Aimé Anthuenis (Lokeren, 21 december 1943) is een Belgische voetbalcoach en voormalig voetballer.
Carrière Spelersjaren Aimé Anthuenis, geboren en getogen in Lokeren, startte zijn voetbalcarrière bij de jeugd van Racing Club Lokeren, dat na de fusie met Standaard Lokeren werd omgedoopt tot KSC Lokeren. Anthuenis was een vaste waarde bij de Waaslanders die vanaf 1970 aan een indrukwekkende opmars begonnen. Bij de jeugd was Anthuenis een spits, maar op latere leeftijd speelde hij voornamelijk als verdediger. De club speelde twee keer op rij kampioen en promoveerde zo in geen tijd van vierde naar tweede klasse. In 1974 dwong Lokeren voor het eerst de promotie naar eerste klasse af. Anthuenis' sportieve carrière werd in die periode geremd door een zware meniscusblessure. Na dat seizoen ruilde Anthuenis de club in voor vierdeklasser FC Eeklo. Met de club uit het Meetjesland werd hij twee keer vicekampioen. Na vier seizoenen stapte hij over naar KV Ertvelde, waar hij twee seizoenen speler-trainer was. Anthuenis combineerde zijn taken als voetbaltrainer met een baan bij de universiteit van Gent.
Lokeren Na zijn bescheiden spelerscarrière keerde Anthuenis terug naar Lokeren. Hij ging er aan de slag als jeugdtrainer en werkte zich zo in de kijker van het eerste elftal. In het seizoen 1984/85 zette Lokeren trainer Dimitri Davidović aan de deur. De toen 41-jarige Anthuenis zei zijn job bij de universiteit van Gent op en nam bij Lokeren de leiding over. Hij behaalde meteen twee klinkende overwinningen: 4-0 en 3-0 tegen respectievelijk KV Kortrijk en Racing Jet de Bruxelles. Een seizoen later kwamen de Waaslanders minder goed voor de dag. Lokeren zakte onder leiding van Anthuenis terug naar de veertiende plaats, met slechts vier punten meer dan degradant Waterschei. In eerste klasse had Lokeren nog nooit zo laag geklasseerd gestaan. Desondanks het mindere seizoen bleef Anthuenis aan als hoofdcoach. In de zomer van 1986 nam Lokeren afscheid van de ervaren Raymond Mommens en Maurits De Schrijver en kregen jonge spelers als Bruno Versavel en Stephen Keshi volop hun kans. Ook de 22-jarige aanvaller Dimitri M'Buyu ontbolsterde volledig, hij werd met 17 doelpunten net geen topschutter. In mei 1987 vernederde Lokeren latere vicekampioen Club Brugge met 1-4, na goals van onder meer Versavel en M'Buyu. Die laatste scoorde ook twee keer tegen Standard Luik, een duel dat de Waaslanders met 1-2 wonnen. Lokeren sloot het seizoen uiteindelijk af als vierde, waardoor de club voor het eerst sinds 1982 nog eens mocht deelnemen aan de UEFA Cup.
Charleroi Na het uitstekende seizoen maakte Anthuenis de overstap naar Sporting Charleroi, waar hij opnieuw verenigd werd met Raymond Mommens. Onder leiding van de Lokeraar eindigden de Zebra's in het seizoen 1987/88 opnieuw veilig in de middenmoot. Anthuenis beschikte bij Charleroi over talentvolle spelers als Philippe Albert en Dante Brogno en kon soms verrassen in de topwedstrijden. Zo won Charleroi in december 1987 met 1-0 van RSC Anderlecht. Ook Club Brugge raakte in Charleroi niet verder dan een 1-1 gelijkspel.
Lokeren (II) Ondanks een probleemloos seizoen bij Charleroi keerde Anthuenis reeds in 1988 terug naar Lokeren. De club had er een slecht jaar opzitten en hoopte met de terugkeer van Anthuenis terug aan te sluiten bij de subtop. Maar de verhoopte kentering kwam er niet, mede doordat Lokeren tal van sterkhouders was kwijtgeraakt. De Waaslanders vielen onder Anthuenis twee jaar op rij uit de top 10. De club kwam niet meer in aanmerking voor Europees voetbal en kende enkele kleurloze seizoenen. Sterker nog, in het seizoen 1992/93 zakten de Waaslanders nog dieper weg. Anthuenis en zijn assistent Jozef Vacenovsky zagen hoe hun team er amper in slaagde te scoren. Eind januari 1993 werd de 49-jarige trainer aan de deur gezet en opgevolgd door Etienne D'Hondt. Lokeren sloot het seizoen af als voorlaatste en degradeerde naar tweede klasse.
Germinal Ekeren Lang werkloos was Anthuenis niet. Hij vond meteen onderdak bij Germinal Ekeren, waar hij Urbain Haesaert opvolgde. De gewezen trainer van Lokeren belandde met Germinal in de middenmoot en kende in tegenstelling tot een jaar eerder een rustig seizoen. Germinal bereikte in 1994 ook de halve finale van de beker, waarin het werd uitgeschakeld door Club Brugge.
Waregem Na een jaar bij de Antwerpse club zette Anthuenis een stap terug. KSV Waregem, dat in 1994 naar tweede klasse was gedegradeerd, trok hem aan als vervanger voor trainer Henk Houwaart. Onder leiding van Anthuenis, die bij de West-Vlaamse club over spelers als Souleymane Oulare en Francky Vandendriessche beschikte, werd Waregem in 1995 kampioen in tweede klasse. Na een jaar afwezigheid mocht Essevee opnieuw naar de hoogste afdeling, maar daarin schoten de West-Vlamingen opnieuw tekort. Waregem kende een moeilijke start en in september 1995, na een 5-1 nederlaag tegen KSK Beveren, werd Anthuenis ontslagen. De club raakte echter ook onder zijn opvolger André Van Maldeghem niet weg uit de degradatiezone.
Genk Anthuenis zelf belandde ook opnieuw in tweede klasse. Een maand na zijn ontslag bij Waregem tekende hij bij Racing Genk, waar hij de taken van Enver Alisic overnam. Anthuenis, die bij de Limburgse club onder meer beschikte over Branko Strupar, Jacky Peeters, Besnik Hasi en Domenico Olivieri, werd meteen vicekampioen met Genk, net achter zijn ex-club Lokeren. In de daaropvolgende eindronde toonde Genk zich de sterkste en dwong het de promotie naar eerste klasse af. Terwijl zijn vorige werkgever Waregem degradeerde, maakte Anthuenis dus zijn terugkeer in de hoogste afdeling. Bij Genk werd hij in die periode beschouwd als een vaderfiguur. Het leverde hem de bijnaam Papa op.
Voor het seizoen 1996/97 trok Genk enkele versterkingen aan. Onder meer Bart Goor en oude bekende Souleymane Oulare trokken naar het Thyl Gheyselinckstadion. De Ghanese aanvaller vormde bij Genk een gevaarlijk spitsenduo met Branko Strupar, die onder Anthuenis zijn grote doorbraak kende. De twee werden Anthuenis' belangrijkste troef en lagen mee aan de basis van het succes dat Genk vanaf dan kende. In 1998 veroverden de Limburgers, die ook verrassend vicekampioen werden, voor het eerst de beker. In de finale blikte Genk toenmalig landskampioen Club Brugge in met 4-0, na onder meer twee goals van Oulare. Een jaar later trok Genk de goede prestaties door. Het werd voor het eerst in de prille geschiedenis van de club kampioen en leverde met Strupar ook de Gouden Schoen af. Anthuenis zelf werd na afloop van het seizoen verkozen tot Trainer van het Jaar.
Anderlecht Royal Sporting Club Anderlecht droomt aan de vooravond van het seizoen 1999-2000 van een 25e landstitel, de vorige dateert al van 1995. 5 jaar zonder, er zat dus redelijk wat druk op. Om die droom te verwezenlijken haalt paars-wit succestrainer Aimé Anthuenis weg bij regerend kampioen Racing Genk. Door zijn manier van werken, door zijn optreden tijdens de wedstrijden langs de lijn, zijn contact met de spelers alsook door de uitslagen werd Aimé door iedereen aanvaard. Anderlecht investeert fors, bij Lokeren wordt de Tsjechische reus Jan Köller gekocht. Anderlecht walst vanaf het begin over zijn tegenstanders heen en pakt tegen Moeskroen, Beveren en Lierse vlotjes 9 op 9. De grootste verrassing is ongetwijfeld de uitschakeling van Anderlecht in de eerste ronde van de beker, thuis tegen godbetert tweedeklasser Ingelmunster na verlengingen. Mister Michel is van mening dat je af en toe een cadeautje moet geven. In het Gentse Ottenstadion op speeldag 14 geeft paars-wit een ware demonstratie, 0-3. De week daarna komt met titelverdediger Racing Genk, de ex-ploeg van Anthuenis, op bezoek. Anderlecht verliest. Anderlecht herstelt zich snel van deze opdoffer en speelt een week later 0-0 gelijk in de altijd beladen klassieker op Standard. Halfweg het kampioenschap zit Anderlecht, met 8 punten voorsprong op eerste achtervolger Lierse, op schema. Binnen de club wordt de aanpak van Anthuenis enorm geprezen. Door omstandigheden speelt Anderlecht in februari 2 keer tegen Club Brugge. De thuismatch, die ook al geprogrammeerd stond, eindigde op een 1-1 gelijkspel. De match in Brugge werd pas eind februari gespeeld, nadat ze twee keer was uitgesteld. 1 keer vanwege het slechte weer in december, maar daarvoor nog vanwege de vrees voor supportersrellen. Anderlecht speelt in Jan Breydel een draak van een wedstrijd, maar wint met 0-2. Door die zege kwam Anderlecht weer een stap dichter bij de titel. Standard volgde op 10 punten en Club Brugge al op 14. Paars-wit was van doelman tot spitsenduo een goed geoliede machine. Op 5 speeldagen van het einde telt Anderlecht 13 punten voorsprong op Club Brugge, dat inmiddels tweede staat, en trekt op zaterdag 8 april naar Westerlo. Daar waar het een jaar eerder met 6-0 was vernederd. Na 10 minuten trekt linksachter Didier Dheedene aan de handrem en paars-wit mag verder met 10. Het tienkoppig Anderlecht verliest met een forfaitscore in 't Kuipje. Voor de thuismatch tegen Gent stond iedereen op scherp. Scifo mag vrij koppen bij een corner en scoort, maar na de rust slaat de stemming om. Gent pakt de alsnog de drie punten dankzij de goals van Ole Martin Arst en Ivica Dragutinovic. Drie speeldagen voor het einde heeft Anderlecht nog 7 punten voorsprong op Club Brugge, dat op vrijdagavond op verplaatsing gaat naar Lierse, Anderlecht speelt zaterdag tegen Genk. Als Club verliest is Anderlecht voor de 25ste keer kampioen. In minuut 83 brengt Karel Snoeckx Lierse op voorsprong met een volley. Anderlecht was zo als gewoonlijk op afzondering in Grimbergen, de dag voor een wedstrijd. Aimé was bijgelovig en volgde de wedstrijd niet en bleef op zijn kamer, de spelersgroep beneden in de lounge. Na nog 6 minuten te spelen was het bibberen en beven in het afzonderingsoord. Er wordt feest gevierd tot in de vroege uurtjes, vandaag anno 2024 ondenkbaar. Ondanks de weinig uren slaap verpletterd de kersvers kampioen Racing Genk met 1-4. De 25ste landstitel in het jaar 2000, werkelijk uniek.
Rond de eeuwwisseling maakte het Anderlecht van Anthuenis het meeste indruk. De Brusselaars plaatsten zich in augustus 2000 voor de UEFA Champions League door in de laatste voorronde FC Porto uit te schakelen. In de groepsfase van het kampioenenbal verraste Anderlecht opnieuw. Paars-wit werd groepswinnaar in de groep van Manchester United, PSV en Dynamo Kiev. Zo versloeg het Manchester United in eigen huis met 2-1, na twee goals van Radzinski. Een ronde later belandde Anderlecht in de groep van titelverdediger Real Madrid, Lazio Roma en Leeds. Paars-wit won thuis van Real (2-0) en Lazio (1-0), maar werd uiteindelijk pas derde in zijn groep. In eigen land werd Anderlecht opnieuw kampioen. Anthuenis' volgde zichzelf voor de tweede keer op als Trainer van het Jaar.
Het seizoen 2001/02 kon Anderlecht niet meer stunten in de Champions League. Het pakte drie punten in de groep van Real Madrid, AS Roma en Lokomotiv Moskou en werd zo laatste. Ook in de competitie schoot Anderlecht ditmaal tekort. Paars-wit werd derde na Genk en Club Brugge. De dagen van Anthuenis, die Anderlecht niet meer zo wervelend kon laten spelen als enkele jaren eerder, leken geteld. Na het seizoen gingen de wegen van Anderlecht en Anthuenis uit elkaar.
Rode Duivels Op 29 juni 2002 tekende Anthuenis een contract voor 2,5 jaar bij de Koninklijke Belgische Voetbalbond (KBVB). De drievoudige Trainer van het Jaar volgde Robert Waseige op die enkele weken eerder al getekend had bij Standard. De Rode Duivels hadden er net het WK in Japan en Zuid-Korea opzitten toen Anthuenis het roer overnam. Hij probeerde zich met een nieuwe generatie Belgen te plaatsen voor EURO 2004. Zo haalde Anthuenis onder meer Thomas Buffel, Jelle Van Damme, Vincent Kompany en Anthony Vanden Borre bij de nationale ploeg.
EK-kwalificatie