen Union 06 Berlin winnen.
Het volgende jaar verliep rampzalig. Door onenigheden binnen het elftal streed de club voor het eerst niet mee voor de titel. Omdat de club zwart geld betaalde aan een speler van Werder Bremen kregen ze ook nog eens vier strafpunten waardoor ze in de degradatiezone belandden. Zonder deze strafpunten waren ze op een gedeelde vijfde plaats geëindigd, maar nu stonden ze op de elfde plaats. Tegen Arminia Hannover verloor de club met 2-10, de zwaarste competitienederlaag in de geschiedenis van de club. De spelers Jupp Posipal en Fritz Laband werden met het nationaal elftal wereldkampioen in 1954. Het was het enige seizoen dat de club zich niet plaatste voor de eindronde van de Oberliga.