Het Engels voetbalelftal (Engels: England national football team) vertegenwoordigt Engeland, en niet het gehele Verenigd Koninkrijk, in internationale voetbalcompetities, zoals het WK en het EK.
Elk van de vier Home Nations (Engeland, Schotland, Wales en Noord-Ierland) heeft een eigen voetbalbond, een eigen competitie en een eigen nationaal elftal. Engeland is van de vier veruit de succesvolste.
In 1966 werd Engeland wereldkampioen in eigen land. Daarna verloor het nog vijf keer in de halve finales van een groot internationaal toernooi (EK 1968, WK 1990, EK 1996, WK 2018 en WK 2026). Op het EK 2020 en EK 2024 werd de finale gehaald, maar deze gingen beide verloren.
Geschiedenis De beginjaren Het Engels voetbalelftal is samen met dat van Schotland het oudste van de wereld. Zij speelden de eerste interland ter wereld in 1872, de wedstrijd eindigde in een 0-0 gelijkspel tegen Schotland. Reeds op 5 maart 1870 stonden de teams al tegenover elkaar in The Oval maar deze wedstrijd wordt door de FIFA niet erkend omdat het Schotse team enkel bestond uit Schotten die in Londen woonden. De wedstrijd eindigde op 1-1 en er volgden nog 4 wedstrijden in The Oval tot februari 1872 alvorens de eerste officiële interland gespeeld werd op 30 november 1872. Het volgende jaar won Engeland met 4-2. In 1878 versloeg Schotland Engeland met 7-2 in Hampden Park in Glasgow, een record dat tot 1955 stand hield toen Engeland Schotland met 7-2 vernederde.
In het seizoen 1883/1884 vond de eerste interland-competitie plaats, het British Home Championship met als tegenstanders Schotland, Wales en in eerste instantie Ierland. De competitie duurde voort tot het seizoen 1983/1984, Engeland won de titel 54 keer, waarvan 20 keer een gedeelde plaats. De eerste interland buiten het Verenigd Koninkrijk vond in 1908 plaats tijdens een toernooi in Centraal-Europa. In 1900, 1908 en 1912 won Engeland onder de naam Groot-Brittannië de Olympische Spelen. De FA-bond leefde in onmin met de FIFA over het toelaten van profspelers in internationale toernooien en daarom kon Engeland zich niet inschrijven voor de eerste drie WK's in de jaren dertig.
1948–1964: Geen succes op eerste vier WK's WK 1950 thumb|Standbeeld van Billy Wright In 1946 sloot Engeland zich weer aan bij de FIFA en schreef zich in voor het WK van 1950 in Brazilië. Engeland was ingedeeld in een poule met alle Britse ploegen en won alle wedstrijden. Bekende spelers waren de inmiddels 35-jarige vleugelspeler Stanley Matthews en aanvoerder Billy Wright. Voor het WK leed Engeland zijn eerste nederlaag tegen een niet-Brits team, het verloor met 0-2 van Ierland. De voorbereiding op het toernooi was niet professioneel, het hotel had geen trainingsfaciliteiten en Matthews miste de eerste wedstrijd, omdat hij op een toernooi speelde met een ander Brits team. Engeland begon het toernooi met een 2-0 zege op Chili en moest aantreden tegen de Verenigde Staten, Matthews was weer beschikbaar, maar werd gespaard voor de belangrijke wedstrijden. Het Amerikaanse team bestond vooral uit semi-profs, spits Gaetjens was oorspronkelijk een Haïtiaan en kreeg vlak voor het WK een Amerikaans paspoort. In Belo Horizonte schoten de Engelsen vier keer op paal en lat, waarna Gaetjens de score opende voor de Amerikanen. In de tweede helft kwam Engeland niet verder dan een niet gegeven strafschop en een afgekeurd doelpunt. De Verenigde Staten hield de 1-0 voorsprong vast en zorgde voor de grootste verrassing van het toernooi.https://www.telegraph.co.uk/sport/football/teams/usa/7821735/England-v-USA-Fabio-Capellos-men-need-to-fear-lesson-of-Belo-Horizonte.html. Gearchiveerd op 11 april 2023. Engeland kreeg nog een kans om zich te plaatsen voor de finale-poule, maar met Matthews leed Engeland in het Maracanã stadion een tweede nederlaag tegen Spanje. Spanje won met 1-0 door een doelpunt van Telmo Zarra en plaatste zich voor de finale-poule.
WK 1954 thumb|Stanley Matthews Engeland plaatste zich opnieuw voor het WK door alle wedstrijden te winnen in een volledig Britse groep. De verwachtingen het WK te winnen waren nu veel gereserveerder door twee duidelijke nederlagen tegen olympisch kampioen Hongarije bijgenaamd de "Magische Magyaren". Engeland verloor met 3-6 in het Wembley Stadium en de return in Boedapest leverde een 7-1 nederlaag op, tot op heden de grootste nederlaag van het Engelse team. Engeland was ingedeeld in een groep met Italië, Zwitserland en België, het schema bepaalde dat Engeland en Italië geplaatst waren en niet tegen elkaar speelden, bij een gelijk aantal punten moest een beslissingswedstrijd gespeeld worden. De eerste wedstrijd tegen België eindigde in een 3-3 gelijkspel, er moest verlengd worden. In de verlengingen kwam Engeland op een 4-3 voorsprong, maar België kwam langszij door een eigen doelpunt van Jimmy Dickinson: 4-4. De tweede wedstrijd tegen gastland Zwitserland werd met 2-0 gewonnen en Engeland plaatste zich voor de kwartfinales. In de kwartfinales werd met 4-2 verloren van regerend wereldkampioen Uruguay. De inmiddels 39-jarige Stanley Matthews was opnieuw gespaard in de groepswedstrijden en speelde wel mee, maar kon de nederlaag niet verhinderen.
WK 1958 Matthews nam nog deel aan de kwalificatie-wedstrijden voor het WK van 1958 en nam op 42-jarige leeftijd afscheid van het Britse team, hij zou stoppen met zijn profcarrière op 50-jarige leeftijd. Een 1-1 gelijkspel tegen Ierland was genoeg om zich te plaatsen, John Atyeo voorkwam met zijn doelpunt een nederlaag en een beslissingswedstrijd tegen Ierland. Engeland nam ernstig verzwakt deel aan het WK, internationals van Manchester United kwamen om het leven bij de vliegramp van München. De 20-jarige Bobby Charlton overleefde de ramp wel en nam deel aan de selectie, hij zou nog niet spelen. Engeland was ingedeeld in een poule met de nummer drie van het laatste WK Oostenrijk, olympisch kampioen de Sovjet-Unie en Brazilië. Het begon het WK in Zweden met twee gelijke spelen tegen de Sovjet-Unie (2-2 na een 2-0 achterstand) en Brazilië. Een zege tegen het puntloze Oostenrijk zou kwalificatie opleveren voor de kwartfinales, maar men kwam niet verder dan een 2-2 gelijkspel. Engeland moest een beslissingswedstrijd spelen tegen de Sovjet-Unie en verloor met 1-0.
WK 1962 Engeland plaatste zich zonder problemen voor het WK in 1962, het won de beslissende wedstrijd tegen Portugal met 2-0. In de groepswedstrijden in Chili werd verloren van Hongarije (2-1), gewonnen van Argentinië (3-1) en doelpuntloos gelijk gespeeld tegen Bulgarije. Engeland eindigde als tweede door een beter doelsaldo dan Argentinië. In de kwartfinale verloor Engeland met 3-1 van regerend wereldkampioen Brazilië mede door twee doelpunten van Garrincha in de tweede helft. De wedstrijd is beroemd geworden, doordat Jimmy Greaves een loslopende hond ving.https://web.archive.org/web/20170330011229/http://www.independent.co.uk/sport/football/international/world-cup-2014-countdown-jimmy-greaves-tackles-a-dog-in-1962-9168993.html
EK 1964 Na dit weinig succesvolle WK werd oud-international Alf Ramsey aangesteld als de nieuwe coach om het team voor te bereiken voor het WK in 1966, dat in eigen land gehouden zou worden. Zijn eerste test waren twee wedstrijden tegen Frankrijk in de eerste ronde voor het EK van 1964. Na een 1-1 gelijkspel in de thuiswedstrijd verloor Engeland de return met 5-2.
1966–1970: Wereldkampioen op Wembley WK 1966 thumb|standbeeld Bobby Moore, op de schouders na het veroveren van de WK-titel Na vier mislukte WK's werd in eigen land de wereldtitel verwacht van de Engelsen. Bekende spelers waren naast Bobby Charlton en spits Jimmy Greaves keeper Gordon Banks, de onverzettelijke middenvelder Nobby Stiles en verdediger/aanvoerder Bobby Moore. In de eerste wedstrijd kwam Engeland niet verder dan een 0-0 gelijkspel tegen het massaal verdedigende Uruguay. Daarna werd gewonnen van Mexico, waarbij Bobby Charlton de wedstrijd openbrak met een daverend afstandsschot. De wedstrijd tegen Frankrijk werd ook met 2-0 gewonnen door twee doelpunten van Roger Hunt en zonder tegendoelpunten haalde Engeland de kwartfinales. De kwartfinale tegen Argentinië was een onaangenaam duel, waarbij de Argentijnse aanvoerder Rattin in de 37e minuut door de Duitse scheidsrechter Kreitlein van het veld gestuurd omdat hij brutaal geweest zou zijn tegen hem, terwijl de scheidsrechter geen Spaans sprak en hem dus niet kon verstaan. Rattín weigerde het veld te verlaten omdat hij dacht dat de scheidsrechter in het voordeel van de Engelsen floot, twee politiemensen moesten hem van het veld sturen. Geoff Hurst, de vervanger van Jimmy Greaves scoorde in de 78e minuut het winnende doelpunt. Na afloop mochten de Engelse spelers van coach Alf Ramsey geen shirtjes wisselen en hij noemde de Argentijnen beesten. In een veel positiever duel werd Portugal in de halve finale met 2-1 verslagen, Bobby Charlton scoorde beide doelpunten. De finale tegen West-Duitsland was een spannend duel met wisselende kansen voor beide teams, Engeland kwam met 0-1 achter en wist een voorsprong van 2-1 te bewerkstelligen door doelpunten van Geoff Hurst en Martin Peters. Eén minuut voor tijd scoorde Wolfgang Weber de gelijkmaker. De verlenging van de finale van 1966 werd bekend om twee doelpunten van Geoff Hurst. Zijn eerste goal in de verlengingen zorgt tot op heden nog voor controverse. Hurst trapte de bal tegen de onderkant van de lat, waarna het leer tegen de grond botste. Scheidsrechter Gottfried Dienst zag de fase niet, maar lijnrechter Tofik Bahramov keurde het doelpunt goed. De televisiebeelden brachten geen uitsluitsel. Wetenschappers van Oxford University hebben de fase jaren later geanalyseerd en menen dat de bal niet volledig over de lijn was.
EK 1968 thumb|Geoff Hurst Voor het EK van 1968 nam de UEFA een oud idee van de FIFA over, alle Britse ploegen zaten in één groep. De kersverse wereldkampioen verloor in eigen huis met 2-3 van Schotland. Engeland won alle wedstrijden van Noord-Ierland en Wales en omdat Schotland tegen deze ploegen punten verspeelden had Engeland genoeg aan een gelijkspel om zich te plaatsen voor de kwartfinales. Voor 134.000 toeschouwers (een record voor het Europese voetbal) hield Engeland de Schotten op 1-1. In de kwartfinales versloeg de Wereldkampioen de Europese kampioen Spanje, in Londen werd met 1-0 gewonnen (doelpunt: Bobby Charlton), in Madrid met 1-2 (doelpunten: Peters en Hunter). Engeland plaatste zich voor de eindronde in Italië, waar vier ploegen aan deelnamen. De halve finale tegen Joegoslavië was een hard duel, waar het venijn in de staart zat: Dragan Džajić scoorde voor Joegoslavië uit een individuele actie, waarna Alan Mullery als eerste Engelse speler ooit uit het veld werd gestuurd. Engeland eindigde op de derde plaats door met 2-0 van de Sovjet-Unie te winnen, de doelpunten werden gescoord door Bobby Charlton en Geoff Hurst.
WK 1970 thumb|Alf Ramsey in 1969 als bondscoach