Creatio ex materia is een concept in de kosmologische filosofie. De term is Latijn voor "schepping uit (reeds bestaande) materie". Dit concept staat als zodanig tegenover creatio ex nihilo ("schepping uit het niets").
Achtergrond Het idee van creatio ex materia komt specifiek naar voren in de kosmologie van het Oude Nabije Oosten, de vroege Griekse kosmologie, bijvoorbeeld in de werken van Homerus en Hesiodos. Ook binnen de brede stromingen van de klassieke Griekse filosofie was dit het heersende denkkader. Hoewel de meeste vroege christelijke schrijvers de voorkeur gaven aan creatio ex nihilo, werd de schepping uit bestaande materie door een enkeling onder hen verdedigd. Na de King Follett-toespraak werd creatio ex materia geaccepteerd binnen het mormonisme.
Griekse filosofen gaven veelal context aan dit begrip middels de filosofische uitspraak "niets komt voort uit niets" (Grieks: οὐδὲν ἐξ οὐδενός; Latijn: ex nihilo nihil fit). Hoewel het onduidelijk is of deze uitspraak teruggaat tot Parmenides (5e eeuw v.Chr.) of de Milesische filosofen, werd een bekendere versie van de uitspraak geopperd door Lucretius, die in zijn De Rerum Natura (Over de natuur van de dingen) stelde dat niets uit niets geschapen kan worden.
Naast creatio ex materia en creatio ex nihilo bestaat ook het concept creatio ex deo, waarbij de schepping voortgekomen is uit het wezen van God zelf.
Categorie:Kosmologie Categorie:Latijn in de religie