Rytiodus is een geslacht van uitgestorven aquatische zoogdieren dat voorkwam in het Mioceen.
Naamgeving Édouard Lartet benoemde in 1866 de typesoort Rytiodus capgrandi. De geslachtsnaam betekent "rimpeltand". De soortaanduiding eert de amateurpaleontoloog Jean-Jacques Capgrand, die de fossielen, slagtanden en ribben, in 1864 opgroef bij Sos, in de Lot-et-Garonne. Eugène Delfortrie vond een compleet skelet in 1880.
Rytiodus heali werd in 2011 benoemd door Daryl Domning en Silvia Sorbi. De soortaanduiding eert Geoffrey J. Heal, welke de Libische fossielen beschreef in zijn dissertatie uit 1973.
Beschrijving Rytiodus kon een lengte van zes meter bereiken. Dit enorme, logge dier was een voorloper van de doejong en had een glad lichaam. De voorpoten waren vervangen door peddels en de achterpoten waren helemaal verdwenen. Aan de achterzijde van het lichaam bevond zich een horizontaal geplaatste staart met vinnen, die met een op- en neergaande beweging voor de voortbeweging zorgde. De zware botten zorgden ervoor, dat het dier gemakkelijk kon duiken.
Levenswijze Met zijn afgeplatte snuit graasde het dier in ondiepten langs de kust naar wieren en zeegras, die het met zijn in de bovenkaak staande slagtanden uit de grond loswroette.
Vondsten Resten van dit dier werden gevonden in Frankrijk.
Categorie:Uitgestorven zeekoeien Categorie:Mioceen