thumb|The Man I Love, eerste 8 maten, tenorsaxofoon The Man I Love is een populair lied uit 1924 van George Gershwin, op tekst van zijn broer Ira, dat een bekende jazzstandard is geworden. Het was Gershwins favorietBohländer, Carlo. (2000) Reclams Jazzführer. Philipp Reclam. Stuttgart. en ook de Franse componist Maurice Ravel was erg gecharmeerd van het lied.Echenoz, Jean. (2007), p. 58 Ravel. (vert. Martin de Haan en Jan Pieter van der Sterre). De Geus. Breda.
Oorspronkelijk kwam het lied onder de titel “The Girl I Love" voor in de door Gershwin geschreven musical Lady, Be Good! uit 1924, een satire op de overheid. Het werd echter uit de show verwijderd, en onderging hetzelfde lot in de anti-oorlogssatire Strike Up the Band uit 1927. Het was daar dat het voor het eerst als "The Man I Love" werd opgevoerd. Na try-outs werd het in 1928 ook uit Ziegfelds Hollywoodmusical Rosalie geweerd. Niettemin is het zonder Broadway-succes ook een populair lied geworden.
Vorm Het lied is opgebouwd volgens de liedvorm A-A-B-A en heeft 32 maten, die ook wel eens verlengd worden naar 64 maten. Het meest kenmerkende aan het A-thema is de blue note, in dit geval de verlaagde septiem (zevende noot), die consequent in de eerste drie maten wordt gezongen of gespeeld.
De eerste vier maten van The Man I Love:
Bekende covers Een bekende cover van de song is Billie Holidays gezongen versie uit 1939, samen met haar 'soulmate', de saxofonist Lester Young. Ook Coleman Hawkins' opname uit 1943, eveneens op tenorsaxofoon, wordt door jazzliefhebbers bijzonder gewaardeerd.
Andere jazzmuzikanten die het lied gecoverd hebben zijn:
Ranking In de ranking van Jazzstandards.com, bepaald door het aantal jazzopnames door verschillende muzikanten, staat The Man I Love hoog genoteerd op plaats 18.The Man I Love of Jazzstandards.com
Categorie:Compositie van George Gershwin Categorie:Nummer van Ella Fitzgerald Categorie:Nummer van Billie Holiday Categorie:Jazzstandard Categorie:Nummer van Benny Goodman