De Iron Cove Bridge is een monumentale verkeersbrug die Victoria Road (A40) over Iron Cove leidt, tussen de voorsteden Drummoyne en Rozelle in Sydney. Iron Cove is een zijtak van de haven van Sydney (Port Jackson).
Eerste brug
De oorspronkelijke Iron Cove Bridge bestond uit negen smeedijzeren vakwerkliggers met elk een lengte van 38,5 meter. De brug werd in 1882 na vier jaar bouwtijd geopend. Samen met de opening van de eerste Gladesville Bridge het jaar ervoor, zorgde de opening van de brug voor een veervrije route voor het wegverkeer van Sydney via Drummoyne naar Ryde en vervolgens, in 1885, met de opening van de eerste Fig Tree Bridge over de Lane Cove River naar de North Shore.
De enige overblijfselen van de oorspronkelijke brug in Iron Cove zijn de zandstenen landhoofden. Deze lagen aan weerskanten van de baai, ongeveer 20 meter ten zuiden van de huidige brug. Het landhoofd aan de Drummoyne-zijde staat op de erfgoedlijst van de lokale overheid.
Hergebruik van brugcomponenten Toen de vervangende brug in 1955 werd geopend, onderhandelde Gordon Duff, de Shire-ingenieur voor Jemalong Shire Council (nu onderdeel van Forbes Shire), met het Department of Main Roads om de vakwerkliggers van de oorspronkelijke brug te kopen voor £18.000. Hij liet ze vervoeren naar Forbes, waar ze door Jemalong Shire werden hergebruikt om een aantal bruggen te bouwen. Wegens hun goede corrosiebestendigheid en de relatief lage luchtvochtigheid in het gebied, worden alle negen paren liggers van de brug uit 1882 nog steeds gebruikt in drie bruggen op landwegen in het district Forbes. De langste hiervan is de Bundaburrah Creek-brug op New Grenfell Road, 9 km ten zuidoosten van Forbes, waarvoor vijf van de negen paren liggers werden hergebruikt. Deze brug werd geopend in maart 1961. De Mafeking-brug over Back Creek aan Wirrinya Rd, 30 km ten zuiden van de Newell Hwy, gebruikte één paar vakwerkliggers. Deze brug werd medio 2023 echter vervangen door een nieuwe brug met twee overspanningen.
Huidige bruggen In 1939, vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, werd besloten de oorspronkelijke brug te vervangen. Het ontwerp begon in 1942, maar vanwege de Tweede Wereldoorlog kon de bouw door Hornibrook McKenzie Clarke Pty Ltd pas in 1947 beginnen. De brug werd officieel geopend door de heer J.J. Cahill, MLA, premier en minister van Koloniën van Nieuw-Zuid-Wales, op 30 juli 1955.
De Iron Cove Bridge, ontworpen door Laurie Challis van het NSW Department of Main Roads, is een indrukwekkende stalen vakwerkbrug. Het bestaat uit vier 18 meter lange aanloopoverspanningen met plaatliggers en zeven 52 meter lange stalen Pratt-vakwerkoverspanningen, met een totale lengte van 461,26 meter. Binnen de vakwerkoverspanningen bevinden zich vier rijstroken en de totale breedte van de weg is 13,7 meter tussen de stoepranden. Het wegdek bestaat uit een 127 millimeter dikke gewapend betonnen dekplaat met een inzetstuk voor tramsporen in het middengedeelte.
De brug heeft esthetisch opvallende pijlers en landhoofden die de Art Deco-stijl uit het interbellum weerspiegelen. Bovendien was het de laatste stalen vakwerkbrug die in New South Wales werd gebouwd waarbij klinknagels werden gebruikt voor veldverbindingen vóór de introductie van bouten met hoge sterkte.
De brug is oorspronkelijk gebouwd voor vier rijstroken, maar later werd er aan de zuidwestzijde van de brug een vijfde rijstrook toegevoegd, vrijdragend buiten de spanten, waardoor het verkeer over de gehele lengte van de brug op de rijstrook moest blijven. Tot de brugverdubbeling in 2011 werd voltooid, bestond de standaardconfiguratie uit drie rijstroken richting het westen en twee rijstroken richting het oosten. Tijdens de ochtendspits werden twee rijstroken richting het westen en drie rijstroken richting het oosten gebruikt.
Brugduplicatie
In april 2009 keurde de regering van Nieuw-Zuid-Wales plannen goed om een tweede brug over Iron Cove te bouwen als onderdeel van de Inner West Busway langs Victoria Road.
Tijdens de voorstelfase waren er felle protesten tegen de bouw van de duplicaatbrug door lokale bewoners en beide lokale raden van de stad Canada Bay (Drummoyne-kant) en Leichhardt (Rozelle-kant). Lokale bewoners in zowel Drummoyne als Rozelle vormden de Victoria Road Community en organiseerden publieke demonstraties, waarvan de laatste op 29 maart 2009 meer dan 3000 protestmarsanten aantrok. De tegenstand tegen de nieuwe brug was gebaseerd op onafhankelijke evaluaties die concludeerden dat er slechts lichte verbeteringen zouden zijn in de verkeersopstoppingen richting de stad op Victoria Road tijdens de spits, terwijl de lokale congestie zou verergeren. Bovendien zou het parklandschap aan beide zijden van de nieuwe brug worden verminderd en onafhankelijke milieustudies toonden aan dat het lokale milieu nadelig zou worden beïnvloed door de bouw van de nieuwe brug. [ bronvermelding nodig ]
De werkzaamheden aan de duplicaatbrug begonnen in juli 2009 en de brug werd op 28 januari 2011 laat voor het verkeer geopend. De nieuwe brug werd gebouwd aan de westkant van de brug uit 1955 en heeft drie rijstroken richting het westen, waarvan één rijstrook is aangewezen als busbaan voor de ochtendspits. Er is ook een ongelijkvloers gedeeld voetpad en fietspad aan de westkant van de nieuwe brug van 4,3 meter breed, die aansluit op zowel The Bay Run als Victoria Road. De brug uit 1955 heeft nu drie rijstroken richting de stad en een 24-uurs busbaan. De extra rijstrook buiten de brugsteunen uit 1955 is gesloten en wordt nu alleen nog gebruikt voor onderhoud.
Referenties
Verder lezen
Externe links Wegen- en verkeersautoriteit, Nieuw-Zuid-Wales Inner West Busway (RTA) Duplicatievoorstel (RTA) Lokale afbeeldingen op InnerWest ImageBank Lokale historische collectie, Leichhardt Council Victoria Road Gemeenschapscomité Inc
Categorie:Wikipedia:Pagina's met vertalingen die niet zijn nagekeken Categorie:Bouwwerk in Sydney Categorie:Brug in Australië Categorie:Verkeer en vervoer in Sydney