Schlesinger & Mayer was een warenhuis op South State Street 1 op de hoek van East Madison Street in Chicago, Illinois.
Geschiedenis links|miniatuur|267x267px|Decoraties ter ere van de 100e verjaardag van Abraham Lincoln in 1909. In 1871 vond in Chicago een grote brand plaats, waarna Leopold Schlesinger en David Mayer in 1872 besloten om een textielwinkel te openen. Ze ontmoetten elkaar toen ze vóór de brand in Chicago samenwerkten. Leopold Schlesinger was in 1862 vanuit Duitsland naar Chicago geëmigreerd, en David Mayer kwam in 1852 als baby naar de Verenigde Staten, eveneens vanuit Duitsland. In 1881 verhuisden Schlesinger en Mayer hun winkel met stoffen naar het Bowen Building, op de hoek van State Street en Madison. In 1890 huurden Schlesinger en Mayer de architecten Adler en Sullivan in om plannen te maken voor het verwijderen van de zolderverdieping van het Bowen Building en het toevoegen van twee verdiepingen aan de overkant van het Bowen Building en het aangrenzende vier verdiepingen tellende gebouw aan de zuidkant. De gevels werden aangepast aan de onderste verdiepingen van het gebouw en het gebouw werd wit geschilderd.
In 1892 huurden Schlesinger en Mayer opnieuw Adler en Sullivan in om het gebouw verder te verbouwen en een nieuwe ingang te bouwen op de hoek van State Street en Madison Street. In 1896 werd Sullivan, die niet langer met Adler samenwerkte, door Schlesinger en Mayer teruggevraagd om de voorgevel opnieuw te ontwerpen en twee verdiepingen toe te voegen aan het onlangs gehuurde vier verdiepingen tellende gebouw aan Wabash Avenue. Ook moest het gebouw worden verbonden met de winkel aan State Street. Dat is nooit gebeurd, omdat Schlesinger en Mayer van gedachten veranderden en er een gebouw van tien verdiepingen van wilden maken. Dat is ook nooit gebeurd. Uiteindelijk werd het wit geschilderd en werd er een brug toegevoegd die de tweede verdieping van het gebouw verbond met de verhoogde spoorlijn. In 1898 besloten Schlesinger en Mayer het oorspronkelijke gebouw aan de State en Madison te verwijderen en te vervangen door een nieuw gebouw, ontworpen door Sullivan. Sullivan had voor dit nieuwe gebouw zowel een negen- als een twaalfverdiepingenplan opgesteld. Uiteindelijk begonnen ze met een negen verdiepingen tellend gedeelte van het gebouw dat aan de kant van Madison Street werd gebouwd, naast het oorspronkelijke gedeelte van de renovaties van Adler en Sullivan.
In 1902 kwamen Schlesinger and Mayer terug naar Sullivan met de wens voor een gebouw van twintig verdiepingen op de hoek van State Street en Madison Street, maar uiteindelijk kozen ze voor de laatste twaalf verdiepingen. Het gedeelte aan Madison Street dat eerder was toegevoegd, kon de constructie van twaalf verdiepingen niet dragen en werd daarom ongewijzigd gelaten. Sullivan bedacht een driestappenplan om het nieuwe gebouw af te maken en Schlesinger en Mayer in staat te stellen hun bedrijf tijdens de kerstperiode te blijven runnen.
Het gebouw is opmerkelijk vanwege de stalen constructie, die een enorme toename van het raamoppervlak mogelijk maakte door middel van brede erkers, waardoor er maximaal daglicht in het interieur van het gebouw viel. Deze stalen constructie maakt gebruik van de post-en-latei-techniek om een sterk, licht en brandwerend stalen skelet te creëren. De buitenkant van het gebouw bestaat uit een raster van pijlers en spandrels die de post-en-latei-techniek onthullen die het gebouw ondersteunt. Het ontwerp was het eerste gebruik van wat later bekend zou worden als het Chicago-raam. Op straatniveau maakten de grote glasoppervlakken grotere displays van goederen mogelijk voor het voetgangersverkeer, waardoor het idee van een stoepetalage ontstond. Tussen de ramen bevonden zich stroken terracotta, ter vervanging van een eerder plan voor wit Georgia-marmer, om kosten en gewicht te besparen en vertragingen als gevolg van een staking van steenhouwers te voorkomen. Het ontwerp omvatte bronskleurig gietijzeren sierwerk boven de ronde toren. Het project omvatte ook een brandblussysteem met sprinklers, gevoed door een 12 m watertoren op het dak. links|miniatuur|304x304px|De noordwestelijke ingang van het gebouw Sullivan ontwierp de hoekingang zo dat deze zowel vanaf State Street als vanaf Madison Street zichtbaar was. De aantrekkelijke versiering boven de ingang zou de winkel een elegante en unieke uitstraling geven, wat belangrijk was voor de concurrentie met de omliggende winkels. Het gebouw is een van de klassieke bouwwerken van de Chicago School. De manier waarop deze techniek op de lagere verdiepingen van het gebouw werd toegepast, was zo verfijnd dat het gebruik van natuurlijk licht en schaduwen bijna de indruk wekte dat het gebouw op magische wijze boven de grond zweefde. De bovenste verdieping van de delen van het gebouw uit 1899 en 1904 was teruggeplaatst om een smalle loggia te creëren, bekroond door een ingewikkeld gedetailleerde kroonlijst die buiten de gevel van het gebouw uitstak. Deze werd rond 1948 verwijderd en de twaalfde verdieping werd opnieuw ontworpen om de lagere verdiepingen na te bootsen.
In november 1897 opende Schlesinger & Mayer een voetgangersbrug die de tweede verdieping verbond met het verhoogde treinstation Madison/Wabash erachter, wat tot veel controverse leidde. De stad had bevolen dat de werkzaamheden aan de brug op zaterdag 20 november moesten worden stopgezet, maar 's nachts voltooiden 200 arbeiders de brug in het geheim, en de volgende dag werd deze als een voldongen feit geopend. Het zou blijken dat de winkel daardoor van verre herkenbaar werd. Ook deze brug was bedekt met uitgebreid metaalwerk en gaf degenen die er gebruik van maakten een gevoel van bijzondere toegang.
Nadat de bouwwerkzaamheden waren afgerond raakte Schlesinger & Mayer in financiële problemen, waarna het in mei 1904 werd overgenomen door Harry Selfridge, de oprichter van het Londense Selfridges, het gebouw. Hij exploiteerde er korte tijd zijn winkel H.G. Selfridge & Co., met een feestelijke opening medio juni. Slechts twee maanden later, medio augustus 1904, verkocht hij de winkel echter aan Carson Pirie Scott.
In 1961 bouwde Carson, Pirie, Scott een aanbouw ten zuiden van het gebouw, waarmee 5.528 m² verkoopoppervlak werd toegevoegd.
In februari 2006 werd de eerste fase van een meerjarige restauratie van de bovenste gevel van het gebouw voltooid. Naast de reiniging werden de kroonlijst en de steunpilaren op de 12e verdieping opnieuw gemaakt. Een rapport uit 2001 schatte het budget voor deze renovatie op $ 68,9 miljoen.
In augustus 2006 kondigde Bon-Ton Stores Inc., het moederbedrijf van Carson, Pirie, Scott, aan dat het warenhuis in het gebouw na de kerstperiode van 2006 zou sluiten. Er werden geen onmiddellijke aankondigingen gedaan over wat er na de sluiting van het warenhuis in het gebouw zou komen. Na een uitverkoop sloot Carson's in februari 2007.
Het 87.695 grootte gebouwencomplex van drie gebouwen, nu omgedoopt tot het Sullivan Center, is momenteel eigendom van Madison Capital, een particulier vastgoedbedrijf gevestigd in New York City. rechts|miniatuur|325x325px|Detail van de luifel aan de noordgevel van het gebouw In 2008 begon een tweede renovatieproject van het decoratieve ijzerwerk op de onderste drie verdiepingen. Dit omvatte de gevel aan State Street en de achterzijde van het gebouw, die uitkijkt op Wabash Avenue. Een deel van de financiering voor deze renovatie werd verzorgd door de stad Chicago. De gevel aan Wabash Avenue werd in augustus 2009 voltooid en de werkzaamheden aan State Street eind 2010.
Categorie:Wolkenkrabber in Chicago Categorie:Voormalig Amerikaans warenhuis