Nucleaire metamorfose is een fysisch verschijnsel dat wordt bestudeerd in het kader van onderzoek naar lage-energetische kernreacties (LENR). Dit proces zou de transmutatie van chemische elementen inhouden zonder de emissie van intense ioniserende straling. Volgens onderzoek kan dit fenomeen worden opgewekt door mechanische stress, zoals het breken van vaste materialen of cavitatieprocessen in vloeistoffen en poreuze media. Een theoretische interpretatie van deze mechanismen is gebaseerd op het "Deformed Spacetime" model (DST).
Kenmerken De karakteristieke signatuur van nucleaire metamorfose zou bestaan uit de emissie van neutronen in afwezigheid van gelijktijdige gammastraling. Dit kenmerk maakt het mogelijk om het te onderscheiden van conventionele kernreacties, waarbij de productie van neutronen gewoonlijk gepaard gaat met een intense gamma-emissie, wat wijst op een niet-conventioneel reactiemechanisme.
Een ander gerapporteerd verschijnsel is de productie van chemische elementen met een isotopensamenstelling die verschilt van de natuurlijke abundantie. Onderzoek naar staal met micrometrische porositeit heeft bijvoorbeeld de vorming van koper aangetoond met een isotopenverhouding die omgekeerd is aan de natuurlijke standaarden.
Theorie thumb|Visualisatie van het concept van compactificatie van extra dimensies van de ruimtetijd in het DST-model. thumb|left|Illustratie van het afstotingseffect in geïoniseerde toestand (DST-model). De theoretische basis steunt op het Deformed Spacetime model (DST). Volgens dit model kan de Minkowski-ruimtetijd lokale vervorming ondergaan wanneer de energiedichtheid een bepaalde kritische drempel overschrijdt. Onder deze omstandigheden wordt de geometrie van de chronotoop gewijzigd, waardoor kernreacties kunnen optreden via niet-sterke interacties, zonder dat de Coulomb-barrière hoeft te worden overwonnen op de manier die door de standaard kernfysica wordt voorspeld.
Experimenteel onderzoek thumb|Animatie van de groei- en implosiecyclus van een cavitatiebel. thumb|left|Schema van dimensionale collaps (Dimension Collapse) tijdens de implosie van een cavitatiebel. Het onderzoek richt zich op twee hoofdgebieden: piëzonucleaire reacties in vaste stoffen en ultrasone cavitatie in vloeistoffen. **Vaste stoffen:** Werk uitgevoerd aan de Universiteit van Cagliari analyseerde de breuk van gesteenten (graniet, basalt) onder druk, waarbij neutronenemissies werden gerapporteerd. Aan de Polytechnische Universiteit van Turijn zijn deze emissies bestudeerd als mogelijke seismische voorlopers. **Vloeistoffen:** Een studie van de National Taiwan Normal University rapporteerde een energie-overschot in cavitatiesystemen. In 2024 beschreven dezelfde auteurs in het tijdschrift Scientific Reports de transformatie van elementen in water onder invloed van bel-implosie.
Decontaminatie en evolutie Het proces zou kunnen worden toegepast voor de neutralisatie van radioactieve isotopen. Experimenten met Nikkel-63 lieten een versnelling van het verval zien onder invloed van echografie. Recente reviews proberen de gemeenschappelijke kenmerken van deze verschijnselen te identificeren voor hun interpretatie. Op basis van deze theorieën is de ontwikkeling van nucleaire metamorfosereactoren (RaM) voorgesteld.
Internationale financiering In 2020 heeft de EU ongeveer 10 miljoen euro toegewezen via het Horizon 2020 programma (FET Proactive). De volgende consortia zijn opgericht: CleanHME (Clean Energy from Hydrogen-Metal Systems), gecoördineerd door de Universiteit van Szczecin. HERMES (Hydrogen-Metal Systems), met deelname van het CNRS.
Noten
Categorie:Kernfysica