Venera 2 (Russisch: Венера-2) was een onbemande ruimtevlucht van de Sovjet-Unie naar Venus uit 1965. Doel van deze missie was om onderzoek te verrichten tijdens het passeren van de planeet.
Omgebouwde Marsrobot wordt Venusverkenner De Sovjets hadden nog enkele verkenners op de plank liggen die waren overgebleven van de missies naar Mars tijdens het lanceervenster van 1964. Drie van deze sondes werden gemodificeerd om naar Venus te vliegen. In deze vroege beginjaren van de ruimtevaart ontbeerde men de technische mogelijkheid om Venera 2 af te remmen; van de sonde in een baan rond Venus brengen kon daarom geen sprake zijn. De robotverkenner moest Venus op een afstand van hooguit 40.000 km passeren aan de dagkant en foto's nemen.Venera 2 op NASA Solar System Exploration, bezocht 22 april 2012
Wetenschappelijke instrumenten Naast een tv-camera beschikte Venera 2 tevens over o.a. een geigerteller, magnetometer, een röntgenstralingsdetector (voor analyse van de Zon), ionenmeters en kosmische stralingsdetectors.
Verloop van de missie Lancering De Venera 2 werd gelanceerd op 12 november 1965 door een A-2-e draagraket vanaf Bajkonoer. Deze sonde had een massa van 963 kg.Geïllustreerde encyclopedie van de ruimtevaart, , © 1982, blz. 150Venera 2 op website NASA, bezocht 22 april 2012
Vlucht naar Venus Tijdens de vlucht naar Venus kampte Venera 2 al met communicatieproblemen. Eind februari 1966 naderde de verkenner de planeet en de vluchtleiding gaf de robot opdracht alle boordinstrumenten in te schakelen.
Passage Op 27 februari 1966 passeerde Venera 2 de planeet, waarbij de kortste afstand tot Venus 24.000 km bedroeg.Van Spoetnik tot Spaceshuttle, , © 1980, 4e druk, blz. 119Een kwart eeuw ruimtevaart, , © 1982, blz. 205 Na de passage wachtten de Sovjets echter vergeefs op antwoord van Venera 2, die de verzamelde wetenschappelijke informatie niet doorseinde en verder taal noch teken gaf. De Sovjets probeerden naarstig om hun verkenner weer tot leven te wekken, maar op 4 maart 1966 gaf een ontgoochelde Sovjet vluchtleiding alle verdere communicatiepogingen op. Nadien kwam Venera 2 uiteindelijk in een heliocentrische baan.
Oorzaak van problemen Na onderzoek bleek dat slecht functioneren van het interne temperatuur-controlesysteem leidde tot een aanzienlijke stijging van de temperatuur aan boord. Zowel het boordinstrumentarium als de zonnepanelen bleken hier niet tegen bestand, waardoor verbinding met de Aarde uiteindelijk wegviel. Mocht Venera 2 tijdens zijn passage al hebben beschikt over functionerende instrumenten, dan nog kon de robot die niet meer doorseinen.
Categorie:Ruimtesonde Categorie:Ruimtevaart naar Venus Categorie:Ruimtevaart in 1965