Inès van den Kieboom (Oostende, 3 november 1930) is een Belgische autodidactische kunstschilder, die vooral bekendheid verwierf door haar figuratieve, bijna naïeve schilderijen op karton en hout. Ze brak op 92-jarige leeftijd onverwacht internationaal door, hoewel ze al sinds de jaren 1970 actief was als kunstenares. Van den Kieboom is afkomstig uit Oostende en woont in Antwerpen.

Biografie Jeugd en achtergrond Van den Kieboom werd geboren in een arbeidersgezin in Oostende. Haar ouders waren kunstminnend: haar moeder hield van opera en had een prachtige stem, en beide ouders waren fervente lezers. Haar zuster Lucrèce ("Lulu") was de moeder van de zanger Arno Hintjens. Van den Kieboom paste vaak op Arno tijdens zijn vroege kinderjaren en bleef een belangrijk figuur in zijn leven.

Begin van haar artistieke loopbaan Eind jaren 1960 begon Van den Kieboom te experimenteren met schilderen, geïnspireerd door het schildersmateriaal van haar schoonvader, René Maclot. Zij had nooit kunstonderwijs gevolgd en had geen eerdere ervaring met schilderen. Haar eerste echtgenoot, Guy Maclot, een beeldhouwer, gaf haar het advies om niet fotografisch te schilderen, met de opmerking: "Dan kun je beter een foto nemen." Deze raad heeft ze consequent opgevolgd en vormt een belangrijke basis voor haar latere stijl.

Haar vroege werk werd gewaardeerd door de artistieke vriendenkring van haar echtgenoot, maar Van den Kieboom weigerde aanvankelijk om haar schilderijen te verkopen of tentoon te stellen.

Vroege tentoonstellingen en principiële houding In 1975 nam Van den Kieboom onder de naam Inès Maclot deel aan een kunstwedstrijd in Knokke, georganiseerd door Jan Hoet. Bij de opening stelde ze vast dat de schilderijen van alle deelnemers kriskras door elkaar hingen. Hoet verdedigde dit als een bewuste keuze voor chaos, maar Van den Kieboom was hier niet mee akkoord. Ze liet haar werken voortijdig weghalen, een beslissing die haar principiële houding en artistieke integriteit illustreert.

Haar werk werd wel opgemerkt: ze kreeg een aanbieding om te exposeren in het Cooremetershuys op de Graslei in Gent. Hoewel ze één schilderij verkocht, hield ze na aftrek van kosten en commissie niets over en was ze bovendien een werk kwijt. Een latere, weinig succesvolle tentoonstelling in het Antwerpse toneelhuis ’t Appeltje, waar haar werken slechts een decoratieve functie kregen, deed haar besluiten nooit meer te exposeren. Desondanks bleef ze verder schilderen en objecten maken met lijm.

Carrière en stijl Van den Kieboom is een autodidact. Haar stijl is figuratief, met een naïeve inslag. Het advies van haar eerste echtgenoot, Guy Maclot, om niet fotografisch te schilderen, heeft haar stijl sterk beïnvloed. Ze schildert wat ze zich herinnert of tegenkomt in het dagelijks leven: familie, de stad, de natuur, reizen, voorwerpen, en bootjes als herinnering aan haar man, die actief was in de scheepvaart. Haar werk kenmerkt zich door eenvoud, herkenbaarheid, weinig details, en een vrije omgang met anatomische verhoudingen en perspectief.

Er is geen evolutie in haar stijl doorheen de jaren, maar haar techniek is wel aangepast aan haar leeftijd en gezondheid. Van den Kieboom werkte aanvankelijk met olieverf, maar schakelde om gezondheidsredenen over naar acrylverf. Ook grote formaten, die ze vroeger op de vloer schilderde, kan ze niet meer aan. Recent begon ze met krijt te werken, omdat dit gemakkelijker is vanuit haar zetel. Daarnaast maakt ze kleinere collages en beschilderde "kijkdoosjes", waarin ze de actualiteit verwerkt.

Doorbraak en erkenning In 2022 kreeg Van den Kieboom plotseling veel aandacht na een succesvolle tentoonstelling in Aboli Bibelot, een kunst- en antiekzaak in Antwerpen. Haar werk werd opgemerkt door galeriehouder Tim Van Laere, die haar uitnodigde voor groepstentoonstellingen en solotentoonstellingen in zijn galerie. Van den Kieboom nam deel aan de groepstentoonstelling Let's go in zijn galerie samen met onder andere Bram Demunter, Rinus Van de Velde, Ben Sledsens, Dennis Tyfus, Kati Heck, Jonathan Meese en de overleden kunstenaars Franz West en Jean Dubuffet. Haar solotentoonstelling Le Temps des Cerises (2023), een verwijzing naar zowel Arno als het lievelingslied van haar moeder, was een groot succes, met onder andere Venus Williams als koper. Sindsdien is Van den Kieboom een gevierd figuur in de Belgische kunstwereld en wordt ze regelmatig gevraagd voor interviews en tentoonstellingen.

Tentoonstellingen 1975: Kunstwedstrijd in Knokke, georganiseerd door Jan Hoet 2022: Verveling in 'Aards Paradijs - Aboli Bibelot, Antwerpen 2022: Let's go - Tim Van Laere Gallery, Antwerpen 2023: Le Temps des Cerises - Tim Van Laere Gallery, Antwerpen 2025: To Live is to fly - Tim Van Laere Gallery, Antwerpen

Persoonlijk leven Van den Kieboom was getrouwd met de Antwerpse beeldhouwer Guy Maclot, met wie ze twee kinderen kreeg: Petra en Fiona. Na hun scheiding in 1977 leerde ze Paul Goris kennen, coördinator van reddingswerken voor de Unie van Redding- en Sleepdienst. Na zijn overlijden in 2007 en dat van haar dochter Fiona in 2008 stopte ze tijdelijk met schilderen. In 2015 keerde ze terug naar Antwerpen, waar ze sinds 2022 in een serviceflat woont. Van den Kieboom is de tante van zanger Arno Hintjens.

Radio Ze is de oudste gast ooit in het Radio 1-programma Touché. Biografie In 2025 verscheen haar biografie Alles overkomt mij, geschreven door Ingrid Vander Veken.

Externe links Officiële aankondiging solotentoonstelling 2025 Tim Van Laere Gallery

Categorie:Belgisch kunstschilder