De Heineken Zesdaagse 1987 in het marathonschaatsen werd gehouden van 7 december tot en met 12 december. De zes wedstrijden werden verreden op de Vechtsebanen in Utrecht, De Uithof in Den Haag, De Meent in Alkmaar, IJsstadion Drenthe in Assen, IJsstadion Stadspark in Groningen en Thialf in Heerenveen. Richard van Kempen werd de winnaar bij de mannen. Het zilver werd gewonnen door Lex Cazemier en het brons door Piet Kleine. Tineke Hoogendijk-Vossebelt werd de winnaar bij de vrouwen. Het zilver werd gewonnen door Lilian van Tol en het brons door Yvonne van der Ploeg.
Voorafgaand Er stond iedere dag een marathon op het programma. Van de zes wedstrijden telden de beste vijf resultaten mee voor het eindklassement. De KNSB koos voor deze opzet, omdat het niet voor iedere schaatser mogelijk zou zijn alle dagen deel te nemen. De finalewedstrijd was wel verplicht om in aanmerking te komen voor het algemeen klassement. Alle zes wedstrijden werden verreden over de traditionele marathonafstand van 42,195 kilometer (110 ronden).
De KNSB hanteerde voor het algemeen klassement een aangepaste samenstelling, waarbij de rijder met het grootste aantal afgelegde ronden als winnaar werd aangemerkt. Een winstronde woog hierbij zwaarder dan andere klasseringen. Deze wijziging werd mede doorgevoerd omdat in de vorige editie Gert Jakobs meer winstrondes behaalde dan enige andere rijder, maar desondanks het algemeen klassement niet wist te winnen. Deze regel zou ook volgend seizoen worden gehandeerd tijdens de KNSB Cup-wedstrijden.
Voorafgaand aan het toernooi stelde de organisatie strikte regels op om te voorkomen dat ploegentactiek de wedstrijd te veel zou beïnvloeden. Daarnaast werd het voor alle rijders verplicht gesteld om aan alle zes de wedstrijden deel te nemen en de finale werd op zaterdag gereden in plaats van op zondag. In de edities van 1983 en 1984 telden vier wedstrijden mee voor het algemeen klassement, terwijl in 1985 en 1986 vijf wedstrijden meetelden en deelname aan de laatste wedstrijd verplicht was. Het voortijdig staken van een wedstrijd, bijvoorbeeld wanneer een klassering buiten bereik was geraakt, werd eveneens verboden. In dat geval zou de achterstand in het algemeen klassement immers direct oplopen tot veertig of vijftig ronden.
De Jaap Edenbaan ontbrak als organisator van een Zesdaagse wedstrijd. Dit kwam doordat Amsterdam de laatste wedstrijd wilde organiseren, maar de organisatie hiermee niet akkoord ging. Thialf mocht de laatste wedstrijd organiseren, op aandringen van de sponsor. Amsterdam kreeg een andere dag aangeboden om het op woensdag of op donder dag te organiseren. De directeur Pil van de ijsbaan en ging hier niet mee akkoord. Hij wilde het ijs niet op een publieksavond beschikbaar laten stellen.
De winnaar van het algemeen klassement in 1983, Jos Pronk, nam niet deel aan deze wedstrijd vanwege een knieoperatie. Jan Kooiman probeerde, na een schaatsverwonding in zijn been waarvan hij herstellende was, aan de start te verschijnen van de Zesdaagse. Het lukte hem niet om tijdig te herstellen.
De vrouwen reden de eerste drie wedstrijden niet.
De zesdaagse was een populair evenement geworden. De belangstelling bij de schaatsers was zo groot, dat de organisatie een deelnamestop moest invoeren. Van de 180 aanmeldingen bij de veteranen werden zeventig rijders teleurgesteld. Aan de start op 7 december in Utrecht verschenen ruim tachtig A-rijders, 110 B-rijders en 110 veteranen. De vrouwen, veertig deelneemsters, reden weer een driedaagse.Nieuwe opzet van schaatszesdaagse. "Nieuwsblad van het Noorden". Groningen, 05-12-1987, p. 19. Geraadpleegd op Delpher op 30-01-2026, https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:011001029:mpeg21:p019
Het publiek bleef in grotere mate weg tijdens deze editie. Door het matige optreden van de rijders kwam de zesdaagse in negatieve publiciteit terecht, wat gevolgen had voor de bezoekersaantallen. Alleen in Heerenveen trok de wedstrijd nog circa 15.000 toeschouwers, wat het totale aantal enigszins verhoogde.
De zesdaagse trok 6.500 toeschouwers minder dan het voorgaande seizoen. In totaal waren er ongeveer 25.000 bezoekers aanwezig. Dit kwam mede doordat er op de tweede wedstrijd dag in Den Haag de wegen glad waren en de derde dag in Alkmaal de voetbal Bayer 04 Leverkusen tegen Feyenoord op de televisie was. Volgens de organisatie waren 25.000 toeschouwers noodzakelijk om quitte te spelen, waardoor het benodigde bezoekersaantal voor kostendekking nipt werd bereikt.
Kalender DatumIJsbaanWedstrijd7 december 1987Vechtsebanen (Utrecht)Heineken Zesdaagse 18 december 1987De Uithof (Den Haag)Heineken Zesdaagse 29 december 1987De Meent (Alkmaar)Heineken Zesdaagse 310 december 1987IJsstadion Drenthe (Assen)Heineken Zesdaagse 411 december 1987IJsstadion Stadspark (Groningen)Heineken Zesdaagse 512 december 1987Thialf (Heerenveen)Heineken Zesdaagse 6
Daguitslagen
Dag 1 Er waren 2.000 toeschouwers aanwezig.
Direct na de start probeerde Rik van der Hoorn een beslissing te forceren door in zijn eentje het peloton te dubbelen, wat hem echter niet lukte. Jos Niesten en Emiel Hopman meldden zich vervolgens aan het front. Na tweeëntwintig ronden brak het peloton in tweeën. Henri Ruitenberg, Richard van Kempen, Lex Cazemier, Klaas Vriend, Piet Kleine en Frits Schalij reden weg en wisten uiteindelijk een ronde voorsprong op het peloton te nemen. Jos Niesten wist tot twee keer toe de schade in de wedstrijd te herstellen, maar werd door tempoversnellingen van Yep Kramer teruggeroepen, omdat diens ploeggenoten Cazemier en Van Kempen in de kopgroep zaten.
Toen het peloton vijf ronden voor het einde de sprint aantrok, werd kort daarna de overwinning beslist. Van Kempen wist de wedstrijd te winnen door van kop af de sprint aan te trekken. Vriend kwam nog dichtbij met een minimale voorsprong, maar wist Van Kempen op de eindstreep niet te achterhalen en werd tweede. Cazemier eindigde als derde.
Albert Bakker was gevallen en Herbert Dijkstra was nog niet hersteld van de griep. Dirk Maarssen werd tijdens de wedstrijd gehinderd door een veiligheidsspeld van B-rijders die eerder hadden gereden en kon daardoor de wedstrijd niet uitrijden, waarmee hij zijn kansen op het algemeen klassement verloor.
Voorafgaand aan de wedstrijd zou de dweilmachine kiezelsteentjes over het ijs hebben verspreid, waardoor de rijders na verloop van tijd met botte schaatsen reden. Jan Eise Kromkamp verklaarde na afloop van de wedstrijd: "Je moet niet vragen hoe ik over de eindstreep ben gekomen. Ik heb de hele wedstrijd op één been gereden."
+ Mannen Nr. Rijder Land Richard van Kempen Klaas Vriend Lex Cazemier 4 Henri Ruitenberg 5 Frits Schalij 6 Piet Kleine 7 Andries Kasper 8 Ruud Christoffers 9 Oege Ferwerda 10 Jan Eise Kromkamp 11 Edward Hagen 12 Gert Jakobs 13 Piet Manden 14 Gerrit Molenaar 15 Helge Jasch 16 Frans Boon 17 Steven Zoon 18 Nanne Semplonius 19 Dries Klein 20 Jos Niesten
Dag 2 Er waren 1.000 toeschouwers aanwezig.
Tijdens de wedstrijd nam geen enkele rijder initiatief. Een serieuze ontsnappingspoging van Frans Biemond strandde uiteindelijk doordat Yep Kramer en Robert Vunderink in de aanval gingen. In het tweede deel van de wedstrijd reden Jos Niesten en Gert Jakobs actief mee in het peloton. Niesten kwam in de laatste ronde ten val, waardoor hij zich niet bij de beste twintig rijders van de dag kon plaatsen. Zeven ronden voor het einde leek het alsof Jakobs kon wegrijden van het peloton, maar hij werd uiteindelijk teruggehaald.
In de sprint hield Dries Klein de deur dicht voor zijn ploeggenoot Andries Kasper, waardoor Van Kempen zijn sprint niet op tijd kon inzetten. De wedstrijd werd beslist in een fotofinish, die in het voordeel van Kramer uitviel omdat hij de punt van zijn schaats een fractie eerder dan Van Kempen over de finishlijn drukte.
Bij de wedstrijd waren Chinese belangstellenden aanwezig, mede met het oog op het eerste officieuze wereldkampioenschap op natuurijs dat later dat jaar zou worden gehouden.
Dries van Wijhe was bij deze wedstrijd niet aanwezig vanwege familieomstandigheden. Herbert Dijkstra ontbrak voor de tweede achtereenvolgende dag omdat hij zich wilde sparen voor de 10.000 meterselectie voor de Olympische Winterspelen 1988.
+ Mannen Nr. Rijder Land Yep Kramer Richard van Kempen Andries Kasper 4 Oege Ferwerda 5 Jan Eise Kromkamp 6 Dirk Maarssen 7 Edward Hagen 8 Jan de Boer 9 Albert Bakker 10 Rein Jonker 11 Klaas Vriend 12 Dries Klein 13 Rick van der Hoorn 14 Jan Koning 15 Gerrit Molenaar 16 Fokko Veen 17 Theun Busser 18 Steven Zoon 19 Wout de Vries 20 Alex Janssen
Dag 3 Yep Kramer ging met nog zesendertig ronden te gaan weg uit het peloton. Elf ronden lang wist hij uit handen van het peloton te blijven. Zijn ploeggenoot Robert Vunderink probeerde intussen de achtervolgers op achterstand te houden, maar slaagde er niet in om zelf een ontsnapping te forceren. De voorsprong van Kramer bleek uiteindelijk niet meer dan een halve baan te bedragen.
Uiteindelijk bleek Kramer over een ijzersterke conditie te beschikken, aangezien hij zich later bij een nieuwe ontsnappingspoging wist aan te sluiten. Deze groep slaagde er echter niet in een ronde voorsprong te nemen, waardoor de zes rijders die in de eerste wedstrijd een ronde voorsprong hadden genomen nog steeds de leiding in het algemeen klassement behielden.
Kramer wist uiteindelijk de wedstrijd te winnen, maar nam ondanks zijn tweede overwinning nog niet de leiding in het algemeen klassement. Hij verklaarde dat zijn kansen op een ronde voorsprong groter zouden zijn op zwaarder ijs tijdens de komende drie wedstrijden.
+ Mannen Nr. Rijder Land Yep Kramer Jan Eise Kromkamp Jos Niesten 4 Edward Hagen 5 Oege Ferwerda 6 Jan Wedman 7 Klaas Vriend 8 Dirk Maarssen 9 Ruud Christoffers 10 Dries Klein 11 Henri Ruitenberg 12 Andries Kasper 13 Frans Boon 14 Richard van Kempen 15 Gerrit Molenaar 16 Piet de Boer 17 Albert Bakker 18 Steven Zoon 19 Piet Manden 20 Jan Bakker
Dag 4 Voorafgaand aan de wedstrijd hadden ruim dertig rijders de presentielijst niet ondertekend vanwege vermoeidheidsklachten.
Herbert Dijkstra en Jan Wedman probeerden een ronde voorsprong te nemen, maar deze poging mislukte. Na veertig ronden slaagden Jos Niesten en Jan Eise Kromkamp er wel in een ronde voorsprong te behalen. Nog voordat zij weer bij het peloton aansloten, deden zes andere rijders een poging om een ronde voorsprong te nemen: Piet Kleine, Erik van den Boogert, Oege Ferwerda, Edward Hagen, Lex Cazemier en Richard van Kempen. Ook zij slaagden hierin.
De acht rijders bleven tot de laatste ronde bij elkaar. Richard van Kempen won de sprint en was op de eindstreep een schaatslengte sneller dan Edward Hagen. Het was Van Kempens vierde overwinning van het seizoen en de twintigste uit zijn carrière. Voor Oege Ferwerda betekende de derde plaats zijn eerste podiumklassering in een wedstrijd van de Zesdaagse. Hij verklaarde na afloop dat het afsprinten iets is dat men moet leren en dat hij deze podiumplaats al weken voelde aankomen. De grootste rivaal van Van Kempen in het algemeen klassement, Yep Kramer, miste de slag om eveneens een ronde voorsprong te behalen.
Bij de vrouwen werd de wedstrijd gewonnen door Alida Pasveer. Tineke Hoogendijk-Vossebelt eindigde als tweede en Lilian van Tol werd derde.
+ Mannen Nr. Rijder Land Richard van Kempen Edward Hagen Oege Ferwerda 4 Jan Eise Kromkamp 5 Jos Niesten 6 Erik van den Boogert 7 Lex Cazemier 8 Piet Kleine 9 Robert Vunderink 10 Henri Ruitenberg 11 Klaas Vriend 12 Ruud Christoffers 13 Yep Kramer 14 Dirk Maarssen 15 Piet de Boer 16 Andries Kasper 17 Frans Boon 18 Frits Schalij 19 Jan Wedman 20 Dries Klein
+ Vrouwen Nr. Rijdster Land Alida Pasveer Tineke Hoogendijk-Vossebelt Lilian van Tol 4 Marja Wardenier-Adema
Dag 5 Er waren 3.000 toeschouwers aanwezig.