Marie Le Rochois (Caen, circa 1658 - Parijs, 8 oktober 1728) was een Franse sopraan en muziekdocente. Ze maakte vooral grote faam in de opera's van componist Jean-Baptiste Lully. Na haar zangcarrière had zij een salon en wijdde zij zich aan het lesgeven.
Levensloop Mogelijk studeerde De Rochois bij Michel Lambert, de schoonvader van componist Jean-Baptiste Lully. Ze zal dan ook via Lambert in contact zijn gekomen met Lully, die haar in 1678 binnenhaalde bij de Parijse Opéra en haar belangrijke rollen toebedeelde in zijn eigen producties. Zo zong zij in 1680 de rol van Arethusa in zijn opera Proserpine, in 1686 de titelrol in Armide en in 1686 Galatea in Acis et Galatée. Na Lully's overlijden in 1687 werkte ze mee aan heruitvoeringen van zijn werk, waaronder zijn opera Cadmus et Hermione (1690). Overigens zong ze ook in opera's van andere componisten, zoals Médée van Marc-Antoine Charpentier.
Tussen 1694 en 1696 hield Le Rochois een pauze. Ze was namelijk bang dat ze haar stem kwijt zou raken en besloot enige tijd niet meer op te treden. Haar terugkeer vond plaats als Ariadne in de opera Ariadne et Bacchus van Marin Marais. Uiteindelijk was haar laatste optreden in december 1697 met de rol van Isis in André Destouches' Issé.
In 1698 ging zij met pensioen. Ze kocht een huisje op het platteland en ontving daar belangrijke musici, acteurs en actrices. Ook gaf ze zangles aan de nieuwe generatie operazangeressen, waaronder Marie Antier.
Le Rochois werd uiteindelijk langdurig ziek. Ze overleed in een Parijs appartement en werd begraven op de begraafplaats van Saint Eustache.
Waardering De Rochois maakte vooral naam als Armide in de gelijknamige opera van Lully. Zo schreef de muziekauteur Jean Laurent Le Cerf de la Viéville dat hij helemaal ondersteboven was van haar uitvoering van Armide. In 1732 werd ze door Évard Titon du Tillet omschreven als een grootse actrice met op het podium de uitstraling van een koningin of godin. Johann Ernst Galliard echter was minder positief na het zien van een voorstelling: hij vond haar acteerwerk moeizaam, bovendien zong ze vals. Mogelijk paste Le Rochois beter bij het Franse publiek, dat meer waarde hechtte aan realistisch acteerwerk dan aan perfecte zang.
Niet alleen op het podium maakte Le Rochois een goede indruk, maar ook als privépersoon werd zij gewaardeerd. Afgezien van een beschuldiging over een flirt met een musicus - ze wist dit verhaal handig de kop in te drukken door een zogenaamde huwelijksbelofte te laten zien - werd haar gedrag als vlekkeloos beschouwd.
Categorie:Frans zanger Categorie:Salonnière