Thomashuxleya is een monotypisch geslacht van uitgestorven zoogdieren uit de Notangulata dat voorkwam van het Laat-Oligoceen tot het Midden-Mioceen, vernoemd naar de beroemde 19e-eeuwse bioloog Thomas Huxley.
Naamgeving Florentino Ameghino benoemde de typesoort Thomashuxleya rostrata, "uitgerust met een snuit". Een andere soort is T. externa. Later werden nog T. artuata en T. robusta benoemd.
Beschrijving Thomashuxleya was ongeveer honderddertig centimeter lang en woog naar schatting honderddertien kilogram, met een zwaar lichaam en sterke ledematen. D. Patterson, Bruce (€ 2012) "Bones, Clones, and Biomes: The History and Geography of Recent Neotropical Mammals" p.83 Zijn vrij grote schedel had vierenveertig tanden in zijn kaak, inclusief grote slagtanden die mogelijk zijn gebruikt om in de aarde rond te graven. Hij had vier tenen aan elke voet en liep waarschijnlijk als een moderne pekari. Het was een relatief algemeen dier, niet gespecialiseerd in een bepaalde manier van leven.
Levenswijze Zijn voedsel bestond waarschijnlijk uit plantenwortels en ander groenvoer, die het dier met zijn slagtanden uit de bodem loswroette. Het kan zijn dat het een omnivoor was.
Vondsten Er is een bijna compleet skelet van dit dier in een tentoonstelling in het American Museum of Natural History. Dit skelet werd ontdekt tijdens de Scarrit-expeditie naar Patagonië, Argentinië, die werd geleid door de paleontoloog George Gaylord Simpson. Fossielen van Thomashuxleya zijn gevonden in de Sarmientoformatie en de Casamayorformatie van Argentinië.
Categorie:Notoungulata Categorie:Oligoceen Categorie:Mioceen