Het Operaplein is een van de bekendste pleinen in de hoofdstad van Turkije, Ankara. Het plein, dat in het district Altındağ ligt, bevindt zich aan de Atatürklaan. Vroeger bevonden zich in het gebied verschillende fabrieken, werkplaatsen en industrieterreinen. Dus was het ooit een van de industriële centra van de stad. Tegenwoordig huisvest het Operaplein het Operahuis van Ankara, het Gençlik Park, het PTT-museum en de Melike Hatun-moskee. In de loop der jaren is het Operaplein uitgegroeid tot een toeristische trekpleister van de stad. Daarbuiten wordt het gebied beschouwd als een kruispunt van meerdere wegennetwerken in de binnenstad.
Naam Toen de İncesu-beek na de aanleg van recreatieve voorzieningen nog niet met asfalt was overdekt, fungeerde het plein als een gebied waar oude paarden op sterven na dood werden achtergelaten. Hierdoor kreeg het plein de naam "Hergele Meydanı" (kuddeplein in het Turks). Nadat de kantoren van intercitybusmaatschappijen naar dit plein waren verhuisd, werd de naam gewijzigd in "Hergelen" (letterlijk: iedereen in het Turks). Tijdens de eerste jaren van de Republiek was de brandweer van Ankara hier gevestigd, waardoor het plein bekendstond als "İtfaiye Meydanı" (letterlijk: brandweerplein). Inmiddels werd het Operahuis van Ankara geopend in het zuidwesten van het huidige plein, waarna het plein de naam Operaplein kreeg.
Geschiedenis Na de oprichting van de Republiek in 1923 begon Ankara een snel ordeningsproces en groeide de stad uit tot een stedelijke structuur met één centraal kerngebied tot in de jaren 1950. Tijdens dit proces werden alle cultuur- en amusementsvoorzieningen, overheidsgebouwen, banken en accommodatiefaciliteiten geconcentreerd binnen de grenzen van de huidige Ulus-wijk. Omdat Ankara niet alleen de hoofdstad was, maar tevens als voorbeeld diende voor andere jonge steden van de Republiek, werden ruimtelijke ordenings en ontwikkelingsplannen met grote zorg opgesteld. Later werden de plannen van Lörcher en Jansen consequent toegepast als een samenhangende ideologische visie. Binnen deze plannen werden vier pleinen —Hakimiyet-i Milliye, Sıhhiye, Zafer en Cumhuriyet— ontworpen langs de Atatürklaan, die als een stedelijke slagader door de stad loopt. In tegenstelling tot deze zorgvuldig geplande publieke ruimten ontstond het Operaplein eerder toevallig.
Vanaf de jaren 1930 nam het kerngebied van Ulus geleidelijk aan af, terwijl "Yeni Şehir" in de nabijheid van Sıhhiye aan betekenis won. Dankzij alternatieve amusementsvoorzieningen en de opening van nieuwe cafés en restaurants langs de Atatürklaan verschoof de bevolkingsdichtheid geleidelijk in zuidelijke richting. Met de opening van het Kleine Theater, de bouw van het operagebouw en de herinrichting van het Gençlik Park —een belangrijk symbool van de vroege Republikeinse periode— ontstond een nieuw stedelijk centrum tussen Ulus en Sıhhiye. Aangezien dit gebied talrijke culturele gebouwen huisvestte en uitgroeide tot een kunstcentrum van die tijd, werd het bekend als het Operaplein.
Bron
Categorie:Verkeer en vervoer in Ankara