Venera 3 (Russisch: Венера-3) was een onbemande ruimtemissie van de Sovjet-Unie naar de planeet Venus uit 1965. Zij had als doel gegevens over de Venusatmosfeer te verzamelen met een afgeworpen landingscapsule. Het was de eerste keer dat een ruimteschip landde op een andere planeet.
Omgebouwde Marsrobot De Sovjets hadden een paar exemplaren van hun Marssondes over. Venera 3 was de tweede in een serie van drie die werd omgebouwd, zodat dit type verkenner alsnog kon worden ingezet tijdens hun onderzoek naar Venus.
Instrumenten Wetenschappelijke instrumenten miniatuur|Postzegel van Venera 3 uit 1966 De landingscapsule van Venera 3 had een diameter van 90 cm en was uitgerust met radioapparatuur, een elektrische krachtbron en een stralingsdetector. Tevens beschikte hij over instrumenten om gegevens over luchtdruk, temperatuur en samenstelling van de atmosfeer van onze buurplaneet te verzamelen. De atmosferische gegevens zouden worden verzameld tijdens de afdaling naar het oppervlak. Om elk risico op besmetting van eventueel leven op Venus met aardebacteriën uit te sluiten, was de landingscapsule vooraf gesteriliseerd.Venera 3 op NASA Solar System Exploration, bezocht 22 april 2012 Het resterende gedeelte van Venera 3 kon niet afremmen om in een baan rond de planeet te geraken, maar zou tijdens zijn passage met Venus foto's nemen.Geïllustreerde encyclopedie van de ruimtevaart, , © 1982, blz. 140
Niet-wetenschappelijke instrumenten De Sovjets gaven hun verkenner nog iets anders mee: medaillons met het Wapen van de Sovjet-Unie. Dit werd gedaan uit oogpunt van propaganda. De ruimterace was toentertijd in volle gang en zowel de Amerikanen als de Sovjets probeerden elkaar constant te overtreffen met primeurs; tweede prijzen werden door beide kampen beschouwd als gevoelig en ernstig verlies van prestige.
Verloop van de missie Lancering Venera 3 werd gelanceerd op 16 november 1965Een kwart eeuw ruimtevaart, , © 1982, blz. 204Van Spoetnik tot Spaceshuttle, , © 1980, 4e druk, blz. 122 met een A-2-e draagraket vanaf Bajkonoer. Deze sonde had een totale massa van 960 kg,Geïllustreerde encyclopedie van de ruimtevaart, , © 1982, blz. 150 de landingscapsule had een massa van 337 kg. Zowel Venera 2 als Venera 3 hadden een hoogte van 3 m.Een kwart eeuw ruimtevaart, , © 1982, blz. 205
Vlucht naar Venus en landing Op tweede kerstdag 1965 voerde de sonde een geslaagde koerswijziging uit op weg naar Venus. De vluchtleiding verloor op 16 februari 1966, amper twee weken voor de beoogde landing, alle contact met hun robotverkenner. Toch stootte Venera 3 automatisch zijn lander af op 1 maart 1966, die vervolgens hard landde. Hiermee boekten de Sovjets, zoals zo vaak in de beginjaren van de ruimtevaart, een belangrijke primeur: voor de eerste maal in de geschiedenis lukte het om op een andere planeet te landen. Door het verlies van het radiocontact konden er echter geen wetenschappelijke gegevens worden verkregen.Venera 3 op website NASA, bezocht 22 april 2012 Diverse bronnen spreken elkaar tegen over de exacte locatie van de landing.
Onderzoek naar falen Dit was niet de eerste keer dat een Venussonde vroegtijdig de geest gaf. Onderzoek naderhand wees uit dat Venera 3, net als zijn onfortuinlijke voorganger Venera 2, dezelfde ontwerpfouten vertoonde betreffende interne temperatuurregeling. Dit resulteerde in falende zonnepanelen en boordinstrumenten.
Categorie:Ruimtesonde Categorie:Ruimtevaart naar Venus Categorie:Ruimtevaart in 1965