El Charro was een Italiaans modemerk, opgericht in 1974. Begin jaren 1990 werd het merk verkocht. Het is anno 2023 een geregistreerd handelsmerk. Het merklogo bestaat uit de stilering van een roos met de naam el Charro in Futura Black-blokletters.
Geschiedenis
De vroege jaren In 1966 begon Marcello Murzilli als zoon van een fabrikant van papieren tassen, met het importeren van vrijetijdskleding uit de Verenigde Staten en Mexico, die hij doorverkocht in een themawinkel in de via San Giacomo in Rome. El Charro werd in 1974 als bedrijf opgericht. De eerste successen werden al halverwege de jaren 1970 behaald, toen het alleen nog maar ging om de import van laarzen en riemen uit de Verenigde Staten.
Het succes Het bedrijf versterkte begin jaren tachtig het merk, de distributie en promotie ervan. En dit is het decennium dat verder succes markeert voor de producten van Murzilli, nu geïdentificeerd met het El Charro-logo. Sterker nog, samen met andere kledingartikelen en merken zoals gewatteerde jassen van Ciesse Piumini, Moncler en Henry Lloyd, jeans van onder meer Armani, Levi's, Avirex en Stone Island, sweatshirts van en de El Charro-kledingstukken werden - mede dankzij een zorgvuldige reclamemarketingcampagne - door de jeugd, die begin jaren 1980 in Milaan geboren was (de zogenaamde paninari) gekozen als onderscheidende kleding.
De strategie van het bedrijf is eigenaardig voor deze tijd: het produceert de kledingstukken niet rechtstreeks, maar importeert ze, zoals al sinds de oprichting het geval is, uit het buitenland. Om aan de vraag naar nieuwe soorten kleding te voldoen, gaf het bedrijf daarnaast licenties voor het merk aan externe bedrijven. Dit is het geval bij CMF Trading (gewijd aan de productie van kleding) - waar jeans worden ontworpen door Francardo; van Bros voor leren artikelen, Leone uit Florence voor koffers en Worker's uit Genua (voor schoenen ). Vervolgens werd tussen El Charro en CMF Trading een nieuw bedrijf opgericht, Schott Italy, dat sportkleding produceert en Schott-jassen importeert.
In de jaren 1980 zette de groei zich voort, maar met kleibnere stijgingen, vooral als gevolg van financiële en productieonevenwichtigheden en veranderingen in de publieke smaak. Tot dan toe waren de economische resultaten indrukwekkend: de omzet in 1984 bedroeg 5 miljard lire, die in 1985 15 miljard lire, dankzij de verkoop van laarzen en riemen geproduceerd of geïmporteerd door Bros uit Rome. In 1986 wijdde het bedrijf zich ook aan de productie van jeans met het merk El Charro-roos en geproduceerd door CMF Trading uit Gallarate van de families Caravatti, Francardo en Viganò. De omzet steeg naar 25 miljard lire; 10 miljard aan kleding en 15 miljard aan laarzen en riemen. In 1987 steeg het tot 70 miljard lire, wat bijna allemaal op de Italiaanse markt werd verkregen en nog steeds grotendeels afhankelijk was van Bros. 30 miljard lire van de omzet werd gerealiseerd door CMF Trading. In de tweede helft van het decennium, met de afname van genderstereotypen in de mode, zette het management van het bedrijf zich in voor een lastige herpositionering van het merk in het casual segment. Vanuit marketingoogpunt werd een lijn genaamd "Beauty Brothers" geïntroduceerd; de reclames, die een meer chique Amerika uitstraalden, werden ook opgenomen door de broers van acteur Matt Dillon, onder regie van Bruce Weber. De strategische keuze van het bedrijf was om minder de nadruk te leggen op de verkoop van westernlaarzen en riemen met studs, en tegelijkertijd het aanbod van jeans, jassen, T-shirts en kleding te vergroten. Tegelijkertijd vond er een reorganisatie van het bedrijf plaats, met een nieuwe definitie van rollen en taken: El Charro was een bedrijf waarvan 50% van de aandelen in handen was van Marcello Murzilli en de andere 50% gelijk verdeeld is over de andere vijf broers, die ervoor kozen om de overeenkomsten met de licentiebedrijven van het merk El Charro die de producten leveren te herzien.
Aan het begin van de jaren 1980 waren er 33 El Charro-winkels in Italië en 7 in het buitenland, allemaal franchisevestigingen.
De overdracht van het merk In 1990 had El Charro een omzet van 82 miljard lire, waaraan nog eens 14 miljard werd toegevoegd door Schott Italy (leren jassen). De winst was niet langer bevredigend, zozeer zelfs dat het aantal winkels binnen twee jaar al was teruggebracht: 25 franchisevestigingen in Italië en nog eens 15 in het buitenland, van België tot Groot-Brittannië, van Frankrijk tot Japan. De producten werden echter nog steeds gedistribueerd via 1.150 eigen verkooppunten, verspreid over de hele wereld. De productie werd, in navolging van modehuizen, uitgebreid met parfums, horloges en schooltassen voor kinderen. In 1991 verliet Marcello Murzilli het bedrijf. In 1992 sloot El Charro een overeenkomst met Peugeot voor de personalisatie, uitsluitend voor de Italiaanse markt, van enkele exemplaren van de Peugeot 205 1.6 benzine, die de naam "Charro" kreeg: de aanpassingen die El Charro volgens de prijslijst van maart 1992 tot mei 1994 aan de auto zou laten uitvoeren, betroffen de bekleding van het interieur en enkele stickers.
In de jaren 1990 stortten de verkopen echter zo in dat het bedrijf - mede doordat het geen eigen productievestigingen had - geleidelijk aan productieorders stopzette, terwijl de licenties die vervolgens geleidelijk werden verkocht actief bleven. Het resultaat was - aanvankelijk - een verkoop van alleen de licenties voor specifieke producten (zoals kinderpyjama's). Vervolgens werd het hoofdmerk, samen met de resterende licenties, verkocht aan Meta Apparel uit Arezzo, die het op zijn beurt verkocht aan Bros Srl uit Latina.
De jaren 2000 In 2010 waren er geen monobrand-winkels meer en werden de producten alleen nog maar via een winkelnetwerk verkocht. In de Valdichiana Outlet Village in Foiano della Chiana in Arezzo was nog een outletwinkel. Het avontuur van Meta Apparel eindigde echter een paar jaar later. In de jaren daarop werden ernstige verliezen geleden, wat leidde tot het faillissement in 2013. De rechtbank van Arezzo liet de bezittingen van Meta Apparel veilen. De merken El Charro en Americanino werden verkocht voor € 960.000.
Verkoop van het merk De merkrechten werden vervolgens opgeknipt en verkocht aan andere bedrijven, waar Bros Srl de grootste en belangrijkste houder is van het merk, dat vandaag wordt gebruikt voor kleding en accessoires.
Categorie:Mode