De gemengde bossen van het Pindosgebergte (Engels: Pindus Mountains mixed forests) vormen een ecoregio in Zuidoost-Europa. De ecoregio is onderdeel van de WNF-bioom mediterrane bossen, bosland en struwelen.
Geografie en klimaat De gemengde bossen van het Pindosgebergte liggen in de montane delen van de zuidelijke Balkan in het brede hoogtebereik boven 300-500 m. Ze bedekken Taigetos op de Peloponnesos in het zuiden, komen voor in de bergketens van Centraal-Griekenland, West-Macedonië en Epirus (inclusief het Pindosgebergte), Oost-Albanië en het zuidwestelijke deel van Noord-Macedonië, strekken zich uit tot de vallei van de Drin in het noorden en beslaan 39.500 km in de drie landen.
De ecoregio is ingesloten door land en wordt omringd door de sclerofylle en gemengde bossen van de Egeïsche Zee en West-Turkije (in Griekenland), de loofbossen van Illyrië (in Griekenland en Albanië), de gemengde bossen van de Dinarische Alpen (in Albanië ten noorden van de Drin) en de gemengde bossen van de Balkan (in Kosovo, Noord-Macedonië en Griekenland).
Het klimaat van de ecoregio is meestal een mediterraan klimaat van Köppen met hete zomers (Csa).
Flora Door het grote hoogtebereik van deze ecoregio zijn de hoogste hoogten (boven 1.000-1.400 m) bedekt met naaldbossen, terwijl lager een gemengde loofboomzone voorkomt. De naaldbossen worden gedomineerd door zwarte den (Pinus nigra subsp. nigra var. pallasiana), Bosnische den (Pinus heldreichii), Macedonische den (Pinus peuce), Griekse zilverspar (Abies cephalonica), gewone zilverspar (Abies alba) en Bulgaarse spar ((Abies borisii-regis), met bladverliezende beuken in het noorden. Juniperus foetidissima komt veel voor in de buurt van de boomgrens. De dominante soorten op de lager gelegen delen zijn opmerkelijk divers, waaronder witte paardenkastanje (Aesculus hippocastanum) (op vochtigere plaatsen) en verschillende loofeiken (Quercus frainetto, donzige eik, moseik, Quercus trojana, wintereik). Wintergroene eiken, voornamelijk hulsteik, steeneik, en andere mediterrane sclerofylle struiksoorten zijn overvloedig aanwezig op droge en rotsachtige zuidhellingen.
Plantengeografisch gezien wordt de ecoregio gedeeld door de Oost-Mediterrane provincie van het Middellandse Zeegebied en de Illyrische provincie van de Circumboreale regio binnen het Holarctische Koninkrijk (volgens Armen Tachtadzjan afbakening).
Fauna thumb|right|Kroeskoppelikaan op het Prespameer De ecoregio herbergt een grote fauna-diversiteit, vooral wat vogels betreft. Er zijn verschillende Important Bird Areas in de regio en verschillende soorten van Europees belang. Het Prespameer herbergen een verbazingwekkend vogelleven. Dit gebied omvat grote broedkolonies van reigers, lepelaars en zilverreigers. De populatie kroeskoppelikanen bij Prespa is een van de weinige kolonies in Europa.
De bruine beer (Ursus arctos) is nog steeds in aanzienlijke mate aanwezig in het gebied. Andere belangrijke bedreigde grote zoogdieren in de ecoregio zijn de wolf (Canis lupus) en de goudjakhals (Canis aureus).
Beschermde gebieden Een deel van het park is beschermd via nationale parken, waaronder: Nationaal park Chelmos-Vouraikos, Griekenland Nationaal park Noord-Pindos, Griekenland Nationaal park Oeta, Griekenland Nationaal park Olympos, Griekenland Nationaal park Parnassos, Griekenland Nationaal park Pindos, Griekenland Nationaal park Prespa, Griekenland Nationaal park Vikos-Aoös, Griekenland Nationaal park Tzoumerka, Acheloösvallei, Agrafa en Meteora, Griekenland Nationaal park Dajt, Albanië Nationaal park Lurë, Albanië Nationaal park Mali i Tomorrit, Albanië Nationaal park Galičica, Noord-Macedonië Nationaal park Pelister, Noord-Macedonië
Categorie:Ecoregio van Europa Categorie:Mediterrane bossen, bosland en struwelen