De Spaanse zanger (Frans: ) is een schilderij van Édouard Manet uit 1860. Het staat ook bekend onder de naam De guitarrero. Dit was het eerste werk van de schilder dat werd toegelaten tot de Parijse salon en betekende het begin van zijn carrière. Sinds 1949 maakt het deel uit van de collectie van het Metropolitan Museum of Art in New York.
Voorstelling Nadat De absintdrinker was geweigerd voor de Salon van 1859, diende Manet twee jaar later een heel ander werk in. In de memoires van zijn vriend Antonin Proust valt te lezen dat de schilder hierover gezegd zou hebben: "Ik heb een type uit Parijs afgebeeld [...] uitgevoerd met de eenvoud die ik in [...] Velázquez heb gevonden. Het werd niet begrepen. Misschien zal het beter begrepen worden als ik een Spaans type schilder.""J'ai fait [...] un type de Paris, [...] en mettant dans l'exécution la naïveté du métier que j'ai retrouvée dans [...] Velázquez. On ne comprend pas. On comprendra peut-être mieux si je fais un type espagnol" geciteerd uit: Gary Tinterow & Geneviève Lacambre De Spaanse zanger sloot inderdaad veel beter aan bij de heersende smaak en oogstte succes op de Salon. Aanvankelijk had het een ongunstige plaats, hoog aan de muur, maar door de positieve reacties kreeg het een betere plek en werd na afloop onderscheiden met een eervolle vermelding.
Op het schilderij is een mannelijk model te zien, dat een gitaar in zijn handen houdt en op een groene bank zit. Dat het hier niet om een echte gitaarspeler gaat blijkt onmiddellijk uit het feit dat de gitaar opgespannen is voor een rechtshandige speler, terwijl het model linkshandig is. Ook de kleding en de andere rekwisieten kwamen uit Manets atelier en zouden in andere schilderijen opnieuw opduiken, bijvoorbeeld in Victorine Meurent in het kostuum van een espada en Jongeman in het kostuum van een majo. De invloed van Velázquez komt duidelijk naar voren in de sober uitgevoerde achtergrond, met slechts een klein kleurverschil tussen de vloer en de achterwand. Ook in het kleine stilleven rechts op de voorgrond kan de Spaanse meester herkend worden. Volgens Antonin Proust noemde Manet zelf ook Frans Hals als een bron van inspiratie.
Tot de bewonderaars van het werk behoorden de schilders Fantin-Latour, Legros en Carolus-Duran. Zij gingen Manet zelfs in zijn atelier opzoeken en bevestigden daarmee zijn nieuw verworven status als leider van de moderne schilders. Ook de schrijver Théophile Gautier, wiens werken er mede voor hadden gezorgd dat Spanje zeer in de mode was gekomen, prees het realisme in het schilderij.
Herkomst januari 1872: de kunsthandelaar Durand-Ruel koopt het werk voor 3.000 Franse frank van de kunstenaar. 3 januari 1873: Jean-Baptiste Faure koopt het schilderij van Durand-Ruel voor 7.000 frank. 17 april 1906: terugverkocht aan Durand-Ruel voor 20.000 frank. 2 mei 1907: verkocht aan William Church Osborn, New York voor 150.000 frank. 1949: geschonken aan het Metropolitan Museum of Art.
Afbeeldingen
Literatuur (2012). Perspectives on Manet. Farnham: Ashgate p. 77 (1985). Impressionist and Post-Impressionist Paintings in The Metropolitan Museum of Art. New York: Metropolitan Museum of Art. pp. 24-25 (2003). Manet/Velázquez: The French Taste for Spanish Painting New York: Metropolitan Museum of Art p. 485
Externe links
Categorie:Werk van Édouard Manet Categorie:Schilderij in het Metropolitan Museum of Art Categorie:1860