Piero Mannelli (San Romano, 8 augustus 1896 – Rome, 4 december 1972) was een Italiaanse officier en een Waffen-SS-Brigadeführer en Generalmajor in de Waffen-SS tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was de inspecteur van de werving van Italiaanse SS-vrijwilligers.

Biografie Op 8 augustus 1896 werd Piero Mannelli geboren in San Romano, wat toen in de provincie Florence lag (hedendaags provincie Pisa). Hij was de zoon van Vincenzo en Laura Corradini.

Eerste Wereldoorlog Vanaf 1915 tot 1918 diende Mannelli als Sottotenente in de Alpini (vrije vertaling: berginfanterie). En vocht aan het Italiaans front en het Isonzofront tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Interbellum Na het einde van de Eerste Wereldoorlog studeerde hij scheikunde aan de universiteit van Rome en behaalde in 1927 zijn diploma.Schulz 2008, p.110. Mannelli sloot zich bij Gabriele d'Annunzio aan, die probeerde Fiume onder Italiaans bestuur te brengen. En stichtte daar het Italiaans Regentschap Carnaro.

In oktober 1920 sloot hij zich aan bij de Nationaal-Fascistische Partij en werd secretaris van de fractie in San Romano. Mannelli behoorde tot de eerste fascisten die deelnamen aan de zogenaamde Mars op Rome eind oktober 1922, die ertoe leidde dat Benito Mussolini de macht greep in Italië.

Op 1 februari 1923 trad hij toe tot de Zwarthemden. En werd chef van het VII. Legione Antiaera. Op 24 mei 1930 werd Mannelli bevorderd tot Console en werd kort daarna benoemd tot commandant van het II. Alpina-Legione wat gestationeerd in Turijn was. In de jaren twintig en dertig bekleedde Mannelli als partizanenactivist verschillende prominente posities binnen de MVSN en het Koninklijk Italiaans Leger.

Van 1935 tot december 1936 nam hij deel aan de Tweede Italiaans-Ethiopische Oorlog, en werd Mannelli onderscheiden met zijn eerste Zilveren medaille voor Dapperheid. En vocht vervolgens in de Spaanse Burgeroorlog (waar hij driemaal gewond raakte), en werd onderscheiden met een tweede Zilveren medaille voor Dapperheid en een Bronzen medaille voor Dapperheid. Aan het einde van de Spaanse Burgeroorlog was Mannelli stafchef van de staf van een militair oefenterrein in Valladolid. In maart 1939 nam hij deel aan de Italiaanse invasie van Albanië. Mannelli keerde in mei 1939 terug naar Italië.

Tweede Wereldoorlog Op 15 juni 1940 werd hij stafofficier in de staf van het VI Legerkorps in Bologna. Mannelli werd als commandant van het MVSN-Legion naar Florence gecommandeerd. Na de oorlogsverklaring van Italië op 10 juni 1940 aan Engeland en Frankrijk, werd hij nanar het front van Albanië en Griekenland gestuurd als stafofficier van het VI Legerkorps.

In juni 1941 volgde zijn benoeming tot commandant van het MVSN-Legion in Benghazi in Libië. In oktober 1942 keerde hij terug naar Italië, waar hij de MVSN-universiteitsmilitie in Rome leidde.

Na de Italiaanse wapenstilstand en de oprichting van de Italiaanse Sociale Republiek medio september 1943 nam hij het commando over de Gruppo Battaglioni da Sbarco/MVSN in Toulon in Zuid- Frankrijk. Op 8 september 1943 keerde Mannelli terug naar Italië en stelde zich beschikbaar voor de Duitsers. Tegelijk werd hij bevorderd tot Console generale (brigadegeneraal) in de MVSN. Hij werd aangesteld als inspecteur voor de werving van Italiaanse vrijwilligers en ondernam een propagandatour onder de in Frankrijk wonende Italianen om steun te werven voor het nieuwe regime. Maar wegens vermeende onregelmatigheden in 1941 Libië, werd Mannelli tijdelijk gevangengezet. In januari 1944 meldde hij zich aan bij de Waffen-SS. Op 24 maart 1944 werd hij bevorderd tot Waffen-SS-Brigadeführer en Generalmajor in de Waffen-SS. Mannelli werd aangesteld als inspecteur voor de werving van SS-vrijwilligers in Italië, met zijn kantoor in het slot Torre de' Picenardi ten oosten van Cremona.Schulz 2008, p.112. Op 26 april 1945 trok Mannelli van Bergamo richting Como, maar zijn Italiaans-Duitse colonne werd bij Lipomo door partizanen tegengehouden. Die droegen hem weer op 29 april 1945 over aan het Britse leger en de "Capitano Adelmo" (pseudoniem van Mannelli) raakte in krijgsgevangenschap. Vandaar werd hij naar Piacenza overgebracht om in opdracht van de geallieerden te worden afgevoerd en gevangengezet.

Na de oorlog Mannelli werd veroordeeld tot lange gevangenisstraffen. Over het verdere verloop van zijn leven is niets bekend. Op 4 december 1972 stierf Mannelli in Rome.

Carrière Mannelli bekleedde verschillende rangen in zowel de Zwarthemden als Waffen-SS. De volgende tabel laat zien dat de bevorderingen niet synchroon liepen. Datums Koninklijk Italiaans Leger Zwarthemden Waffen-SS 1915 Vrijwilliger — — SottotenenteSchulz 2008, p.109. — — Tenente — — 24 mei 1930 — Console — 8 september 1943 — Console generale — 24 maart 1944 — — Waffen-SS-Brigadeführer en Generalmajor der Waffen-SS

Onderscheidingen Selectie: Zilveren medaille voor Dapperheid (3x) in 1936, 1938 en 1939 Bronzen medaille voor Dapperheid in 1939 Orde van Verdienste van de Duitse Adelaar, 2e Klasse met Ster Overwinningsmedaille (Italië)

Externe link derfreiwilligen.blogspot.com: korte bio over Mannelli.

Mannelli Mannelli Mannelli Mannelli Mannelli Mannelli Mannelli Mannelli