thumb|upright|Kernlichaampjes zichtbaar gemaakt met YFP gefuseerd aan Paraspeckle Protein 1 (PSP1) in een HeLa-cel. (1) cytoplasma, (2) kernmembraan, (3) nucleolus, (4) paraspeckles.
Nucleaire speckles, ook wel interchromatin granule clusters genoemd, zijn membraanloze lichaampjes (biomoleculaire condensaten) in het kernplasma die voornamelijk bestaan uit ribonucleoproteïnen (snRNP’s), splicingfactoren en andere eiwitten die betrokken zijn bij RNA-processing. Speckles worden beschouwd als lokale gebieden in het kernplasma waar splicing, opslag en sortering van mRNA plaatsvindt. In zoogdiercellen zijn meestal ongeveer 20–50 speckles aanwezig, van enkele micrometers in diameter.
Speckles vormen zich aan de rand van transcriptioneel actieve chromatinedomeinen. Splicingfactoren kunnen vanuit deze structuren snel worden gerekruteerd naar het nieuw gevormde mRNA. In speckles zelf bevindt zich weinig tot geen DNA. Desondanks spelen deze kernlichaampjes een belangrijke rol in gereguleerde expressie van het chromatine.
De structuurtjes werd al in 1959 via elektronenmicroscopie in kaart gebracht. Rond die tijd werd de naam 'speckles' geïntroduceerd. De naam is een verwijzing naar het gespikkelde patroon van de lichaampjes in microscopische opnamen. In tegenstelling tot de nucleolus zijn speckles losser van structuur en daardoor moeilijker uit zoogdiercellen te isoleren. Om deze reden is de samenstelling van deze kernlichaampjes nog niet volledig opgehelderd.
Zie ook Cajallichaam
Referenties
Categorie:Celbiologie