Emma Willard (geboren Hart) (Berlin, CT, 23 februari 1787 – Troy, NY, 15 april 1870) was een Amerikaanse voorvechtster van onderwijs voor vrouwen die haar leven daaraan wijdde. Ze werkte op verschillende scholen en richtte de eerste instelling voor hoger onderwijs voor vrouwen op in de Verenigde Staten: het Troy Female Seminary in Troy, New York. Dankzij het succes van deze school kon Willard door het hele land en naar het buitenland reizen om onderwijs voor vrouwen te promoten. Het seminarie werd in 1895 ter ere van haar omgedoopt tot de Emma Willard School.
Jonge jaren Emma Willard werd op 23 februari 1787 geboren in Berlin, Connecticut. Ze was het zestiende kind van de zeventien kinderen van Samuel Hart en zijn tweede vrouw Lydia Hinsdale Hart. Haar vader was een landbouwer die zijn kinderen aanmoedigde om te lezen en zelfstandig na te denken. Toen Willard nog jong was, merkte haar vader haar passie voor studeren. In die tijd kregen vrouwen alleen basisonderwijs, maar Emma werd betrokken bij familiediscussies over onderwerpen als politiek, filosofie en wiskunde; die toen voornamelijk mannelijke onderwerpen waren. In 1802, op vijftienjarige leeftijd, ging Willard naar haar eerste school in haar geboorteplaats Berlin. Ze maakte snel vorderingen zodat ze er slechts twee jaar later zelf mocht lesgeven. Willard nam in 1806 tijdelijk de leiding van de academie op zich.
Carrière
Onderwijshervormingen en het Middlebury Female Seminary In 1807 verliet Willard Berlin om voor korte tijd in Westfield, Massachusetts te werken, waarna zij een aanstelling aanvaardde bij een meisjesschool in Middlebury, Vermont. Tussen 1807 en 1809 was zij daar werkzaam als directrice. Ontevreden over het gangbare lesmateriaal opende zij in 1814, in haar eigen woning, een kostschool voor meisjes: het Middlebury Female Seminary. Geïnspireerd door de vakken die haar neef John Willard aan het Middlebury College volgde, streefde zij ernaar het curriculum voor vrouwen fundamenteel te verbeteren.
miniatuur|Emma Willard, circa 1860 Willard was ervan overtuigd dat vrouwen in staat waren tot het studeren van vakken zoals wiskunde en filosofie, in plaats van enkel de traditionele vaardigheden die op meisjesscholen werden onderwezen. Deze visie leidde tot haar inzet voor de eerste instelling voor hoger onderwijs voor vrouwen. In 1819 publiceerde zij haar ideeën in het pamflet "A Plan for Improving Female Education", dat zij presenteerde aan de wetgevende macht van New York. Hierin verwierp zij de heersende opvatting dat vrouwen geen wetenschappelijke of literaire opleiding nodig hadden. Deze conservatieve tijdgeest werd onder meer verwoord door Thomas Jefferson, die een jaar eerder in een brief stelde dat vrouwen beter geen romans konden lezen, die hij op enkele uitzonderingen na, als: "Een hoop rommel" beschouwde en dat zij: "Om dezelfde reden zich ook niet te veel met poëzie moesten inlaten".
Pleidooi voor gelijkwaardig onderwijs In haar toespraak voor de wetgevende macht bekritiseerde Willard de gebrekkige kwaliteit en beperkte omvang van het onderwijs voor meisjes in vergelijking met dat voor jongens. Zij stelde dat het toenmalige onderwijs: "Te exclusief gericht is geweest op het voorbereiden van vrouwen om de charmes van jeugd en schoonheid op een voordelige manier te etaleren." Volgens Willard was destijds: "Het belangrijkste doel van onderwijs aan onze sekse is geworden, hen voorbereiden op het behagen van de andere." terwijl: "De rede en de religie ons leren dat ook wij primaire wezens zijn... en geen satellieten van mannen." In haar plan pleitte zij voor een door de overheid gefinancierd vrouwenseminarie, naar het voorbeeld van de bestaande jongensscholen.
Troy Female Semanary Hoewel veel wetgevers haar visie negeerden, sommigen vonden hoger onderwijs voor vrouwen zelfs in strijd met de goddelijke wil, kreeg Willard steun van DeWitt Clinton, de gouverneur van New York. Op zijn uitnodiging startte zij aanvankelijk een school in Waterford, New York. Toen de beloofde financiële steun uitbleef, verhuisde zij de instelling naar Troy, waar meer financiering en steun beschikbaar was.
In september 1821 opende het Troy Female Seminary zijn deuren voor zowel internen als dagstudenten. Het was de eerste school in de Verenigde Staten die hoger onderwijs aanbood aan vrouwen, met een curriculum dat onder meer wiskunde, filosofie, aardrijkskunde, geschiedenis en wetenschappen omvatte. De school bleek een groot succes. In 1831 waren er meer dan 300 studenten ingeschreven.
De instelling trok voornamelijk leerlingen uit welgestelde en invloedrijke kringen aan. Hoewel het merendeel van hen een traditioneel leven als huisvrouw tegemoet ging, bleef Willard zich onvermoeibaar inzetten voor hun recht op onderwijs. Opmerkelijk is dat Willard, ondanks haar pioniersrol in de vrouwengeschiedenis, geen voorstander was van de vrouwenstemrechtbeweging in het midden van de 19e eeuw. Zij bleef bij haar standpunt dat kwalitatief onderwijs voor vrouwen een veel hogere prioriteit had.
Publicaties en overige activiteiten Naast de inkomsten uit het Troy Female Seminary verwierf Willard opbrengsten als auteur. Ze publiceerde diverse leerboeken, met een focus op geschiedenis en aardrijkskunde. Tot haar belangrijkste werken behoren History of the United States, or Republic of America (1828), A System of Fulfillment of a Promise (1831), A Treatise on the Motive Powers which Produce the Circulation of the Blood (1846), Guide to the Temple of Time and Universal History for Schools (1849), Last Leaves of American History (1849), Astronography; or Astronomical Geography (1854) en Morals for the Young (1857).
In haar geschiedkundige en aardrijkskundige werken besteedde Willard expliciet aandacht aan zowel vrouwen als mannen. Zij stelde hierbij dat de positie van de vrouw de doorslaggevende factor is voor de mate van beschaving binnen een samenleving. Naast haar educatieve werk publiceerde zij in 1831 de dichtbundel The Fulfilment of a Promise.
Atlassen en aardrijkskundeboeken Samen met de Amerikaanse geograaf William Channing Woodbridge publiceerde Willard in 1823 de reeks: The Woodbridge and Willard Geographies and Atlases. Daarnaast leverde zij een belangrijke bijdrage aan zijn werk: A System of Universal Geography on the Principles of Comparison and Classification.
Willard en Woodbridge stelden de eerste veelgebruikte historische atlas van de Verenigde Staten samen. Door middel van gedetailleerde kaarten, grafieken en illustraties verbonden zij geografische feiten met het destijds populaire beeld van de Verenigde Staten als een machtige en complexe natie in wording. Haar vernieuwende pedagogische methode voor het tekenen van kaarten genoot grote populariteit in de Verenigde Staten en werd in de negentiende eeuw zelfs overgenomen door Amerikaanse missionarisscholen in Zuid-Azië.
Internationale betrokkenheid In 1830 ondernam Willard een rondreis door Europa. De opbrengst van het boek over haar reiservaringen schonk zij drie jaar later aan een vrouwenschool in het Griekse Athene, een instelling die zij zelf mee had helpen oprichten. Haar reisverslag werd destijds samen met de publicaties van Abby Jane Morrell over het subantarctische gebied geprezen. Beide auteurs kregen als recensie: "De werken van onze autodidactische plattelandsvrouwen die ... hun geslacht tot eer strekken". Willard's bekendste gedicht, getiteld: “Rocked in the Cradle of the Deep”, dat ze naar verluidt schreef tijdens een zeereis in 1839, werd op muziek gezet door Joseph Philip Knight en groeide in de 19e eeuw uit tot een zeer populaire hymne.
Huwelijk en gezin miniatuur|Het Emma Willard House in Middlebury Tijdens haar aanstelling aan de academie in Middlebury ontmoette Willard haar echtgenoot, de arts John Willard. Hij was 28 jaar ouder dan zij en bracht vier kinderen uit eerdere huwelijken mee in het gezin. De aanwezigheid van zijn neef (eveneens met de naam John Willard), die bij hen inwoonde tijdens zijn studie aan het Middlebury College, vormde voor Emma Willard een belangrijke inspiratiebron bij het ontwikkelen van haar visie op het onderwijs.
Samen kregen zij een zoon, John Willard Hart, die in 1838 de leiding over het Troy Female Seminary van zijn moeder zou overnemen. In 1823 voegde Emma's jongere zus, Almira Hart Lincoln Phelps, zich bij het instituut, na het overlijden van haar eerste echtgenoot. Zij bleef er acht jaar lang als docente werkzaam.
Latere jaren en overlijden miniatuur|Standbeeld aan het Russell Sage College Na het overlijden van haar echtgenoot John Willard in 1825, bleef Emma Willard nog dertien jaar aan het hoofd staan van het Troy Female Seminary. In 1838 hertrouwde ze met dr. Christopher Yates, waarna ze de leiding van de school overdroeg aan haar zoon en schoondochter en naar Boston verhuisde. Dit huwelijk was echter geen succes. Yates gaf zijn carrière op en het paar ging na negen maanden uit elkaar. In 1843 werd de echtscheiding uitgesproken.
Willard wijdde de rest van haar leven aan het internationaal promoten van onderwijs voor vrouwen. Ze reisde door de Verenigde Staten en Europa, gaf lezingen en publiceerde talrijke artikelen om haar visie te verspreiden. Haar inspanningen bleven niet onopgemerkt en droegen onder meer bij aan de oprichting van een meisjesschool in Athene. Tijdens deze actieve periode werd ze ondersteund door haar persoonlijke assistente, Celia M. Burleigh.
Emma Willard overleed op 15 april 1870 in Troy, New York op 83-jarige leeftijd. Ze vond haar laatste rustplaats op het plaatselijke Oakwood Cemetery.
Nalatenschap en onderscheidingen miniatuur|Het Emma Hart Willard gedenkteken in Middlebury De invloed van Emma Willard op het onderwijs voor vrouwen is tot op de dag van vandaag zichtbaar. Het Troy Female Seminary werd in 1892 ter ere van haar omgedoopt tot de Emma Willard School en zet haar sterke geloof in onderwijs voor vrouwen tot op de dag van vandaag voort. In 1895 werd in Troy een standbeeld onthuld ter ere van haar verdiensten voor het hoger onderwijs; dit staat op de plek waar nu de campus van het Russell Sage College ligt.
In 1905 werd Willard opgenomen in de Hall of Fame for Great Americans in The Bronx, New York. In 1941 werd in Middlebury een marmeren gedenkteken voor haar opgericht. En in 2013 werd Willard opgenomen in de National Women's Hall of Fame.
Er zijn verschillende biografieën over haar geschreven. Haar geografische werken werden besproken door Calhoun en haar historische werken door Baym.
Externe links Britannica-Biografie Emma Willard National Women's Hall of Fame-Emma Hart Willard
Categorie:Amerikaans onderwijzer Categorie:Amerikaans schrijver Categorie:Vrouwenrechtenactivist