Frankrijk is een van de landen die al sinds de eerste editie (1956) deelnemen aan het Eurovisiesongfestival. In totaal heeft Frankrijk nu 67 keer aan het liedjesfestijn deelgenomen. Alleen Duitsland (68 keer) deed vaker mee. Frankrijk is, als een van de vijf grote Eurovisielanden, altijd verzekerd van deelname aan de grote finale.
thumb|Jacqueline Boyer zorgde met Tom Pillibi voor de tweede Franse overwinning in 1960
De balans Frankrijk heeft in zijn lange songfestivalhistorie talloze successen gekend. De Fransen eindigden 40 keer bij de beste tien. Winnen deed Frankrijk in: 1958: André Claveau - Dors, mon amour 1960: Jacqueline Boyer - Tom Pillibi 1962: Isabelle Aubret - Un premier amour 1969: Frida Boccara - Un jour, un enfant 1977: Marie Myriam - L'oiseau et l'enfant
Naast de vijf zeges eindigde Frankrijk vijfmaal op de tweede plaats en zevenmaal op de derde plaats. De laatste jaren (met uitzondering van 2021) is het succes van het land afgenomen; waar de Fransen vier decennia lang successen vierden op het Eurovisiesongfestival, is het sinds de invoering van de televoting bergafwaarts gegaan met de Franse resultaten. Sinds 2003 komt Frankrijk er nauwelijks meer aan te pas, en eindigt het vrijwel keer op keer onopvallend ergens onderaan het scorebord. Bij de 57ste deelname in 2014 eindigde Frankrijk met de popgroep Twin Twin voor het eerst in de historie op de laatste plaats. Ondanks de tegenvallende resultaten bleef een Franse inzending nog nooit zonder punten.
Het songfestival op Franse bodem thumb|Het Palais des Festivals in Cannes ontving het songfestival in 1959 en 1961 Omdat Frankrijk vijfmaal het songfestival won, heeft het land ook vijfmaal het recht gehad om het songfestival te mogen organiseren. Toch heeft het songfestival slechts driemaal daadwerkelijk in Frankrijk plaatsgevonden: 1959: Palais des Festivals et des Congrès, Cannes Presentatie: Jacqueline Joubert 1961: Palais des Festivals et des Congrès, Cannes Presentatie: Jacqueline Joubert 1978: Palais des congrès de Paris, Parijs Presentatie: Denise Fabre en Léon Zitrone
In twee gevallen werd een Franse zege niet gevolgd door een songfestival op Franse bodem: Na het organiseren van de songfestivals van 1959 en 1961, won Frankrijk het songfestival in 1962 opnieuw. In 1963 kreeg het land daarom voor de derde keer in vijf jaar tijd de organisatie toegewezen. Dit werd voor de Fransen echter wat te gortig; vanwege de kosten werd er afstand van gedaan. De Britse omroep BBC nam de klus over, en organiseerde het songfestival in Londen. Ook in 1970 had het Eurovisiesongfestival in Frankrijk kunnen plaatsvinden. Het land was in 1969 een van de vier winnende landen geweest. Zowel de Fransen als de andere drie landen (Spanje, Nederland en het Verenigd Koninkrijk) wilden het songfestival wel organiseren. Door middel van loting ging het festival uiteindelijk naar Amsterdam.
Songfestivals zonder Frankrijk Frankrijk heeft praktisch altijd meegedaan aan het Eurovisiesongfestival. Slechts tweemaal was het land er niet bij: In 1974 zou Frankrijk in eerste instantie gewoon deelnemen aan het songfestival. Het land zou in Brighton vertegenwoordigd worden door zangeres Dani met het lied La vie à vingt-cinq ans. Vier dagen voordat het festival zou plaatsvinden, overleed echter onverwachts de Franse president Georges Pompidou, waarmee Frankrijk in rouw werd gedompeld. Deelname aan het Eurovisiesongfestival werd niet passend geacht, en het land trok zich op de valreep terug. In 1982 trok Frankrijk zich nogmaals terug, ditmaal echter op last van omroep TF1. De omroep was niet tevreden over de kwaliteit van het Eurovisiesongfestival; in een verklaring werd kritiek geleverd op "de afwezigheid van talent en de middelmatigheid van de nummers". Het festival werd bovendien "krankzinnig" en "een monument voor geleuter" genoemd. Na één jaar afwezigheid keerde Frankrijk in 1983 echter alweer terug naar het songfestival, nadat televisiezender Antenne 2 de klus had overgenomen.
Taal Ondanks dat er tussen 1973 en 1976 een vrije taalregel op het Eurovisiesongfestival bestond, die in 1999 heringevoerd werd, is Frankrijk vrijwel altijd trouw gebleven aan het Frans. Af en toe is er wel geëxperimenteerd met andere talen; zo werd de inzending van 1992 deels vertolkt in het Haïtiaans-Creools, de bijdrage van 1993 deels in het Corsicaans, en de inzending van 2004 deels in het Spaans. Slechts driemaal was er in een Franse inzending helemaal geen Frans te horen; het land werd in 1996 en in 2022 vertegenwoordigd door een lied in het Bretons, en in 2011 geheel in het Corsicaans.
Van de Engelse taal, waar de meeste deelnemende landen voor kiezen, moeten de Fransen doorgaans weinig hebben, al is het sporadisch wel voorgekomen in de Franse inzendingen. Voorbeelden hiervan zijn de inzendingen van 2001, 2007 en 2012. Maar waar deze liedjes echter toch grotendeels in het Frans werden gezongen, was het in 2008 juist andersom. De inzending van dat jaar, Divine van Sébastien Tellier, bevatte voornamelijk een Engelstalige tekst, waar in Frankrijk overigens veel kritiek op kwam en zelfs leidde tot vragen in het Franse parlement. Uiteindelijk werd Tellier ertoe bewogen zijn lied meer aan te passen naar het Frans.
Het Frans is van oudsher, net als het Engels, een officiële Eurovisietaal. De presentatoren van de show moeten het Frans machtig zijn. Landen die bij de puntentelling hun punten geven, mogen dit zowel in het Frans als in het Engels doen. De scores worden vervolgens door de presentator herhaald in de andere taal.
De jaren 50 en 60 thumb|left|André Claveau zorgde voor de eerste Franse songfestivalzege in 1958 Debuut en eerste zege Frankrijk maakte zijn debuut op het allereerste Eurovisiesongfestival in 1956, gehouden in de Zwitserse stad Lugano. Er mochten twee deelnemers worden afgevaardigd, en voor Frankrijk werden dit de zangeressen Mathé Altéry en Dany Dauberson. Zij zongen ieder een lied, respectievelijk Le temps perdu en Il est là. Onbekend is op welke plaatsen Frankrijk eindigde; behalve de winnaar (Zwitserland) zijn de resultaten van dit songfestival nooit bekendgemaakt.
Frankrijk groeide direct uit tot een zeer succesvol land op het Eurovisiesongfestival. Na een tweede plaats in 1957 met Paule Desjardins, sleepte zanger André Claveau bij het derde songfestival, in 1958 in Hilversum, de eerste Franse zege binnen met het nummer Dors, mon amour. Het was een spannende puntentelling, waarbij pas de laatste punten van Italië de doorslag gaven. De Zwitserse winnares van 1956, Lys Assia, werd tweede op 3 punten achterstand van Claveau. Door de zege werd het Eurovisiesongfestival een jaar later voor het eerst door Frankrijk georganiseerd, en wel in het Palais des Festivals in Cannes. Het gastland werd hierbij vertegenwoordigd door zanger Jean Philippe, die derde werd. Hij zou drie jaar later nog eens terugkeren op het songfestival, echter ditmaal voor Zwitserland.
Tweede en derde zege In 1960 was Frankrijk opnieuw de sterkste op het songfestival. Dit keer won het dankzij Tom Pillibi van Jacqueline Boyer. Boyer, die enige tijd de schoondochter was van Édith Piaf, kreeg in Londen 32 punten en zorgde ervoor dat het songfestival in 1961 weer terugkeerde naar Frankrijk. Ook deze keer was het zuidelijk gelegen Cannes het decor. Zanger Jean-Paul Mauric, zelf afkomstig uit de buurt van Cannes, eindigde hier op de vierde plaats met het lied Printemps, avril carillonne.
Een derde Franse overwinning volgde in 1962 in Luxemburg, dankzij Isabelle Aubret. Haar ballade Un premier amour vergaarde een score van 26 punten, dubbel zo veel als de nummer 2, Monaco. Omdat Frankrijk het echter niet zag zitten om het songfestival voor de derde keer binnen vijf jaar te organiseren, vond de jaarlijkse liedjeswedstrijd een jaar later plaats in Londen.
Na een vijfde plaats voor Alain Barrière in 1963, stuurde Frankrijk in 1964 zangeres Rachel naar het songfestival in Kopenhagen met het lied Le chant de Mallory, geschreven door hetzelfde team dat verantwoordelijk was geweest voor het winnende Tom Pillibi in 1960. Het belandde op de vierde plaats. In 1965 sleepte de van oorsprong Frans-Algerijnse zanger Guy Mardel met N'avoue jamais de derde plaats binnen.
Vierde zege Na de eerste tien jaar van het songfestival steeds bij de beste vijf te zijn geëindigd, maakte Frankrijk in 1966 een eerste misstap. Dat jaar wist de afgevaardigde Dominique Walter met zijn nummer Chez nous het Europese publiek niet te bekoren; het belandde met slechts 1 punt op de 16de plek. De teleurstelling onder de Fransen was groot, maar werd het volgende jaar alweer weggepoetst door Noëlle Cordier. Zij zong het lied Il doit faire beau là-bas naar de derde plaats en scoorde er een grote hit mee, die in Frankrijk nog altijd bekendstaat als een songfestivalklassieker. In 1968 wierpen de Fransen zich vervolgens weer in de strijd met Isabelle Aubret, van wie gehoopt werd dat zij haar overwinning van zes jaar eerder zou kunnen herhalen. Dit gebeurde niet; net als Cordier eindigde Aubret met 20 punten op de derde plaats. Winnen deed hierna wel Frida Boccara, die met haar lied Un jour, un enfant in 1969 naar het songfestival in Madrid was gekomen. Met een totaal van 18 punten zorgde zij voor de vierde Franse overwinning op het Eurovisiesongfestival. Deze zege moest echter wel gedeeld worden met Spanje, Nederland en het Verenigd Koninkrijk, die evenveel punten hadden behaald.
De jaren 70 en 80 thumb|left|200px|Guy Bonnet tijdens het songfestival in 1970 Guy Bonnet, die in 1968 verantwoordelijk was geweest voor het schrijven en componeren van de inzending van Isabelle Aubret, trad in 1970 zelf voor Frankrijk aan op het Eurovisiesongfestival. Hij werd vierde met het lied Marie-Blanche. Hierna kwam Frankrijk op het songfestival in een dipje terecht. In 1971 wist zanger Serge Lama nog net bij de beste tien te eindigen, maar dat lukte niet in 1972 en 1973, toen de zangeressen Betty Mars en Martine Clémenceau respectievelijk op de elfde en de vijftiende plaats strandden. In 1974 zag Frankrijk, vanwege het overlijden van president Georges Pompidou, zelfs helemaal af van deelname. De eigenlijke inzending van dat jaar, La vie à 25 ans van Dani, werd enkele dagen voor de wedstrijd teruggetrokken en het Eurovisiesongfestival van 1974 werd het eerste festival in de geschiedenis zonder Frankrijk.
Toen Frankrijk in 1975 terugkeerde op het songfestival, begon voor het land een nieuwe glorieperiode. Vijf jaar achter elkaar eindigden de Franse inzendingen bij de beste vier. In 1975 eindigde Nicole Rieu op de vierde plaats, en een jaar later zorgde Catherine Ferry voor een nog groter succes door tweede te worden met het lied Un, deux, trois. Ferry kreeg van ieder land punten en eindigde met een score van 147; zeventien punten te weinig om te kunnen zegevieren, maar tot op de dag van vandaag wel de hoogste score die Frankrijk ooit behaalde. Un, deux, trois groeide na het songfestival uit tot een grote hit in diverse Europese landen.
Vijfde zege thumb|Met Marie Myriam (hier in 2007) won Frankrijk in 1977 voor het laatst het songfestival Het hoogtepunt van de jaren 70 werd voor Frankrijk bereikt in 1977. Zangeres Marie Myriam trad in Londen aan met het liedje L'oiseau et l'enfant en schonk de Fransen een vijfde overwinning. Het werd voor Frankrijk voorlopig ook de laatste zege. Tot op de dag van vandaag heeft het land het Eurovisiesongfestival niet meer kunnen winnen.