L'Indépendance belge, aanvankelijk gepubliceerd als L'Indépendant, was een Belgische liberale krant die in Brussel werd uitgegeven. De eerste uitgave verscheen op 6 februari 1831, de laatste op 13 mei 1940. De titel veranderde in 1843, maar de nummers bleven doorlopend.
Geschiedenis Het blad werd opgericht kort na de Belgische onafhankelijkheidsverklaring door Marcellin Faure en verwierf in het midden van de 19e eeuw een uitzonderlijke internationale reputatie. Samen met L'Étoile belge behoorde het in de periode voor 1870 tot de meest gelezen kranten van België en was het een belangrijk forum voor liberale en vrijhandelsgezinde ideeën.
Dankzij een uitgebreid netwerk van buitenlandse correspondenten en vroege samenwerking met Paul Julius Reuter en het persagentschap Reuters, speelde de krant een pioniersrol in internationale nieuwsverspreiding. Onder hoofdredacteuren als Léon Bérardi stond het blad bekend om zijn kritische houding tegenover het Tweede Franse Keizerrijk van Napoleon III en werd het herhaaldelijk verboden in Frankrijk. Tot de medewerkers behoorden onder meer Victor Hugo, Alexandre Dumas en Émile Deschanel.
Tegen het einde van de 19e eeuw raakte de krant in financiële moeilijkheden, maar ze werd door Ernest Solvay van een faillissement gered. Tijdens de Eerste Wereldoorlog verplaatste de krant haar kantoren achtereenvolgens naar Gent, Oostende, Folkestone en uiteindelijk Londen. In 1940 werd de uitgave definitief stopgezet na de Duitse inval. Het laatste hoofdredactionele tijdperk, onder René Hislaire, werd gekenmerkt door uitgesproken verzet tegen het nazisme en steun aan de Belgische regering in ballingschap.
Categorie:Voormalige Belgische Franstalige krant Categorie:Belgische liberale media