Het Hercynische Woud was een oerbos dat in geschriften uit de klassieke oudheid voorkomt en te situeren valt ten oosten van de Rijn en ten noorden van de Donau. Onder anderen Julius Caesar (in De bello gallico), Tacitus en Titus Livius maakten melding van dit uitgestrekte woud dat in het gebied van de Germaanse stammen lag.
Hedendaagse historici gaan ervan uit dat gebieden in het huidige Duitsland als de Harz, het Zwarte Woud, het Odenwald, het Thüringerwoud en het Boheemse Woud deel uitmaakten van het Hercynische Woud. Op het gebied van reliëf zou het Hercynische Woud grotendeels te klasseren zijn als middelgebergte.
Hercynische bergen op de Maan De Duitse negentiende-eeuwse astronoom en selenograaf Johann Heinrich von Mädler had op diens eigen ontworpen maankaart de benaming 'Hercynii montes' toegevoegd aan de cirkelvormige randen van de door lava overspoelde inslagkraters Eddington, Russell, en Struve in het meest westelijke gebied van Oceanus Procellarum. De randen van deze kraters bevinden zich vanaf de aarde gezien dicht tegen de westnoordwestelijke rand van de maan, en geven daardoor de indruk bergketens te zijn. Amateurastronomen die Mädler's 'Hercynii montes' willen bestuderen kijken het best een paar dagen voor volle maan, als de ochtendterminator, de lokale zonsopkomst, zich ter hoogte van de groep kraters Eddington, Russell, en Struve bevindt. Ewen A. Whitaker, Mapping and Naming the Moon - a history of lunar cartography and nomenclature (Cambridge University Press, 1999) Antonín Rükl, Atlas of the Moon - Chart 17: Eddington-Russell-Struve.
Trivia Het uitgestrekte Hercynische Woud sprak tot de verbeelding bij de bevolking, gezien de sagen die de ronde doen over fabeldieren als het Hercynisch hert en de ercinee die er zouden leven. Het Hercynische Woud is de titel van een boek van de Nederlandse schrijfster Simone van der Vlugt uit 2005.
Zie ook Hercynische orogenese
Categorie:Bos in Duitsland