thumb|250px|Paul Breyne op de Grote Markt van Ieper. Paul J. G. Breyne (Ieper, 10 januari 1947) is een voormalig Belgisch politicus voor CD&V. Hij was gouverneur van de Vlaamse provincie West-Vlaanderen van 1 juni 1997 tot 1 februari 2012.
Levensloop Breyne groeide op in Ieper, in het slagersgezin van Gerard Breyne en Marie-Louise Christiaens met drie broers Pierre, Jan en Toon. In 1982, toen hij vijfendertig was, huwde hij met Anne Bulcke. Ze gingen wonen in de voormalige pastorie van Voormezele, een deelgemeente van Ieper, en kregen vijf kinderen.
Breyne doorliep de oude humaniora aan het Sint-Vincentiuscollege in Ieper en studeerde in 1969 af als doctor in de rechten en licentiaat in de politieke en sociale wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven. Van 1969 tot 1975 trad hij als juridisch adviseur in dienst op de studiedienst van de christelijke vakbond ACV, een functie die hij combineerde met het leraarschap aan de Sociale School in Heverlee.Paul Breyne: "Zoals destijds Dewael, ga ik beginnen met studeren, De Standaard, 9 februari 1988. In 1971 werd hij lid van het nationaal bureau van de CVP en hij was ook voorzitter van de CVP-jongeren in het arrondissement Ieper.Nieuwe kamerleden, De Standaard, 26 december 1978.
Van 1975 tot 1978 was Breyne actief als kabinetsmedewerker van twee CVP-ministers: eerst van 1975 tot 1977 op het kabinet van minister van Volksgezondheid Jos De Saeger en daarna van 1977 tot 1978 op dat van minister van Verkeerswezen Jos Chabert. In april 1977 was hij voor het eerst kandidaat bij de wetgevende verkiezingen als eerste opvolger op de CVP-lijst voor de Kamer van volksvertegenwoordigers in het arrondissement Ieper en toen het in december 1978 opnieuw verkiezingen waren, werd hij als lijsttrekker in deze kieskring effectief verkozen in de Kamer, waar hij bijna twintig jaar zetelde. Vanaf de verkiezingen van mei 1995 vertegenwoordigde Breyne het kiesarrondissement Veurne-Diksmuide-Oostende-Ieper. Hij bleef aan als volksvertegenwoordiger tot in mei 1997 en nam toen ontslag ten voordele van eerste opvolger Yves Leterme, zijn vroegere parlementaire medewerker die het in 2004 tot Vlaams minister-president en in 2008 tot federaal premier zou schoppen.
In de Kamer bekleedde Breyne van december 1985 tot februari 1988 en van december 1991 tot januari 1993 de functie van secretaris en van januari 1993 tot mei 1997 was hij quaestor. Daarnaast maakte hij deel uit van de commissies Algemene Zaken en Openbaar Ambt (1979), Nationale Opvoeding (1979), Tewerkstelling en Arbeid (1979), Binnenlandse Zaken, Algemene Zaken en Openbaar Ambt (1979-1987 en 1992-1997), Opvoeding, Wetenschapsbeleid en Cultuur (1979-1987), Justitie (1984-1985) en Herziening van de Grondwet (1989-1997). Van 1994 tot 1995 was Breyne secretaris en van 1995 tot 1997 ondervoorzitter van de commissie Binnenlandse Zaken, Algemene Zaken en Openbaar Ambt en van 1995 tot 1997 ondervoorzitter van de commissie Herziening van de Grondwet.
In de periode januari 1979-oktober 1980 zetelde hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd. Vanaf 21 oktober 1980 tot mei 1995 was hij lid van de Vlaamse Raad, de opvolger van de Cultuurraad en de voorloper van het huidige Vlaams Parlement. In de Vlaamse assemblees was Breyne van 1979 tot 1981 lid van de commissie Jeugdbeleid, Permanente Vorming en Sport (vanaf 1980 tevens bevoegd voor Toerisme) en van 1980 tot 1981 lid van de commissie Onderwijs en zetelde hij van 1982 tot 1987 in de commissie Culturele Aangelegenheden, vanaf 1985 de commissie Cultuur geheten, waarvan hij van 1986 tot 1987 voorzitter was. Van 1989 tot 1991 was Breyne dan weer actief in de commissie Binnenlandse Aangelegenheden en Openbaar Ambt en van 1989 tot 1995 was hij ten slotte lid van de commissie Huisvesting, Ruimtelijke Ordening en Landinrichting.
Schepen, minister en burgemeester In 1976 werd Breyne actief in de Ieperse gemeentepolitiek en in oktober van dat jaar werd hij verkozen tot gemeenteraadslid van de stad. Van 1977 tot 1982 was hij schepen van Ieper, bevoegd voor Onderwijs en Jeugd. In 1982 voerde hij de lijst van zijn partij aan. Een cumulverbod binnen de partij voor burgemeesters van gemeenten met meer dan 30.000 inwoners verhinderde echter dat hij burgemeester kon worden en hij werd vervolgens fractievoorzitter van de CVP in de gemeenteraad. Nadat het cumulverbod binnen de CVP werd versoepeld, werd Breyne begin 1995 alsnog burgemeester van Ieper. Hij bleef dit tot aan zijn benoeming als gouverneur in juni 1997. thumb|250px|Paul Breyne (midden) in Brugge op de tribune tijdens het voorbijtrekken van de Heilig-Bloedprocessie in 2007
In februari 1988 werd hij minister van Huisvesting in de Vlaamse Regering. Hij vervulde de functie tot in oktober van dat jaar. Een nationaal regeerakkoord voorzag in een proportioneel samengestelde regio-executieve waardoor de CVP portefeuilles moest inleveren en Breyne samen met zijn partijgenoot Jos Dupré uit de regering verdween.
Breyne zetelde tevens in de Nationale Schoolpactcommissie, werd lid van het directiecomité van de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij voor de Provincie West-Vlaanderen en was ondervoorzitter van de raad van bestuur van de Nationale Maatschappij voor Buurtspoorwegen.
Gouverneur Op 1 juni 1997 werd Breyne gouverneur van West-Vlaanderen en nam hij ontslag uit de gemeentepolitiek van Ieper en het Federaal Parlement. De Vlaamse regering verlaagde tijdens zijn ambtsperiode de leeftijdsgrens voor gouverneurs van 67 jaar naar 65. Aangenomen werd dat politieke motieven een rol speelden om een nieuwe gouverneur van een andere kleur in Limburg te benoemen. De leeftijdsgrens gold voor alle gouverneurs en toen Breyne op 10 januari 2012 de pensioenleeftijd bereikte, werd hij 1 februari 2012 opgevolgd door Vlaams volksvertegenwoordiger Carl Decaluwe, benoemd op 16 december 2011.
Commissaris-generaal herdenking Eerste Wereldoorlog In november 2011 wees de federale regering (voorgezeten door Yves Leterme) Breyne aan tot commissaris-generaal belast met de federale coördinatie van de plechtigheden voor de herdenking van de Eerste Wereldoorlog. Zijn officiële benoeming vond plaats in maart 2012 en hij bleef in functie tot in 2018.
In een eerste verklaring zei hij de juiste toon voor de herdenkingen te zoeken: Geen triomfalisme, niet te commercieel, geen wapengekletter. Op 15 oktober 2014 werd een nationale herdenkingsceremonie georganiseerd in aanwezigheid van de staats- en regeringsleiders van de betrokken landen. Evenementen vonden plaats in Brussel, Ieper en Luik. Tussen 2014 en 2018 werden culturele, artistieke, historische en wetenschappelijke projecten uitgewerkt volgens een meerjarig programma op federaal niveau, samen met de gewesten, de gemeenschappen en de buurlanden.
Op 24 juni 2017 werd in het bijzijn en onder grote belangstelling van Paul Breyne het Herdenkingsmonument "Bloemen tegen het vergeten" onthuld, nabij het Lange Max Museum.
Onderscheidingen 1999: Grootofficier in de Leopoldsorde, door koning Albert.Numac:1999000530 2019: Grootkruis in de Kroonorde, door koning Filip.Numac:2019202024 2019: Honorary Officer of the Most Excellent Order of the British Empire.
Literatuur Krant van West-Vlaanderen, 16 december 2011, blz. 8-11.
Externe link Biografische fiche Paul Breyne op website Vlaams Parlement
Categorie:Burgemeester van Ieper Categorie:Schepen van Ieper Categorie:Minister in de Vlaamse regering Categorie:Belgisch volksvertegenwoordiger Categorie:Gouverneur van West-Vlaanderen Categorie:CD&V-politicus Categorie:Gemeenteraadslid van Ieper