thumb|Portret van Dick de Hoog met docenten die werkzaam zijn op door het IEV opgerichte scholen. Het Indo-Europeesch Verbond (IEV) of de Indo-Europese Alliantie was een sociale beweging en politieke organisatie opgericht in 1919 door de Indo-Europese gemeenschap van Nederlands-Indië. Deze organisatie streed voor gelijkheid van rassen en politieke zeggenschap in het laat-koloniale Indonesië van de vroege 20e eeuw. Het was een van de eerste en grootste Europese organisaties in Nederlands-Indië die verlangde naar een onafhankelijke natie zij het in relatie met het Nederlandse gezag. Ze ondersteunde de Petitie-Soetardjo van 1936, die vroeg om een onafhankelijke status voor Nederlands-Indië binnen de Nederlandse statenbond.Willems, Wim Sporen van een Indisch verleden (1600-1942), Part II by van Hoogevest, W.M. (COMT, Leiden, 1994) P.81,84, Haar streven was om na het verkrijgen van onafhankelijkheid van Nederland een belangrijke positie te behouden voor het Indo-Europese segment binnen de Indonesische samenleving.Willems, Wim Sporen van een Indisch verleden (1600-1942), Part II by van Hoogevest, W.M. (COMT, Leiden, 1994) P.81 P.140-143, Oprichter van deze organisatie was Karel Zaalberg, hoofdredacteur van een van de grootste kranten van het land (Bataviaasch Nieuwsblad) en goede vriend van de beroemde tijdgenoten als Paul Adriaan Daum, E. du Perron en Ernest Douwes Dekker. De belangrijkste voorzitter en president (1929-1939) was Dick de Hoog.Van Der Steur, P. "Eurasian dilemma in Indonesia" Vol. 20, No. 1 in "The journal of Asian studies" (Publisher: Association of Asian Studies, 1960) P.45-60
Vrouwenafdeling Op 7 oktober 1931 werd op Meester Cornelis een afdeling van de IEV-VO opgericht, en telde reeds 70 leden, waarbij de toevoeging V.O. stond voor Vrouwen-Organisatie. Waarom het Indo-Europees-Verbond een aparte vrouwenbond kreeg, De Indische Schrijfschool - Vilan de Loo, september 2026. In Batavia was ook een afdeling opgericht, terwijl in andere steden zoals Buitenzorg, Soekaboemi, Tjiandjoer, Poerwakarta, Krawang, Bandoeng en Cheribon verschillende voorlopige comités waren opgericht. De drijvende kracht achter de organisatie was de feministe Cornelia Razoux Schultz-Metzer. Alle steun werd toegezegd vanuit de bondsvoorzitter, Dick de Hoog.Doel van het IEVVO was werken en strijden voor het 'Indo-ras' naast en samen met het IEV, en zich uitsluitend te bewegen op sociaaleconomisch terrein. Het ging hierbij om de bevordering van de sociale, morele, intellectuele en economische ontwikkeling van de Indo-Europese vrouwen in Indië, en het moreel en daadwerkelijk steunen van het IEV. Hierbij ging het uitsluitend om Indo-Europese vrouwen en niet om Hollandse, Chinese en inlandse vrouwen. Anno 1931 bood het deze vrouwen kans op zelfstandigheid en een eigen sfeer, wat destijds geen gemeengoed was. De I.E.V.-vrouwen-organisatie, Indische Courant, 24 september 1931
Categorie:Geschiedenis van Nederlands-Indië Categorie:Politieke organisatie Categorie:Emancipatie