Joseph William Kennedy (30 mei 1916 – 5 mei 1957) was een Amerikaans scheikundige die samen met Glenn Seaborg, Edwin McMillan en Arthur Wahl het element plutonium ontdekte. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leidde hij de CM-divisie (Chemie en Metallurgie) van het Los Alamos National Laboratory binnen het Manhattanproject, waar hij toezicht hield op het onderzoek naar de chemie en metallurgie van uranium en plutonium. Na de oorlog werd hij aangesteld als hoogleraar aan de Washington-universiteit te Saint Louis, waar hij verantwoordelijk was voor de transformatie van de universiteit van een instelling gericht op bacheloronderwijs naar een instelling met sterke master- en onderzoeksprogramma's. Hij overleed op 40-jarige leeftijd aan de gevolgen van maagkanker.
Jonge jaren Joseph William Kennedy werd geboren in Nacogdoches op 30 mei 1916 als zoon van Joseph en Mattie Kennedy. Hij woonde zeven jaar in Center voordat hij ging studeren. Hij bezocht het Stephen F. Austin State Teachers College, waar hij een Bachelor of Arts (BA) behaalde, en de Universiteit van Kansas, die hem een Master of Arts (MA) verleende. Daarna ging hij naar de Universiteit van Californië - Berkeley, waar hij promoveerde (PhD) op het proefschrift "Studies of nuclear isomerism in tellurium, element 43, and zinc", onder supervisie van George Ernest Gibson.
Plutonium In februari 1940 produceerden Glenn Seaborg en Edwin McMillan plutonium-239 door uranium te bombarderen met deuteronen. Dit resulteerde in neptunium (element 93), dat via bètaverval veranderde in een nieuw element: plutonium (element 94). Kennedy ontwikkelde een reeks detectoren en tellers om de aanwezigheid van plutonium te verifiëren. Hij gebruikte flinterdunne laagjes mica om een venster te maken voor het tellen van alfadeeltjes, en een ionisatiekamer met een magnetisch veld om bètadeeltjes van neptunium te scheiden van de alfadeeltjes van plutonium.Seaborg, G. T. & Seaborg, E. (2001). Adventures in the Atomic Age: From Watts to Washington. Farrar, Straus and Giroux. pp. 75–77.
Op 28 maart 1941 toonden Seaborg, natuurkundige Emilio Segrè en Kennedy aan dat plutonium niet alleen bestond, maar ook splijtbaar was. Dit was een cruciale ontdekking voor de koers van het Manhattanproject. Arthur Wahl begon vervolgens met het onderzoeken van de chemische eigenschappen van het nieuwe element. In 1966 werd Kamer 307 van Gilman Hall op de campus van Berkeley, waar dit werk plaatsvond, uitgeroepen tot een National Historic Landmark.
Manhattanproject Kennedy arriveerde in maart 1943 bij het Los Alamos National Laboratory. Hij werd waarnemend hoofd van de divisie Chemie en Metallurgie (CM). Sommige projectleiders twijfelden aanvankelijk aan Kennedy omdat hij pas 26 jaar oud was. Er werd daarom contact opgenomen met Charles Allen Thomas van Monsanto. Thomas stemde ermee in om de chemische inspanningen van de verschillende laboratoria te coördineren, maar wilde niet naar New Mexico verhuizen.Hewlett, R. G. & Anderson, O. E. (1962). The New World, 1939–1946. Pennsylvania State University Press. p. 237. Ondanks zijn jeugd werd Kennedy in april 1944 officieel divisieleider.Hawkins, D. (1961). Manhattan District history, Project Y, the Los Alamos story. Los Alamos National Laboratory. p. 148.
De CM-divisie was verantwoordelijk voor de zuivering en fabricage van materialen voor de bom, waaronder de kern, de neutronenreflector (tamper) en de initiator. Terwijl de chemie van uranium redelijk bekend was, was die van plutonium vrijwel volledig onbekend. Er ontstond rivaliteit tussen de ontdekkers; de groep van Wahl en Kennedy in Los Alamos wedijverde met die van Seaborg in Chicago om het beste zuiveringsproces. Deze competitie eindigde abrupt toen de groep van Segrè ontdekte dat hoge concentraties van de isotoop plutonium-240 in door reactoren geproduceerd plutonium betekenden dat een implosietype-wapen vereist was, waardoor een hoge mate van zuiverheid niet langer noodzakelijk was.Hoddeson, L. et al. (1993). Critical Assembly: A Technical History of Los Alamos During the Oppenheimer Years, 1943–1945. Cambridge University Press. p. 206.
Kennedy's chemici wisten uraniumhydride met 99,96% efficiëntie te reduceren tot uranium-235 metaal. Terwijl de chemici werkten aan de zuivering, moesten de metallurgen uitzoeken hoe ze het plutonium in een massieve bol konden gieten. De groep van Eric Jette (CM-8) ontdekte dat ze plutonium konden stabiliseren door het te legeren met gallium. Voor zijn verdiensten ontving hij in 1946 de Medal for Merit uit handen van president Harry S. Truman.
In populaire cultuur In de film Oppenheimer uit 2023 wordt Joseph W. Kennedy vertolkt door acteur Troy Bronson. De film, geregisseerd door Christopher Nolan, benadrukt het belang van plutonium. Hoewel de ontdekking een gezamenlijke inspanning was met Glenn Seaborg, Edwin McMillan en Arthur Wahl, eert de weergave van Nolan de collectieve inspanning terwijl Kennedy als een sleutelfiguur wordt neergezet.
In het echte leven reikte president Harry S. Truman (gespeeld door Gary Oldman) Kennedy de Medal for Merit uit. Deze medaille was de hoogste civiele onderscheiding van de Verenigde Staten; er waren slechts vier ontvangers verbonden aan het Manhattanproject in Los Alamos: Robert Oppenheimer, John von Neumann, Enrico Fermi en Kennedy.
De film Oppenheimer won in totaal zeven Oscars tijdens de Academy Awards van 2024, waaronder die voor Beste Film. De film is gebaseerd op het boek American Prometheus.
Na de oorlog In 1945 werd Kennedy aangesteld als professor aan de Washington-universiteit te St. Louis, waar hij in 1946 voorzitter werd van de vakgroep scheikunde. Hij bracht collega's zoals Wahl, Lindsay Helmholz, David Lipkin, Herbert Potratz en Samuel Weissman met zich mee. Tot die tijd was de universiteit vooral gericht op bacheloronderwijs; Kennedy wordt gecrediteerd voor de transformatie naar een universiteit met sterke onderzoeksprogramma's.
Samen met Seaborg, McMillan en Wahl ontving Kennedy $400.000 van de United States Atomic Energy Commission als vergoeding voor hun wetenschappelijke werk. Hij overleed op 5 mei 1957 op 40-jarige leeftijd aan maagkanker. De jaarlijkse Kennedy Lecture-serie aan de Washington-universiteit is naar hem vernoemd.
Bibliografie Hawkins, David (1961). Manhattan District history, Project Y, the Los Alamos story. Los Alamos National Laboratory. Hewlett, Richard G. & Anderson, Oscar E. (1962). The New World, 1939–1946. Pennsylvania State University Press. Hoddeson, Lillian et al. (1993). Critical Assembly: A Technical History of Los Alamos During the Oppenheimer Years, 1943–1945. Cambridge University Press. Seaborg, G. T. & Seaborg, E. (2001). Adventures in the Atomic Age: From Watts to Washington. Farrar, Straus and Giroux.
Categorie:Amerikaans scheikundige Categorie:Amerikaans hoogleraar Categorie:20e-eeuws scheikundige Categorie:Persoon in het Manhattanproject