Myliobatis is een geslacht van roggen, dat fossiel bekend is vanaf het Paleoceen. Tegenwoordig leven er nog diverse soorten van dit geslacht uit de familie van de adelaarsroggen. De rog is ongeveer 150 cm lang.
De tanden zijn gerangschikt in een tandplaat in de onder- en bovenkaak en bestaan elk uit 7 rijen. De middelste rij is breed in de vorm van een zeshoek, zijn hexagonaal met een glad, enigszins convex, oraal oppervlak, waarop zich rimpelige vlakken bevinden aan de lip- en tongzijden. De drie rijen aan de zijkant zijn smal en hebben de vorm van zes-, vijf- of driehoek.
De rog leefde voornamelijk in warme, ondiepe wateren en voedde zich voornamelijk met weekdieren, kreeftachtigen en kleine vissen. Er zijn overal in de wereld fossielen van gevonden.
Soorten Het geslacht kent een aantal soorten waarvan er een is uitgestorven: Myliobatis aquila (Linnaeus, 1758) – Adelaarsrog Myliobatis australis Macleay, 1881 Myliobatis californica Gill, 1865 Myliobatis chilensis Philippi, 1893 Myliobatis freminvillii Lesueur, 1824 Myliobatis goodei Garman, 1885 Myliobatis hamlyni Ogilby, 1911 Myliobatis longirostris Applegate & Fitch, 1964 Myliobatis peruvianus Garman, 1913 Myliobatis ridens Ruocco, Lucifora, Díaz de Astarloa, Mabragaña & Delpiani, 2012 Myliobatis tenuicaudatus Hector, 1877 Myliobatis tobijei Bleeker, 1854
Uitgestorven † Myliobatis dixoni Agassiz, 1843
Categorie:Uitgestorven vissen Categorie:Adelaarsroggen